Και ξαφνικά από την Κυπρίων Αγωνιστών διακτινίζεσαι στα καλντερίμια της Απειράνθου χάρη σ’ αυτή την ταβέρνα που είναι Νάξος απ’ άκρη σ’ άκρη.

Ο Δημήτρης είναι από την Απείρανθο. Κι ο «Μαζωμός», η ταβέρνα του στο Μαρούσι, είναι φουλ απεραθίτικη. Απέναντι από το τζάκι έχει φτιάξει ένα πουντί, έναν εξώστη δηλαδή, που θυμίζει το χωριό του. Τυρόσκαμνα (μ’ αυτά στραγγίζουν το τυρί στο μιτάτο ) κρέμονται από το ταβάνι, τα παραθυρόφυλλα στους τοίχους «ανοίγουν» σε ναξιώτικα τοπία, και, ψηφίδα την ψηφίδα, στήνουν ένα λαογραφικό, «θεματικό» σχεδόν σκηνικό, διάστικτο με παλιές φωτογραφίες, μπακίρια στη σειρά, παλιά αντικείμενα. Μεγάλη η σάλα σχετικά, αλλά κάπως τα καταφέρνει και λειτουργεί σαν παραδοσιακό… κουκούλι. Άνθρωπος πρόσχαρος, φιλόξενος, θα σου βγάλει ένα ρακάκι από τη φετινή, δική του, σοδειά. «Βάνουμε μάραθο και κυδώνι» θα σου πει με τη χαρακτηριστική ντοπιολαλιά του.

Έχει χαρακτήρα και ζεστασιά ο «Μαζωμός». Φαίνεται από το γεγονός ότι στα τραπέζια του συναντάς να τρωγοπίνουν παρέες κάθε ηλικίας. Εμείς πήραμε τη σαλάτα με μαρούλι, αγγούρι, ντομάτα, κοτόπουλο, παξιμάδι, που έχει φλοίδες γραβιέρας Νάξου και το σαγανάκι μανουρομυζήθρα, με μέλι και σουσάμι. Νοστιμότατο. Τα πιτάκια με κεφαλοτύρι και παστουρμά είναι καλοζυγισμένα και υπάρχουν κι εκείνα με γέμιση γραβιέρας, καραμελωμένου κρεμμυδιού και δυόσμου, επίσης επιτυχημένα. Ρόστο, χοιρινό κοκκινιστό, από τις πλέον κλασικές σπεσιαλιτέ του νησιού, αυτήν τη φορά δεν πήραμε. Προτιμήσαμε κατσικομακαρονάδα. Και από την ψησταριά, ωραία παϊδάκια. Καλά κι άγια τα μοδάτα κι οι τρεντιές, αλλά και μια απλή, τίμια ταβέρνα, δεν μπορεί να μην την εκτιμήσεις. Φύγαμε (πάλι ) με επίγευση καλή.

Πηγή: athinorama.gr