Του Λουκά Βελιδάκη


Ένας ασπρομάλλης κύριος στέκεται δίπλα σε μια κυρία με μωρό. Μιλάνε. Είναι ο Λεωνίδας Κουρσούμης, που θα μπορούσε να είναι καθηγητής, φιλόλογος, έχει αυτή ακριβώς την κοψιά. Είναι σεβάσμιος, αλλά και προσιτός. Ψηλός κύριος, παρατηρώ ότι σκύβει ελαφρώς το κεφάλι του συνέχεια μπροστά στους συνομιλητές του. Από ταπεινοφροσύνη.

Συστήνομαι ως δημοσιογράφος και του ζητώ να μιλήσουμε λίγο για το Bazaar βιβλίων και άλλων μικροαντικειμένων που κατάφερε να συλλέξει μετά από ένα δικό του διαδικτυακό κάλεσμα μέσω Facebook και μια μικρή συνέντευξη στη Lifo.

Πολλοί άνθρωποι έσπευσαν, έδωσαν βιβλία κι άλλα. Ο κ. Κουρσούμης μπορούσε να κάνει το παζάρι που ήθελε προκειμένου να καταφέρει να φτιάξει, εν τέλει, ένα παλαιοπωλείο, στο οποίο θα εργάζεται ο ίδιος μαζί με ακόμα δύο άστεγους– άνθρωποι που θα σταθούν στα πόδια τους, θα επανακτήσουν την αξιοπρέπεια τους.

Ο κ. Κουρσούμης είναι αξιοπρεπέστατος και ευγενής. Με καλεί να καθίσουμε σε δύο καρέκλες στην είσοδο της αχανούς αποθήκης, όπου διεξάγεται το bazaar, στην Πειραιώς 132. Μπροστά μας ένα πάρκινγκ. Πιο μπροστά ένα αδιάκοπο ποτάμι οχημάτων που διατρέχει πάνω κάτω την πιο βιομηχανική λεωφόρο της πόλης.

Αρχίζει την αφήγηση. Μιλάει σχετικά χαμηλόφωνα, η χροιά της φωνής του είναι ευγενική και ο λόγος του δείχνει άνθρωπο καλλιεργημένο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις οποιοδήποτε μοντέλο συνέντευξης μπαίνει στην άκρη. Αφήνεις το συνομιλητή σου ελεύθερο να μιλήσει.

Όταν ένας άνθρωπος καταλήγει άστεγος στα 69 του χρόνια, κάτι πολύ λάθος έχει συμβεί στην κοινωνία μας…

Και ο ευγενής αυτός κύριος έχει πολλά να πει.

Λέει ότι έμεινε άνεργος πριν από έξι χρόνια. Εργαζόταν σε έναν εκδοτικό οίκο. Όταν μένεις άνεργος στα 63 σου, οι προοπτικές είναι δυσοίωνες. Και ήταν…

Αφού πάλευε, τελικώς την άνοιξη του 2018 λύγισε. Βρέθηκε στο δρόμο. Έμεινε άστεγος. Κοιμόταν όπου έβρισκε κοντά στο Σταθμό Λαρίσης ή στην Κυψέλη, την άλλοτε γειτονιά του.

Μου περιγράφει ένα περιστατικό, όταν βρήκε ανοιχτή την εξώπορτα μιας πολυκατοικίας, μπήκε μέσα, κάθισε στις σκάλες και τον πήρε ο ύπνος. Τον ξύπνησαν κάποιοι ένοικοι φοβούμενοι ότι ο ηλικιωμένος αυτός κύριος κάτι είχε πάθει. Ντράπηκε…

Όσο αφηγείται ο κ. Κουρσούμης η φωνή του παραμένει σταθερή και το γαλάζιο βλέμμα του καθαρό. Αν είσαι, όμως, πιο προσεκτικός διακρίνεις τις μικρές ρωγμές θλίψης που αφήνει η ματιά του και τα μικρά -αδιόρατα- κρακ που κάνει η φωνή του, όταν μιλάει για τους "φίλους" του και μέλη της οικογένειας του, πως τον ξέχασαν. Και εν τέλει πόσο λίγοι ήταν οι άνθρωποι που νοιάστηκαν.

Είτε κοιτώντας τον είτε ακούγοντας την αφήγηση του, αντιλαμβάνεσαι ότι δεν ήταν διατεθειμένος να αφεθεί έρμαιο της σκληρής μοίρας.

Θέλει απίστευτη δύναμη και είναι προφανές ότι τη διαθέτει: Να σηκωθείς στα πόδια σου, να κοιτάξεις μπροστά και να επιδιώξεις την αξιοπρεπή σου έξοδο από την κόλαση της αστεγίας, της αορατότητας σου στα μάτια των άλλων.

Επτά μήνες μετά, βρήκε μια αποθήκη, μια κυρία του την παραχώρησε, και μένει εκεί. Όμως αυτό που του δίνει δύναμη είναι το σχέδιο του να ανοίξει ένα παλαιοπωλείο αστέγων. Εκεί μαζί με άλλους δύο αστέγους θα εργάζεται και θα μπορεί να ζει με στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο κατάφερε να διεξαγάγει το πρώτο bazaar στην αποθήκη της Πειραιώς, που του την παραχώρησε ευγενικά ο ιδιοκτήτης της.

Είχε ήδη συλλέξει πολλές προσφορές από πολίτες, κάποιοι προσφέρθηκαν εθελοντικά στη μεταφορά των αντικειμένων από τα Πατήσια στην Πειραιώς, βρήκε και μερικές παλέτες, έφτιαξαν το χώρο.

Μπορούσε να γίνει το bazaar, το οποίο είναι και ο πρώτος κρίκος στην αλυσίδα ενός ωραίου σχεδίου για τον Λεωνίδα Κουρσούμη.

Το bazaar έγινε γνωστό κυρίως μέσω των κοινοποιήσεων μιας ανάρτησης του στο Facebook και από κάποια λίγα ρεπορτάζ.

Κόσμος προσήλθε και αγόρασε βιβλία, κλπ. Σε δύο εβδομάδες θα επαναληφθεί.

Ο ίδιος συνεχίζει να δέχεται προσφορές προκειμένου να πουλήσει τα αντικείμενα είτε στο bazaar στον ίδιο χώρο είτε με το καλό στο παλαιοπωλείο που θα καταφέρει να ανοίξει, ώστε να εργάζεται ο ίδιος με άλλους άστεγους και να νιώσουν το φως της ελπίδας.

Χάρηκα τη συζήτηση μαζί του, διότι ένιωθα ότι δίπλα μου είχα έναν άνθρωπο που αρνιόταν να παραδοθεί, που στεκόταν περήφανα όρθιος και ήταν -κυρίως- απολύτως αξιοπρεπής.

Και χάρηκα διπλά, διότι όση ώρα παρέμεινα στο χώρο κόσμος ερχόταν κι έφευγε με γεμάτες σακούλες.

Αξίζει να στηρίξετε το εγχείρημα ενός άστεγου που προσπαθεί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας από το τίποτα.



Πληροφορίες για προσφορές: [email protected], τηλ. 6977.239766.
Η σελίδα του Λεωνίδα Κουρσούμη Facebook