Του Λουκά Βελιδάκη


Το ότι άργησε η παγκόσμια κοινότητα να δώσει έμφαση και να δείξει ενδιαφέρον, κυρίως εκπαιδευτικό, προς τους συνανθρώπους μας που έχουν πρόβλημα αναπηρίας είναι δεδομένο.

Η ειδική αυτή ημέρα εορτάζεται σε όλον τον πλανήτη, προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ΑμεΑ.

Έγινε με την επιδίωξη να αυξηθεί ο βαθμός ένταξης των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής.

Η αρχική της ονομασία ήταν «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες», ενώ κάθε χρόνο εστιάζει σε διαφορετικό θέμα.

Κι αν θέλετε, μπορεί η 3η Δεκεμβρίου να είναι η μέρα των ΑμεΑ, ωστόσο παρά τα ωραία και παχιά λόγια, κάθε χρόνο, οι συμπολίτες μας με αναπηρία ζούνε σε μια εξαιρετικά αφιλόξενη χώρα.

Είναι απορίας άξιον: Πόση ενημέρωση και πόση εκπαίδευση χρειάζεται κάποιος για να μην σταθμεύσει το όχημα του πάνω σε ράμπες για τους ανάπηρους συνανθρώπους μας πάνω στα πεζοδρόμια;

Από την άλλη, το αισιόδοξο είναι ότι η φωνή αυτών των ανθρώπων ακούγεται όλο και πιο δυνατά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι ευαισθητοποιούνται.

Στις προηγούμενες ευρωεκλογές, τα περισσότερα κόμματα ενέταξαν ανθρώπους με αναπηρία στα ψηφοδέλτια τους (Κυμπουρόπουλος, Ρέλλας, Βαρδακαστάνης, κλπ), οι απόψεις τους ακούστηκαν, έπεσε φως στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη χώρα μας, στον Γολγοθά τους…

Ας μείνουμε ωστόσο στη θετική όψη. Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, είναι η μέρα για να ακουστεί ξανά η φωνή αυτών των ανθρώπων.

Ανθρώπων που είναι μαχητές της ζωής…



Ο μικρός Νατζίμπ

Κλείνουμε με ένα βίντεο στο οποίο παρουσιάζεται η ιστορία του 13χρονου Σύριου πρόσφυγα Νατζίμπ, ο οποίος έμεινε ανάπηρος, όταν οι βόμβες ισοπέδωσαν το σπίτι του στη Χομς της Συρίας.

Ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα με τους γονείς του, καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο μέσα σε μια φουσκωτή βάρκα.

Ο αθλητισμός του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να δείξει πως είναι ένας αληθινός μαχητής της ζωής.