Η κεντροδεξιά, η δεξιά και οι εθνικιστές

Η κεντροδεξιά, η δεξιά και οι εθνικιστές

Το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια εμφανής προσπάθεια να επικρατήσει η εικόνα ότι δημιουργούνται επεισόδια εις βάρος κυβερνητικών στελεχών σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους και ιδίως στην περιφέρεια. Μάλιστα, αρκεί η διαμαρτυρία, ακραία ή μη, ενός μόνο ατόμου, εναντίον υπουργού ή βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και σε κομματική εκδήλωση, για να αποτελέσει πρώτο θέμα σε δελτία ειδήσεων σε μια απέλπιδα προσπάθεια εμπλουτισμού της αντιπολιτευτικής  ατζέντας.

 Οι αντιδράσεις αφορούν στην «συμφωνία των Πρεσπών», και συνήθως εκφράζονται με χαρακτηρισμούς περί προδοσίας, εθνικές κορώνες, λεονταρισμούς και καφενειακούς τσαμπουκάδες ότι θα «χυθεί αίμα».

Σίγουρα όσοι διαμαρτύρονται δεν είναι ακραίοι εθνικιστές και φασίστες, όμως όλοι οι ρατσιστές και φασίστες χρησιμοποιούν, συνήθως, ένα εθνικό θέμα για προβάλλουν τις ιδέες τους, αν και κουβαλούν την ευθύνη εθνικών τραγωδιών, όπως το Κυπριακό.

Είναι λογικό να διερωτάται κανείς που ήσαν όλοι αυτοί οι πατριώτες όλο αυτό το διάστημα των μνημονίων. Που ήσαν όταν ο εμπνευστής των μνημονίων Γ. Παπανδρέου είχε μιλήσει για απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Όταν υπάλληλοι και συνταξιούχοι έχασαν, εν μια νυκτί, δύο μισθούς ή δύο συντάξεις αντίστοιχα;

Βεβαίως κανένας  δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η συμφωνία των Πρεσπών δεν έχει αφήσει ένα βαθύ αποτύπωμα. Όμως από ένα σημείο και μετά υπάρχει μια επικίνδυνη προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης του θέματος, ιδίως από πολιτικές δυνάμεις του συνταγματικού τόξου, που περίπου επιχαίρουν για το «κλίμα διαμαρτυρίας» εις βάρος της κυβέρνησης. Οι δυνάμεις που σήμερα υποκριτικά πολεμούν μια συμφωνία, την οποία θα εφαρμόσουν πλήρως όποτε κυβερνήσουν.

Ίσως να μην αντιλαμβάνονται πως αυτό σε λίγο θα λειτουργήσει ως μπούμερανγκ εναντίον τους, καθώς αυτά τα φαινόμενα του ακραίου εθνικισμού και του λαϊκισμού, τους πρώτους πολιτικούς χώρους που θα πλήξουν είναι είναι  οι δικοί τους, θα είναι τα κεντροδεξιά κόμματα.

Βέβαια, δεν είναι  μόνο αυτά τα φαινόμενα, υπάρχουν  και χειρότερα, όπως να κλείνουν ακόμα σχολεία, όπως στην Σάμο, επειδή στο ίδιο κτήριο θα «μάθουν γράμματα» προσφυγόπουλα, ή να υψώνονται τεράστιοι σταυροί άρνησης, για αυτούς που ο ίδιος ο εσταυρωμένος θα ελεούσε...

Η ανοχή σε αυτά τα φαινόμενα εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους και  η ανοχή πολλές φορές εκπορεύεται και από το αντιπολιτευτικό δόγμα, πώς ότι βλάπτει την κυβέρνηση είναι καλό... Όλα για την αντιπολίτευση!

Τελευταίο και ενδεικτικό παράδειγμα η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος όταν αναγκάστηκε  ουσιαστικά από την στάση ισχυρών αδελφών κομμάτων της Ευρώπης, αλλά και από την αντίδραση Γιούγκερ, ζήτησε κι εκείνος, ορθώς, την αποπομπή του Όρμπαν από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, όμως με την αντιπολιτευτική του αμετροέπεια, ή την ανάγκη να μην απογοητεύσει  το ακροδεξιό κομμάτι της ΝΔ , την συνόδευσε με έναν εθνικά επιζήμιο, αν το αντιλαμβάνεται, τρόπο.

Πρόσθεσε ότι παρόμοιες πρακτικές, με αυτές του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας  Όρμπαν,  «εφαρμόζονται και στην πατρίδα μου, την Ελλάδα, όπου η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υπονομεύει συστηματικά τους δημοκρατικούς θεσμούς και το κράτος δικαίου».

Ένα είναι βέβαιο ,πως αν η ΝΔ κερδίσει τις εκλογές και γίνει πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν θα έχει λόγο ύπαρξης καμία  αντιπολίτευση, καθώς μπορεί ο ίδιος να αντιπολιτεύεται την κυβέρνησή του...     

Γιάννης Στρατάκης