Mπορούν τα χημικά σκευάσματα κρασιού πραγματικά να αποτελέσουν ένα προσιτό υποκατάστατο για τα μεγάλα κρασιά του κόσμου;

Η επιτυχία του Chateau Montelena Chardonnay 1973, έχει από καιρό ξεπεράσει τις προσδοκίες αλλά και τον όγκο του διαθέσιμου κρασιού.

Δεδομένης της σχεδόν σίγουρης επιτυχίας των κρασιών της Καλιφόρνια, που κέρδισαν στο λεγόμενο «Judgment of Paris» πριν από 40 χρόνια, τότε που οι ποικιλίες της Καλιφόρνια ανταγωνίζονταν ενάντια των αντίστοιχων γαλλικών, είναι περίεργο ότι έμειναν κάποιες φιάλες διαθέσιμες ακόμα στην αγορά. Μία από τις τελευταίες πωλήθηκε πριν από λίγα χρόνια, για περισσότερα από 11.000 δολάρια.

Για το λόγο αυτό, υπάρχει ελάχιστο απόθεμα σε Μπορντό 1961 ή 1982 στις μέρες μας και τα περισσότερα από αυτά είναι απλά απρόσιτα σε τιμή για τον μέσο καταναλωτή.

Μια νέα εταιρία τεχνολογίας με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, που ονομάζεται Ava Winery ελπίζει να επιλύσει αυτό το πρόβλημα, αναπαράγοντας χημικά κρασιά που έχουν τροποποιηθεί σε οσμή και σε γεύση ώστε να μοιάζουν με τα πρωτότυπα, με την αναδημιουργία των αρωματικών και γευστικών χημικών ενώσεων τους.

“Μέχρι στιγμής έχουμε φτάσει πολύ κοντά», σημείωσε ο Alec Lee, συν-ιδρυτής Ava, του οποίου το μότο είναι «το μέλλον των τροφίμων είναι συνθετικό.” Ο ίδιος είπε ότι υπέβαλε ένα από τα κρασιά που παράγονται στην Ava, ανώνυμα σε ένα διαγωνισμό κρασιού, τον οποίο δεν θα αναφέρουμε, και θεωρήθηκε ότι είναι ένα πραγματικό κρασί και μάλιστα αξιολογήθηκε ως «καλό».

Η πρώτη έκδοση κυκλοφόρησε στα 50 δολάρια για τους καταναλωτές που αναζητούν την καινοτομία, εξήγησε. Ο Lee ελπίζει ότι οι πρώτοι πελάτες της Ava θα είναι “οι ευαγγελιστές για εμάς στο μέλλον», και ότι το οινοποιείο θα είναι σε θέση να προσφέρει μια ποικιλία των προϊόντων του αμπελοοινικού τομέα σε πολύ χαμηλή τιμή.

Ο David Jabour, πρόεδρος της Twin Liquors, στο Austin, ανέφερε ότι αναμένεται λίγοι από τους πελάτες του να έχουν πιθανό ενδιαφέρον για ένα τέτοιο προϊόν, παρόλο που σε ορισμένους μπορεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον η καινοτομία της ιδέας και η δυνατότητα να δοκιμάσουν θεωρητικά την γεύση ενός Μπορντό 1982.

Πραγματικά κρασιά ή όχι;

Καθώς τα συνθετικά κρασιά θα έχουν αλκοολούχο περιεχόμενο για να ταιριάζουν με το πρωτότυπο, θα πρέπει να πωλούνται και να διανέμονται μέσω του συστήματος των τριών βαθμίδων στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Τα κρασιά, από νομική άποψη, θα πρέπει επίσης να ακολουθήσουν τις εμπορικές μεθόδους οινοποίησης, καθώς και τη συμμόρφωση με τους κανονισμούς TTB», δήλωσε ο Michael Newman, ένας συνεργάτης του δικηγορικού γραφείου Holland & Knight, με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, που εξειδικεύεται σε θέματα ποτών. Πρόσθεσε επίσης, ότι είναι αμφίβολο αν το προϊόν θα μπορούσε ποτέ πραγματικά να ονομαστεί κρασί, δεδομένου ότι θα πρέπει νομίμως να παραχθεί από σταφύλια για να ανταποκρίνεται στο νομοσχέδιο.

Η Maureen Downey, διευθύνων μέλος και ιδρύτρια της Chai Consulting, μιας εξέχουσας επιχείρησης που αξιολογεί τις συνθήκες για τους συλλέκτες, και παρέχει διάφορες άλλες υπηρεσίες με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, δήλωσε ότι η όλη ιδέα ήταν αηδιαστική. «Δεν υπάρχει ψυχή, δεν υπάρχει αίσθηση του τόπου, δεν υπάρχει ο χαρακτήρας της ποικιλίας ή του χαρμανιού». Τα νέα κρασιά, πιστεύει ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από την παράβαση IP και την κλοπή της δημιουργίας κάποιου άλλου, υποτιμώντας την αξία τους και για την αναπαραγωγή παλαιότερων κρασιών, πιστεύει ότι η διαδικασία θα αφαιρέσει όλη την ιστορία, τον ρομαντισμό και την πραγματικότητα της προέλευσης.

“Ορισμένοι πελάτες θα μπορούσαν να περάσουν ένα συνθετικό κρασί για αληθινό, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με τους περισσότερους εμπειρογνώμονες” δήλωσε ο Brian Robinson, ιδιοκτήτης ενός καταστήματος κρασιού στο Μπρούκλιν, ο οποίος υπήρξε και επικεφαλής ειδικός κρασιών στο Christie’s στη Νέα Υόρκη.

“Είναι ένα φθηνό κόλπο για να βγάλεις χρήματα εις βάρος της σκληρής δουλειάς κάποιου άλλου στο αμπέλι και το οινοποιείο», προσθέτει η Downey. Ωστόσο, ενώ είναι σε θέση να καταλάβει τη δημιουργία κρασιών με ένα στυλ που είναι παρόμοιο με τις εμπορικές φίρμες, λέει πως δεν καταλαβαίνει την χημική αναπαράσταση της εργασίας των άλλων.

«Είναι σαν το γενετικά τροποποιημένο προϊόν της Monsanto», προσθέτει ο Per Holmberg, αντιπρόεδρος και επικεφαλής του τμήματος κρασιών στο Christie’s στη Νέα Υόρκη, ο οποίος ελπίζει ότι στο προϊόν θα μπει η κατάλληλη ετικέτα και θα πωλείται ιδανικά στο τμήμα των light ποτών των σούπερ μάρκετ.

Τόσο η Downey όσο και οι άλλες πηγές, είπαν ότι δεν είχαν ακούσει ποτέ για οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια χημικής κατασκευής οποιουδήποτε τύπου κρασιού. “Το πιο κοντινό πράγμα που έχω ακούσει, είναι οι προσαρμογές που κάνουν κάποιοι στο οινοποιείο για να ανταποκρίνονται στο γούστο ορισμένων κριτικών,” είπε ο Robinson. Πρόσθεσε επίσης, ότι η όλη προσέγγιση μιας αγοράς βασισμένη στην χημεία του φαίνεται περιττή. «Υπάρχει τόσο πολύ κρασί που παράγεται με φυσικό τρόπο, που δεν βλέπω καμία ανάγκη για χημική σύνθεση.”

Σε ότι αφορά την παραγωγή αυτών των αντίγραφων κρασιού, ο Lee επισήμανε το θέμα της νοθείας που γίνεται αυτή την στιγμή στην τρέχουσα εμπορική αγορά του κρασιού. Λαμβάνοντας υπόψη το ποσό της νοθείας που συμβαίνει στα οινοποιία που ανήκουν στις μεγάλες εμπορικές μονάδες κρασιού, ο Lee σίγουρα έχει ένα καλό επιχείρημα.

Ο ίδιος προσθέτει ότι, αν οι καταναλωτές μπορούσαν να καταλάβουν πόσα από τα κρασιά ευρείας κυκλοφορίας είναι γενετικά τροποποιημένα, ίσως να ήταν πιο άνετοι με το μοντέλο της Ava. Πιστεύει επίσης, ότι το κρασί είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσει τον ίδιο κατήφορο που έχουν βιώσει και πολλές από τις τροφές μας.


Το παιχνίδι της τιμολόγησης και της ωρίμανσης

Η παραγωγή δυνητικά άπειρης ποσότητας σπάνιων κρασιών θα δώσει σίγουρα την ευκαιρία σε πολλούς καταναλωτές να πάρουν μια ιδέα από την υποτιθέμενη γεύση και το άρωμα των κρασιών αυτών. Επίσης θα τα έκανε, αυτά αλλά και τα υποδείγματα των άλλων τύπων κρασιού, πιο προσιτά στην τιμή μέσω των πολλαπλών καναλιών λιανικής πώλησης.

Ο Robinson λέει ότι θα περίμενε κανείς ένα συνθετικό κρασί να κοστίζει τουλάχιστον 50% λιγότερο από το κρασί που μιμείται. Ο Holmberg εικάζει ότι θα κοστίζει από το ένα πέμπτο έως το ένα όγδοο από το πραγματικό προϊόν.

Οι τιμές θα μπορούσαν να είναι ακόμα χαμηλότερες, αφού όπως ο Lee σημειώνει, «οι ποσότητες θα είναι θεωρητικά απεριόριστες από τη στιγμή που θα εντοπίσουμε ποια είναι τα αγαπημένα κρασιά του κόσμου.” Προσθέτει επίσης, ότι τα κρασιά Ava είναι η τελευταία λέξη της αμπελοοινικής αγοράς και θα προσφέρει εναλλακτικές λύσεις αλλά μπορεί να προκαλέσουν μια σύγχυση που θα τα κάνει απρόσιτα για πολλούς ανθρώπους που είναι προσκολλημένοι στην κουλτούρα του κρασιού.

Αυτή η εμπνευσμένη από τα χημικά εργαστήρια πρόταση, θα μπορούσε επίσης να προσφέρει μια ευκαιρία παραγωγής και παράδοσης του κρασιού με περισσότερη συνέπεια και σε μεγάλες ποσότητες. Οι αρχικές πωλήσεις, όπως αναφέρει, θα γίνονται μέσω των παραδοσιακών μοντέλων διανομής σε επιχειρήσεις λιανικής πώλησης και η εταιρεία ήδη βρίσκεται σε διαδικασία αναζήτησης διανομέων.

Χιλιάδες ερωτήσεις μπορούν επίσης να γίνουν σχετικά με την ικανότητα των συνθετικών κρασιών να ωριμάσουν. «Με την πάροδο του χρόνου, η χημική σύνθεση αυτών των φιαλών έχει αλλάξει με τέτοιο τρόπο που θα υπάρχουν τεράστιες διαφορές από μπουκάλι σε μπουκάλι, έτσι ώστε η γευστική εμπειρία ενός από αυτά τα μπουκάλια να μην μπορεί εύλογα να αναπαραχθεί», λέει η Downey. Η ίδια το παρομοιάζει με την ανάπτυξη τρίδυμων σε δραματικά διαφορετικά περιβάλλοντα. “Το κρασί ζει ακριβώς όπως και οι άνθρωποι. Διαμορφώνεται από τις εμπειρίες του ταξιδιού, την αποθήκευση και την έκθεση στο φως και τη θερμότητα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι δεν υπάρχει κανένα πραγματικό κρασί από μια σοδειά,” υπογραμμίζει και επιβεβαιώνει τον ρόλο του κρασιού ως αναμφισβήτητα το πιο περίπλοκο γεωργικό προϊόν στον κόσμο.

“Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως το αποκαλούν και πώς το διαφημίζουν,” είπε ο Newman. «Είμαι επιφυλακτικός, αλλά αφού έχουν καταφέρει να ψηφιοποιήσουν τη μουσική, ποιος ξέρει;», καταλήγει ο Robinson. “Θα το δοκίμαζα από περιέργεια, αλλά μου είναι δύσκολο να φανταστώ ότι θα έπινα ποτέ ένα ολόκληρο ποτήρι, πόσο μάλλον να αγοράσω ένα μπουκάλι.

Η Downey προσθέτει ότι ένα μέρος της χαράς για τους συλλέκτες κρασιού έγκειται στην ιστορία και την προέλευση του οίνου. Ως εκ τούτου, η ίδια αμφιβάλλει ότι πολλοί σοβαροί αγοραστές θα θέλουν να έχουν στο κελάρι τους κρασιά που προέρχονται από ένα εργαστήριο. Αναρωτιέται επίσης, αν παρόμοια πειράματα σε άλλες μορφές βιομηχανίας, θα είχαν το ίδιο επίπεδο ενδιαφέροντος για τους καταναλωτές. “Θα πηγαίνατε ποτέ σε μια έκθεση έξω από το Παρίσι, που θα είχε αντίγραφα από όλα τα μεγάλα έργα του Μουσείο του Λούβρου, στη μισή τιμή;” αναρωτιέται.

Μερικοί άνθρωποι μπορεί και να το έκαναν.

Πηγή: krasiagr.com

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις