Πριν από έναν αιώνα, ο Γιεβγκένι Ζαμιάτιν γράφει στη Σοβιετική Ένωση το«Εμείς», το πρώτο φιουτσουριστικό – δυστοπικό μυθιστόρημα, που πραγματεύεται τη ζωή μέσα σε ένα απολυταρχικό και συνάμα αστυνομοκρατούμενο καθεστώς του μέλλοντος. Το βιβλίο αυτό ενέπνευσε (οι κακές γλώσσες μιλάνε για αντιγραφή) το «1984» του Όργουελ (που θαύμαζε το βιβλίο) κι το «Ένας θαυμαστός νέος κόσμος» του Χάξλεϊ (παρότι ο ίδιος το αρνείται).

Ακολούθησαν, εκατοντάδες άλλα βιβλία, κόμιξ και φιλμ που ενέταξαν στο έργο τους αυτό το ζοφερό μοτίβο καθώς, όλο και περισσότεροι δημιουργοί, έβλεπαν ότι ο τρόμος και η καταπίεση δεν έμοιαζε πλέον κάτι μακρινό, σαν μια συμβολική ιστορία τρόμου για ενήλικες, άλλα μια πραγματικότητα με διαφορετικές μορφές και με μια κοινή συνισταμένη: τη μείωση των κοινωνικών ελευθερίων μέσω του δόγματοςνόμος και τάξη.

«Ζούμε περιβαλλόμενοι από διάφανους τοίχους… Ζούμε υπό το βλέμμα όλων, πάντοτε λουσμένοι στο φως. Δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε ο ένας από τον άλλο. Εξάλλου, αυτός ο τρόπος ζωής καθιστά πολύ πιο εύκολο, το δύσκολο και ευγενές έργο των φυλάκων. Χωρίς αυτούς, θα είχαν συμβεί πολλά άσχημα πράγματα».
Όχι αυτή δεν είναι μια αφήγηση κάποιου κατοίκου των Εξαρχείων, ενόψει των εορτασμών της 46ης επετείου του Πολυτεχνείου, βλέποντας τα ελικόπτερα και τα drones της αστυνομίας να σκανάρουν αφ΄ υψηλού τα σπίτια τους. Αλλά του D-503, του πρωταγωνιστή του «Εμείς» πολύ πριν αρχίσει να αμφισβητεί αυτό πουεισηγείταιτο κράτος ως κανονικότητα.

H πιο διάσημη γειτονιά της χώρας φαίνεται τους τελευταίους μήνες να ζει ένα πείραμα που την έχει μετατρέψει σε κάτι πολύ γνώριμο, στους οπαδούς της εφιαλτικής επιστημονικής φαντασίας.
Ένα κυβερνητικό πείραμα που διεξάγεται στους δρόμους της περιλαμβάνει, 24 ώρες το 24ωρο παρκαρισμένες κλούβες, «φασαίους» ασφαλίτες, άνδρες των ΟΠΚΕ με αλεξίσφαιρα, πολυβόλα και fullface, μικρούς Ρόμποκοπ σε παπάκια της νεοσύστατης ομάδας “Δράση” κι αμέτρητους πάνοπλους άντρες των Ματ που, «χτυπάνε σκοπιά» προστατεύοντας τους κατοίκους από φαντασιακούς βάνδαλους ή περιφέρονται από στενό σε στενό με ασπίδες, αντιασφυξιογόνες μάσκες και κράνη σαν τους λεγεωνάριους του Αστερίξ. Αλλά δίχωςνα είναι αστείοι, ειδικά ότανκάνουν (-)ιστικά σχόλια στουςπεραστικούς.

Το πείραμα έφτασε στην κορύφωσή του στις 17η Νοεμβρίου (το ζέσταμα έγινε με την πρωτοφανή επέμβαση των ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ), όταν οι άνδρες των ματ, που περίμεναν καρτερικά τόσο καιρό στα Εξάρχεια να δοθεί το σύνθημα από το Υπουργείο Προστασίας του πολίτη, ούτως ώστε να ξεσπάσουν σε ένα κρεσέντο βίας που είχαμε χρόνια να δούμε.
Η «Ομάδα νομικής βοήθειας» αναφέρει : Στον απόηχο της εξαιρετικά μαζικής και δυναμικής πορείας της 46ης επετείου του Πολυτεχνείου, καταγγέλλουμε την απαράδεκτη και παράνομη στάση των αστυνομικών δυνάμεων εναντίον πολιτών και διαδηλωτών, στο πλαίσιο υλοποίησης ενός προαποφασισμένου σχεδίου τυφλής και αιματηρής καταστολής από την ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Λίγοι φυσικά έπεσαν από τα σύννεφα, οι δηλώσεις άλλωστε του Μάκη Βορίδη, Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξής, λίγες μέρες πριν από την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ήταν πεντακάθαρες και δεν άφηναν κανένα περιθώριο παρερμηνείας:
«Η επιβολή του νόμου θα ευχόμασταν να γίνεται με προσφορά τριαντάφυλλων. Δεν έχει καταστεί αυτό δυνατό. Η επιβολή του νόμου εμπεριέχει στοιχεία αναγκαστικότητας (…) Το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας».

Το κλίμα κρατικού εκφοβισμού που έχει κάνει έντονα το τελευταίο 4μηνο την εμφάνισή του, συνοδεύεται από την ακόμα πιο τρομακτική πραγματικότητα που λέει «ό,τι παράνομο κάνουν οι δυνάμεις ασφάλειας στα Εξάρχεια, μένει στα Εξάρχεια», τουτέστιν δεν ελέγχεται από κάποια ένορκη διοικητική εξέταση από τη γειτονική ΓΑΔΑ και ποτέ μα ποτέ δεν καταλήγει στην Ευελπίδων (εκτός κι αν τελικά αποδεικνύεται ότι το έχει κάνει κάποια σατανική ζαρντινιέρα).

Στη διάρκεια του εορταστικού τριήμερου, έγιναν δεκάδες επώνυμες καταγγελίες για αστυνομική βία και αυθαιρεσία, κυκλοφόρησαν μπόλικα βίντεο που τις αποδεικνύουν, όμως τα ΜΜΕ έκαναν τα στραβά μάτια και το Υπουργείο Προστασίας του πολίτη ποίησε τη νήσσαν.

«Ποιος ελέγχει τους φύλακες;»γραφει κάποιος στους τοίχους της σκοτεινής και βίαιης Αμερικής του “Watchmen” (1987), του διάσημου κόμικ του Alan Moore, ένα γκραφίτι που θα μπορούσε σήμερα να είναι επίκαιρο και σε κάποιον αθηναϊκό τοίχο.

Δυστυχώς δεν χρειάζεται να είναι κάνεις, hardcore οπαδός της επιστημονικής φαντασίας και των κόμιξ, για να διακρίνει τις ομοιότητες που παρουσιάζουν τα δυστοπικά σύμπαντα της, με την κατάσταση που χτίζεται σιγά σιγά σε όλη την πρωτεύουσα. Όλες οι ιστορίες αυτές καταλήγουν νομοτελειακά σε περισσότερη βία μέχρι κάτι να αλλάξει και πότε η περισσότερη καταστολή δεν φαίνεται να αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση.

Με λίγη (δυστυχώς) φαντασία μπορούμε να δούμε την Αθήνα, να παρουσιάζεται από τα media, σαν ένα από τα σύμπαντα που παρουσιάζονται στη δυστοπική κουλτούρα, σαν ένα μέρος που οι κάτοικοι της απειλούνται μονίμως από τους εγκληματίες! Στην περίπτωση μας από τους "μπαχαλακηδες» και τους πρόσφυγες – μετανάστες.

Σαν το Γκόθαμ του τελευταίου Τζόκερ, το θέμα είναι ότι η καταπίεση κι η «νόμιμη» κρατική βία, μπορεί να γεννήσουν στα Εξάρχεια έναν Τζόκερ. Αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να υπάρξει κάποιος Batman.

Παράτυπος

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις