Τα συναισθήματα που αισθάνεται κάποιος που προσφέρει είναι «ανεκτίμητα», αυτά τα δίνει ο εθελοντισμός σε κάθε έναν που τον «υπηρετεί» και που σήμερα γιορτάζει.

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών καθιέρωσε το 1985, την 5η Δεκεμβρίου ως Διεθνή Ημέρα Εθελοντή, με σκοπό να εξάρει τη δύναμη και την δυναμική του εθελοντισμού. Το θέμα φέτος είναι, «Καθολική Αποδοχή – Δώστε το χέρι στους Εθελοντές» με στόχο την αναγνώριση των εθελοντών και του έργου τους παγκοσμίως.

Το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων απευθύνθηκε σε εθελοντές με το ερώτημα, τι είναι αυτό που τους ωθεί στο να προσφέρουν, να αφιερώσουν χρόνο για να βοηθήσουν άγνωστους ανθρώπους, μέσα σε μια κοινωνία που τείνει όλο και περισσότερο στον ατομισμό.

Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, με τα δικά τους προβλήματα και τη δική τους δύσκολη καθημερινότητα, που όμως δεν φείδονται συναισθημάτων και έχουν τη δύναμη να απλώσουν το χέρι στο συνάνθρωπό τους όταν αυτός έχει ανάγκη, μας μίλησαν για τις εμπειρίες που έχουν και τα συναισθήματα που τους προκαλεί αυτή τους η ενασχόληση

«Ο εθελοντισμός είναι μαγεία», αναφέρει ο 27χρονος Αλέξης Μαραγιάννης, Εθελοντής Διασώστης, Πρόεδρος της Ελληνικής Ομάδας Έρευνας και Διάσωσης (Ε.ΟΜ.Ε.Δ.). «Το να σε κοιτάει κάποιος άγνωστος που έχεις βοηθήσει, μέσα στα μάτια και να σου λέει το πιο ειλικρινές «ευχαριστώ» που έχεις ακούσει. Είναι η πολυτιμότερη ανταμοιβή, συναισθήματα που αν δεν τα νιώσεις, δεν μπορεί να σου τα περιγράψει κανείς».

Όταν οι άλλοι Σαββατόβραδο διασκεδάζουν εσύ είσαι σε ένα αντίσκηνο πάνω στο βουνό και προετοιμάζεσαι μαζί με τους φίλους σου, στο να σώσεις έναν άνθρωπο, αναφέρει.

«Στη συνέχεια έρχεται το κομμάτι της προσφοράς. Αφού έχεις εκπαιδευτεί αρχίζεις να βοηθάς ανθρώπους είτε στα πλαίσια της ομάδας, είτε στην καθημερινότητά σου. Κι όσο βλέπεις την χρησιμότητα της προσφοράς συνειδητοποιείς ότι αυτό πρέπει να το διαδώσεις, να εκπαιδεύσεις όσους περισσότερους ανθρώπους μπορείς».

τον Εθελοντισμό «παίρνεις» περισσότερα…

Η απάντηση του Αλέξη στην ερώτηση «γιατί το κάνεις;», είναι αφοπλιστική. «Εθελοντισμός σημαίνει να προσφέρεις. Μετά από 20 χρόνια όμως εθελοντισμού νομίζω πως ακόμα η ζυγαριά γέρνει προς την μεριά αυτών που έχω πάρει. Γνώσεις, εμπειρίες, φιλίες, συναισθήματα που δεν θα μπορούσα να τα έχω ζήσει πουθενά αλλού και αποτελούν την μοναδική απάντηση στην ερώτηση «γιατί το κάνεις;»

Σε ηλικία 6 ετών, γράφτηκε στο Σώμα Ελλήνων Προσκόπων και από τότε «ο εθελοντισμός έγινε τρόπος ζωής». Στα 18 του γνώρισε τον κόσμο της διάσωσης στον οποίο συνεχίζει να εκπαιδεύεται και να εκπαιδεύει άλλους .

«Στην αρχή σε κεντρίζει το αντικείμενο που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Αρχίζεις να ασκείς δραστηριότητες μέσα από τις οποίες ανακαλύπτεις άγνωστες πτυχές του εαυτού σου, μαθαίνεις ότι μπορείς να σώσεις μια ανθρώπινη ζωή χωρίς να έχεις σπουδάσει γιατρός ή κάτι παρόμοιο», λέει ο Αλέξης και συμφωνεί μαζί του η Φιλιώ Ζαΐμη, 55 ετών, άνεργη και γιαγιά, η οποία ξεκίνησε να πηγαίνει στην Ομάδα πριν από δύο χρόνια, από μια διαφήμιση που είδε στην τηλεόραση και με σκοπό «απλώς να μάθει κάποια πράγματα για την παροχή πρώτων βοηθειών». Στην πορεία τα πράγματα άλλαξαν, καθώς όπως λέει μέσα από τη δράση ανακαλύπτεις τον εαυτό σου. «Η Ομάδα μου έδωσε το έναυσμα να βγει στην επιφάνεια ο καλύτερος μου εαυτός», καταλήγει.

Το πρόβλημα είναι να ξεκινήσει κάποιος τη «δράση» αναφέρει ο Σπύρος Παπαγεωργόπουλος, εθελοντής διασώστης. Ποτέ δεν είχε σκεφθεί να ασχοληθεί με τον εθελοντισμό, κάποιοι φίλοι του μίλησαν για την Ε.ΟΜ.Ε.Δ. και βρέθηκε ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους που ήθελαν να μάθουν για να προσφέρουν. Ασχολείται δύο χρόνια και όπως λέει στο ΑΠΕ, δεν έχει χάσει «μάθημα» ενώ βρίσκεται πάντα όπου τον καλούν. «Είναι κομμάτι της ζωής μου, αισθάνομαι υπέροχα όταν ξέρω ότι μπορώ να βοηθήσω κάποιον που έχει ανάγκη », καταλήγει.

Ελληνική Ομάδα Έρευνας και Διάσωσης

Πρόκειται για μία εθελοντική ομάδα σκοπός της οποίας είναι η εκπαίδευση των μελών της στην αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών. Είναι ενταγμένη στα μητρώα της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, ενώ τα μέλη της είναι πιστοποιημένα στην παροχή Πρώτων Βοηθειών. Στα πλαίσια της εκπαίδευσης συνεργάζεται με κρατικούς φορείς, όπως είναι η Πυροσβεστική και το Νοσοκομείο ΚΑΤ, ενώ αναλαμβάνει υγειονομικές καλύψεις διάφορων εκδηλώσεων με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας.

«Πίστη» Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις

Η ζωή έπαιξε άσχημο παιχνίδι στην Μαρία Κατράκη, η οποία εργαζόταν στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», επί 26 χρόνια. Όταν συνταξιοδοτήθηκε το 2014, αρρώστησε ο γιος της με λευχαιμία.

Κέρδισαν τη μάχη και η κ. Κατράκη ξεκίνησε να δραστηριοποιείται εθελοντικά στο Σύλλογο «Πίστη», ο οποίος ιδρύθηκε το 1993 από γονείς παιδιών με καρκίνο που θέλησαν να αντιμετωπίσουν από κοινού τα καθημερινά προβλήματα.

«Τα παιδιά δεν μπορούν να παλέψουν μόνα τους… Μας χρειάζονται δίπλα τους. Μπορείς και εσύ να βοηθήσεις», αναφέρει ο Σύλλογος. Με τους περίπου 100 εθελοντές του, μεταξύ άλλων, οργανώνει ψυχαγωγικές εκδηλώσεις για τα παιδιά, βοηθάει στην αγορά υλικού εργασιοθεραπείας και παιχνιδιών, στην οργάνωση δανειστικής βιβλιοθήκης και κασετοθήκης, στην έκδοση ιστοριών των παιδιών που νοσηλεύονται στις κλινικές, καθώς και στην ψυχική και οικονομική στήριξη των οικογενειών με παιδί που πάσχει από καρκίνο.

Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις εθελοντής…

Παρά το γεγονός ότι στη χώρα μας υπήρξε σε κάποιες περιπτώσεις μαζική και επιτυχημένη εθελοντική προσφορά, όπως συνέβη στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, ο εθελοντισμός δεν έχει, δυστυχώς, μεγάλο χώρο στην καθημερινότητά μας.

«Στην Ελλάδα το κομμάτι του εθελοντισμού είναι αρκετά πίσω», αναφέρει ο κ. Μαραγιάννης, ενώ κλείνοντας δίνει το δικό του μήνυμα: «ποτέ δεν είναι αργά για να ενεργοποιηθεί κανείς. Σε περιόδους κρίσης όπως αυτή που διανύει η χώρα μας ο εθελοντισμός και γενικότερα η ανιδιοτελής προσφορά στον διπλανό μας είναι απαραίτητα στοιχεία αν θέλουμε να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή ανάμεσά μας…».

Πηγή: ΑΠΕ/ΜΠΕ

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις