«Περπατάμε σε ένα τεντωμένο σχοινί. Από την μια πέφτεις σε μία κατάσταση ψευδαισθήσεων που λες ότι μπορεί να ζει το παιδί μου κάπου και να γυρίσει ή να με πάρει ένα τηλέφωνο ή ότι είναι σε άλλη μία χώρα, ήπειρο και θα ξαναβρεθούμε. Και από την άλλη είναι η σκληρή πραγματικότητα»

«Ούτε θέλουμε να βγαίνουμε έξω, ούτε θέλουμε να πηγαίνουμε σε διάφορες εκδηλώσεις. Είναι τέτοια η ψυχολογική μας φόρτιση. Έχουμε χάσει κάθε έννοια για ζωή, το σπίτι μας έχει γίνει ο τάφος μας»