Ποδηλάτες: «Είχα τ' όνειρό μου, το ποδήλατό μου, κι όλα έμοιαζαν σωστά…» τραγουδά ο Μακεδόνας και μας συνεπαίρνει. Στην πραγματική ζωή όμως, τίποτα δεγίνεται σωστά με το ποδήλατο. Πιθανόν μόνο στα Τρίκαλα οι ποδηλάτες να υιοθετούν τουςκανόνεςασφαλείας και στη Θεσσαλονίκη ίσως. Στην πρωτεύουσα πάντως η πλειονότητα τους είναι επικίνδυνοι οδηγοί, τόσο για τον εαυτό τους (που κατά μία έννοια δικός τους είναι ό,τι θέλουν τον κάνουν) αλλά κυρίως για τους άλλους (όπου κανένα δικαίωμα δεν έχουν να θέτουν σε κίνδυνο τα άλλα οχήματα και τους πεζούς).

Στην Αθήνα το πρώτο ποδήλατο εμφανίστηκε περίπου στα μισά του 19ου αιώνα και φάνταζε μάλλον ως ακροβατική άσκηση,ενώ το 1890, τη χρονιά ίδρυσης τηςΔιεθνούς Ποδηλατικής Ομοσπονδίας, έγιναν οι πρώτοι ποδηλατικοί αγώνες. Το πρώτο ποδηλατοδρόμιο της χώρας κατασκευάζεται στην Αθήνα για τις ανάγκες των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων. Πρόκειται για το μετέπειτα ποδοσφαιρικόγήπεδο Γ. Καραϊσκάκης.


Μέλη της βασιλικής οικογένειας ήταν οι πρώτοι ποδηλάτες κι η ιστορία λέει πωςο βασιλιάς Γεώργιο Α’ έκανε βόλτες στον περίβολο του παλατιού, προκειμένου να προστατεύει το βασιλικό προφίλ του. Στη συνέχεια, τα χρησιμοποίησε η μεσαία αστική τάξη και σταδιακά έγιναν μέσο λατρείας.



Το 1909 επιβλήθηκαν και οι πρώτοι κανόνες οδικής κυκλοφορίας: Περιορισμοί στην ταχύτητα, οδήγηση στη δεξιά πλευρά του δρόμου και τα βράδια αναμμένα φώτα. Όταν εμφανίστηκαν τα αυτοκίνητα, το ποδήλατο πέρασε σε δεύτερη μοίρα, αλλά την τελευταία δεκαπενταετία επέστρεψε δυναμικά και μαζικά στους δρόμους της χώρας. Μιας χώρας όπου οι πολίτες της αρνούνται να σεβαστούν τον ΚΟΚ [το 2019 αυξήθηκαν κατά 2,9% τα οδικά τροχαία ατυχήματα, τα δε στοιχεία των θανατηφόρων τροχαίων παραμένουν σημαντικά υψηλότερα από τον μέσο όρο της ΕΕ.]

Ας επανέλθουμε όμως στους ποδηλάτες. Η εμφάνιση των ποδηλάτων υιοθετήθηκε κυρίως από νέους ανθρώπους, με σεβασμό προς το περιβάλλον, με έμπρακτη συμβολή στην αποσυμφόρηση της πόλης και με προοδευτική αντίληψη για ένα νέο οικονομικό μοντέλο ζωής. Προσδοκούσαμε λοιπόν έναν άλλον πολιτισμό στην οδική τους συμπεριφορά. Συγκριτικά με τους άλλους οδηγούς τροχοφόρων, μια κουλτούρα με σεβασμό προς τους πεζούς, με ορθή οδηγική αντίληψη και συμπεριφορά ήταν αναμενόμενη. Φευ!



Οι ποδηλάτες αποδείχτηκανακρίδες της ασφάλτου. Για του λόγου το αληθές παρατηρείστε συστηματικά οδηγό ποδηλάτου. Στους 100, οι 90 δεν σταματούν στο κόκκινο σηματοδότη. Κι αν το κάνουν είναι επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Έχω υπάρξει μάρτυρας καραμπόλας, στη διασταύρωση Λ. Αλεξάνδρας και Πατησίων, εξαιτίας ποδηλάτη που παραβίασε αεράτα τα σήματα, και μάρτυρας στα άπειρα φανάρια της πόλης, να μην σέβονται μήτε πεζούς που διασχίζουν νόμιμα τη διάβαση, μήτε οχήματα που περνούν από δεξιά ή αριστερά τους διότι έχουν πράσινο.

Το παρόν άρθρο δεν συζητά αν οι οδηγοί ταξί οδηγούν χειρότερα, αν οι οδηγοί μηχανών είναι πιο επικίνδυνοι, ή αν οι πεζοί δεν σέβονται τα φανάρια και κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας διασχίζοντας εν ψυχρώ την άσφαλτο ενώ περνούν οχήματα. Το παρόν άρθρο μιλά για τον τρόπο που οδηγούν στην πόλη οι ποδηλάτες. Οποιοσδήποτε συμψηφισμός με την οδική συμπεριφορά των άλλων, δεν βοηθά να εννοήσουνότι συμβάλλουν στη ζούγκλα της κυκλοφορίας κι ότι ρισκάρουντη ζωή τους και όχι μόνο.



Οι ποδηλάτες γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι η πόλη της Αθήνας δεν διαθέτει υποδομές για να τους στηρίξει και μήτε θα τις αποκτήσει ποτέ. Γνωρίζουν επίσης ότι η πλειοψηφία των οδηγών δεν έχουν αγωγή. Με αυτή την έννοια όχι μόνο πρέπει να έχουν άριστη γνώση του Κ.Ο.Κ. [που αντιμετωπίζει το ποδήλατο σαν όχημα και τον ποδηλάτη σαν οδηγό] αλλά και να γνωρίζουντις υποχρεώσειςτους προς τρίτους. Μήπως χρειάζεται κάποιοι να τους τις θυμίζουν συνεχώς;

Η χρήση του ποδηλάτου απαγορεύεται σε πεζόδρομους, σε λεωφορειόδρομους, σε οδούς ταχείας κυκλοφορίας, σε αυτοκινητόδρομους. Αλλά πέρα από τα προαναφερθένταη χρήση του ποδηλάτου στην πόλη απαιτεί κοινή λογική!Ποδηλατούμε με δεδομένο ότι οι υπόλοιποι οδηγοί δεν προσέχουν, επομένως προσέχουμε περισσότερο -το αυτό ισχύει και για τις μηχανές-. Αλλά ταυτόχρονα φροντίζουμε μην προκαλούμε τρόμο, ανησυχία ή παρενόχληση στους λοιπούς χρήστες των οδών.Κι αυτά δεν τα λέμε εμείς, η τροχαία το συνιστά, που κι αν έχουν δει τα μάτια της.Ουδείς ισχυρίζεται ότι δεν είναι άθλος να ποδηλατείς στη ζούγκλα της Αθήνας. Όπως κι όταν οδηγείς μηχανή μικρού κυβισμού. Αντιμετωπίζεις τόσο ζητήματα ταυτόχρονα, που ουδείς οδηγός δεν μπορεί να τα υποθέσει. Γιατί π.χ. ένα γιωταχί να νοιάζεται αν η άσφαλτος, σιμά των πεζοδρομίων είναι σαν θάλασσα με κύμα;



Κάτι ακόμα. Όταν λένε ότι η πλειοψηφία των ποδηλατών (ναι, όχι η μειοψηφία, αλλά η πλειοψηφία και στο δρόμο είναι η απόδειξη) δεν σέβεται τα φανάρια, δεν μπορείτε εσείς οι συνειδητοί ποδηλάτες να σχίζετε τα ιμάτιά σας και να αραδιάζετε τα πάθη του χριστού που περνάτε. Αυτός ο συμψηφισμός πρέπει να σταματήσει για όλους μας. Είναι δυνατόν ένας ποδηλάτης να αντιδρά σαν παραδοσιακός Έλλην οδηγός κι όταν του λες «το κόκκινο ισχύει και για σένα», να σε βρίζει κι ας το έχει παραβιάσει; Ας μη σχολιάσουμε τη χρήση των πεζοδρομίων… Έλα στην παρέα μας φαντάρε… τώρα όχι μόνο μηχανάκια αλλά και ποδήλατα.

Τελικά είναι τόσο τοξική η ελληνική κοινωνία κατά συνέπεια και ο τρόπος που οδηγεί, ώστε σα χοάνη σε τραβά εντός της. Πρέπει να έχεις πολύ ισχυρό ΚΟΚ εντός σου, υψηλό αίσθημα ευθύνης και ανεπτυγμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης ώστε να οδηγείς σωστά. Από ποδήλατο μέχρι τριαξονική νταλίκα. Καλό δρόμο!