Δεν χρειάζεται παρά λίγα λεπτά στο πρώτο επεισόδιο του Legends για να καταλάβεις γιατί αυτή η ιστορία έγινε τηλεοπτική σειρά. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να αντιμετωπίσει τα μεγαλύτερα κυκλώματα ηρωίνης της χώρας με έναν πρωτότυπο τρόπο.
Στρατολόγησε για την εφαρμογή του νόμου υπαλλήλους τελωνείων, χωρίς σχετική εμπειρία, πολλώ δε μάλλον σε μυστικές επιχειρήσεις. Αν δεν είχες ακούσει τίποτα άλλο, θα έλεγες ότι πρόκειται για σενάριο κωμωδίας. Η σειρά, ωστόσο, μπαίνει στο κουτάκι true crime με πρόθεση να σοκάρει, παρά το άφθονο χιούμορ.
Η σκιά της Θάτσερ
Το Legends ξετυλίγεται σε μια περίοδο όπου η ηρωίνη είχε μετατραπεί σε έναν από τους μεγαλύτερους δημόσιους φόβους της Βρετανίας. Η χώρα βρισκόταν ακόμη στη σκιά της Μάργκαρετ Θάτσερ, με πόλεις που προσπαθούσαν να διαχειριστούν την ανεργία, τη φτώχεια και την κοινωνική αποσύνθεση. Σε πολλές γειτονιές, τα ναρκωτικά δεν ήταν απλώς μια εγκληματική δραστηριότητα, αλλά κομμάτι της καθημερινότητας.
Αυτό όμως που κάνει τη σειρά να ξεχωρίζει είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται στο επίκεντρό της. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τους συνηθισμένους τηλεοπτικούς ήρωες. Δεν υπάρχουν χαρισματικοί ντετέκτιβ, πρώην κομάντος ή ιδιοφυείς πράκτορες που μπορούν να λύσουν κάθε πρόβλημα με ένα βλέμμα. Οι πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι που μέχρι χθες έκαναν δουλειές γραφείου, έλεγχαν αποσκευές ή κυνηγούσαν φορολογικές παραβάσεις.
Η γοητεία της δεύτερης ζωής
Κάπως έτσι, η σειρά αποκτά από νωρίς μια σχεδόν ανατρεπτική γοητεία. Θυμίζει λιγότερο τις παραδοσιακές ιστορίες κατασκοπείας και περισσότερο μια παρέα αουτσάιντερ που βρίσκονται ξαφνικά μπροστά στη μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής τους. Εδώ τα όπλα είναι η υπομονή, η παρατηρητικότητα και η ικανότητα να πείσεις κάποιον ότι είσαι κάποιος άλλος.
Αυτή ακριβώς είναι και η καρδιά του Legends. Ο τίτλος της σειράς αναφέρεται στις ψεύτικες ταυτότητες που καλούνται να υιοθετήσουν. Στη γλώσσα των μυστικών επιχειρήσεων, ένα «legend» είναι η κατασκευασμένη ζωή ενός πράκτορα: το παρελθόν του, οι συνήθειές του, οι φίλοι του, οι αποτυχίες του. Όλα όσα πρέπει να μοιάζουν αληθινά για να επιβιώσει. Η σειρά επιστρέφει διαρκώς σε αυτή την ιδέα. Και όσο προχωρά η ιστορία, τόσο γίνεται ξεκάθαρο ότι το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν οι ήρωες θα καταφέρουν να ξεγελάσουν τους εγκληματίες. Είναι αν θα καταφέρουν να μην παρασυρθούν από τη νέα τους ζωή.
Οι χαρακτήρες
Κανένας χαρακτήρας δεν εκφράζει καλύτερα αυτή τη θεματική από τον Guy, τον οποίο υποδύεται ο Tom Burke. Από την πρώτη στιγμή μοιάζει διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Δεν αντιμετωπίζει την αποστολή ως μια προσωρινή μεταμφίεση. Δίνει την εντύπωση ανθρώπου που περίμενε όλη του τη ζωή για κάτι τέτοιο και δεν θέλει να φανεί απροετοίμαστος.
Στις περισσότερες ιστορίες του είδους, ο ήρωας κινδυνεύει να χαθεί μέσα στον ρόλο του. Το Legends ακολουθεί μια πιο ενδιαφέρουσα διαδρομή. Ο Guy μοιάζει να τον ανακαλύπτει. Η ψεύτικη ταυτότητα που δημιουργεί δεν είναι ένας ξένος άνθρωπος που υποδύεται. Είναι μια πιο τολμηρή, πιο αδίστακτη και ίσως πιο ειλικρινής εκδοχή αυτού που πάντα ήταν.
Γι’ αυτό και το πιο συναρπαστικό στοιχείο στην υπόθεση της σειράς είναι εκείνες οι μικρές στιγμές όπου οι χαρακτήρες συνειδητοποιούν ότι αρχίζουν να απολαμβάνουν τη νέα τους πραγματικότητα. Την αδρεναλίνη. Την αίσθηση σκοπού. Την ιδέα ότι επιτέλους κάνουν κάτι που έχει σημασία. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Η Kate, ο Bailey και η Erin είναι άνθρωποι που ένιωθαν παγιδευμένοι σε δουλειές που δεν αξιοποιούσαν τις δυνατότητές τους. Η αποστολή λειτουργεί ως μια απρόσμενη έξοδος κινδύνου από μια ζωή που είχε αρχίσει να μοιάζει προβλέψιμη.
Σε αυτό το σημείο η σειρά αγγίζει κάτι ευρύτερο από μια ιστορία για ναρκωτικά ή οργανωμένο έγκλημα. Αγγίζει μια αρκετά οικεία φαντασίωση. Ποιος δεν έχει αναρωτηθεί κάποια στιγμή πώς θα ήταν η ζωή του αν είχε πάρει έναν διαφορετικό δρόμο; Αν είχε το θάρρος να εγκαταλείψει τη ρουτίνα και να γίνει κάποιος άλλος; Το Legends μετατρέπει αυτή τη σκέψη σε τηλεοπτικό θρίλερ.
Σημαντικό ρόλο παίζει και ο Steve Coogan ως Don, ο άνθρωπος που στρατολογεί και εκπαιδεύει την ομάδα. Ο Coogan κουβαλά συνήθως μια ειρωνική ενέργεια στις ερμηνείες του και οι συντελεστές της σειράς το γνωρίζουν καλά. Ο Don είναι ταυτόχρονα αυστηρός εκπαιδευτής, έμπειρος επαγγελματίας και ένας άνθρωπος που μοιάζει να έχει πληρώσει ακριβά το παρελθόν του. Πίσω από τις αστείες ατάκες και τις εκκεντρικές συνήθειες υπάρχει πάντα η αίσθηση ότι γνωρίζει ακριβώς πόσο επικίνδυνο είναι το παιχνίδι που παίζεται.
Αυτό το μείγμα χιούμορ και απειλής είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα της σειράς. Στα χαρτιά, το Legends θα μπορούσε εύκολα να καταλήξει περίεργο. Ωστόσο καταφέρνει να διατηρεί αυτή την ισορροπία χιούμορ - δράσης σχεδόν σε όλη τη διάρκειά της. Σε αυτό βοηθάει και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται ο κόσμος του εγκλήματος. Οι αντίπαλοι δεν είναι καρικατούρες. Τα δίκτυα διακίνησης εμφανίζονται ως περίπλοκοι οργανισμοί όπου η καχυποψία είναι μόνιμη κατάσταση και ένα λάθος μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο. Όσο περισσότερο οι ήρωες πλησιάζουν στον στόχο τους, τόσο πιο έντονη γίνεται η αίσθηση ότι περπατούν πάνω σε λεπτό πάγο.
Και παρότι η σειρά δεν αφιερώνει υπερβολικό χρόνο στην πολιτική ανάλυση, η Βρετανία της εποχής παραμένει συνεχώς παρούσα στο παρασκήνιο. Οι πληγές των βιομηχανικών πόλεων, η κοινωνική ανισότητα, οι κοινότητες που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στην παρακμή και η πολιτική πίεση για γρήγορα αποτελέσματα δίνουν βάθος σε μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι απλώς ένα ακόμη αστυνομικό δράμα.
Γι’ αυτό η σειρά λειτουργεί καλύτερα όταν αφήνει στην άκρη την πλοκή και επικεντρώνεται στους χαρακτήρες της. Στους ανθρώπους πίσω από τις ψεύτικες ταυτότητες. Στους υπαλλήλους που μετατράπηκαν σε μυστικούς πράκτορες. Και κυρίως σε εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ποιος είσαι και στο ποιος θα ήθελες να είσαι. Το Legends ξεκινά ως ιστορία για έναν πόλεμο κατά των ναρκωτικών. Πολύ γρήγορα, όμως, αποδεικνύεται ότι είναι κάτι πιο ενδιαφέρον: μια ιστορία για τη γοητεία της δεύτερης ζωής.