‘Ασφαλώς’ αφού αυτό είναι τ’όνομά του! Ο σεφ και δημιουργός του, Agnar Sverrison, δείχνει να απολαμβάνει τις ασυνήθιστες υφές όπως επίσης τον συνδυασμό λίγων πρώτων υλών μς το αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών υφών.

Ναι, η υφή κατά τη γνώμη μου είναι μια εμπειρία – ή με άλλα λόγια κάτι το οποίο μένει ως ανάμνηση, και εγώ προσωπικά το χαίρομαι πολύ!
Βρίσκεται στο μη κοσμοπολίτικο αλλά πολύ ευχάριστο Marble Arch και πιο συγκεκριμένα στην Portman Street που αποτελεί έναν απασχολημένο δρόμο με πολύ μεγάλο πλήθος κόσμου να τον διασχίζει για τον έναν ή για τον άλλον λόγο. 
Ο χώρος του εστιατορίου πολύ μα πολύ φωτεινός, ευρύχωρος, μοντέρνος μα πάνω απ’όλα φρέσκος. Με άλλα λόγια η θερμοκρασία της αίθουσας με την απαλή και χαλαρωτική μουσική συνδυάστηκαν υπέροχα κατά την μεσημεριανή επίσκεψή μου.
Δίπλα από το εστιατόριο μια εξίσου μοντέρνα και ευρύχωρη αίθουσα όπου βρίσκεαι το μπαρ σαμπάνιας το οποίο αποτελεί μια έξυπνη πρόταση για τους επισκέπτες του εστιατορίου. Το Texture είναι απασχολημένο γενικά και δείχνει φιλικό και για.. τους πιο αρχάριους φαγάδες!
Αρχικά το σέρβις ήταν εξαιρετικά προσεγμένο. Αν και μικρός ο αριθμός του προσωπικού (ιδίως αν το συγκρίνουμε με αυτόν του Noma), έκανε εξίσου καλά τη δουλειά του προσέχοντας κάθε μικρή λεπτομέρεια.
Το concept του φαγητού εδώ δίνει βάση σε μοριακές τεχνικές και συγχρόνως μην κάνοντας τα πιάτα τόσο πολύπλοκα για αυτούς που δεν επιθυμούν να ξεφύγουν πολύ από το κανονικό. 
Διάλεξα να εξερευνήσω το μενού γευσιγνωσίας (78 λίρες) το οποίο είχε μεγάλου μεγέθους μερίδες ωστόσο έληξε πολύ ευχάριστα.
Ξεκινόντας το ‘‘τσάι από μπιζέλια και μέντα’’ ήταν ένα τόσο ασυνήθιστο πιάτο που κατά τη γνώμη μου αποτελεί το ιδανικό ξεκίνημα (10/10). Ενα μπολ με γεύσεις τσαγιού από μπιζέλια και τσαγιού μέντας σε πολλές υφές και θερμοκρασίες. 
Αφρός, γρανίτα, τραγανά κομμάτια τσαγιού ήταν μερικά από τα χαρακτηριστικά αυτού του μαγικού πιάτου.
Ύστερα η ‘‘Heirloom’’ ντομάτα με τυρί μοτσαρέλλα και βασιλικό ήταν ίσως η πιο συναρπαστική και συγχρόνως απλοική σαλάτα που έφαγα ποτέ. 
Στην αρχή όταν πρωτοήρθε το πιάτο και μου έκανε την περιγραφή ο σερβιτόρος αναρωτήθηκα και είπα μέσα μου πως δεν ήρθα εδώ για να φάω ντομάτα με μοτσαρέλλα. Και όμως, δεν είχε καμία σχέση με την κανονική ντομάτα με μοτσαρέλλα. Φανταστείτε κομμάτια ντομάτας που αν και δεν ήταν ψημένα είχαν υποστεί κάποιες τεχνικές. Ζουμερά, γερά, τραγανά σε κάποιες άκρες, κρύα από τη μια και πιο ζεστά από την άλλη ήταν συνοδευμένα από μια ονειρεμένη αφράτη μοτσαρέλλα. 
Το σύνολο? Με το βασιλικό και τα υπόλοιπα συστατικά ένα πεντανόστιμο πιάτο, συνηθισμένο από τη μια μα πολύ ασυνήθιστο από την άλλη (9/10).
Επόμενο το anjou ορτύκι στη σχάρα περιτριγυρισμένο από γλυκό καλαμπόκι, κρεμμύδι, ποπκόρν από μπέικον και ουσία κόκκινου κρασιού. 
Καθένα από αυτά είχε τη δική του ξεχωριστή υφή και νοστιμιά, ωστόσο όλα μαζί έκαναν το σωστό σύνολο υφών και γεύσεων (8/10).
Η ώρα του ψαριού. Το επόμενο πιάτο είναι ο μπακαλιάρος ισλανδίας, ελαφρώς αλατισμένος με αβοκάντο, σορίζο και σάλτσα vierge. 
Ομολογώ πως ήταν από τα νοστιμότερα ψάρια που έχω φάει, τόσο ζουμερό και νόστιμο που σε συνεργασία με τα υπόλοιπα υλικά και τις υφές του ολοκληρωνόταν ένα θαλάσσιο ‘‘θαύμα’’ (10/10).
Το κυρίως πιάτο ήταν μια τριλογία κρεατικών – κόκκινο μοσχάρι, rib eye σχάρας και μάγουλα καθένα από τα οποία είχε τη δικιά του ξεχωριστή υφή. 
Ανακατεμένα με ελαιόλαδο και horseradish και έχοντας παραδίπλα μια σάλτσα bearnaise έκαναν το πολύ απλό και συγχρόνως πολύ πετυχημένο πιάτο που σε ξεχωριστό σκεύος συνοδευόταν από τις τηγανητές πατάτες που είχαν ιδιαίτερο σχήμα και υφή (7/10).
Αμέσως μετά ήταν το εισαγωγικό επιδόρπιο για το οποίο δεν θυμάμαι λεπτομέρειες του τί περιείχε, ήταν πάντως πολύ ευχάριστο. 
Τέλος το επιδόρπιο για το οποίο είχα φτιαχτεί από πριν ήταν μια σούπα passion fruit με παγωτό βασιλικού, μάνγκο και τζίτζερ. Το μείγμα αυτό λειτούργησε καλά (8/10).
Η λίστα των κρασιών περιλαμβάνει έναν μεγάλο αριθμό από ψαγμένες ετικέτες οίνου. 
Προτίμησα να ταιριάξω το φαγητό με δυο ποτήρια Riesling τα οποία είχαν ένα ξεχωριστό και δροσερό άρωμα και συμφιλιώθηκαν πολύ καλά με τις διάφορες γεύσεις και υφές. Το γλυκό συνδυάστηκε με ένα γλυκό ποτήρι κρασί Ουγγαρίας με άρωμα μελιού. 
Απίθανο!
Επιπλέον το ψωμί το οποίο προμηθεύονται από τον γνωστό προμηθευτή άρτου ‘‘boulangerie de Paris’’ ήταν τόσο τραγανό και νόστιμο. Το σέρβιραν με βούτυρο που είχε ασυνήθιστη υφή και ένα εξαιρετικό dip.
Ήρθα σε επαφή με τον head chef, κύριο Sverrison ο οποίος είναι συνέχεια στην κουζίνα για να επιβεβαιώνει την τελειότητα κάθε γαστρονομικού του δημιουργήματος. 
Μου επιβεβαίωσε πως η υφή παίζει πρωταγονιστικό ρόλο στο φαγητό του.
Η επιτυχία του εστιατορίου αυτού του οποίοι οι τιμές είναι χαμηλές για την ποιότητα που σερβίρει, έχει κερδίσει μόλις 1 αστέρι Michelin.
Σας συνιστώ να το επισκεφθείτε γιατί.. η υφή φέρνει τη νοστιμιά εδώ με έναν τόσο ασυνήθιστο τρόπο (10/10)! 
 34, Portman Street 
Γιάννης Πλατής ([email protected])
Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις