Του Λουκά Βελιδάκη


Πριν από λίγες ημέρες ο διάδρομος αυτός ήταν ασφυκτικά γεμάτος. Νύχτα βροχερή, δυσάρεστη και δύσκολη. Το νοσοκομείο εφημερεύει, φορεία τσουλάνε, με φόβο, με ελπίδα, άλλοτε τα σπρώχνει τραυματιοφορέας, άλλοτε οι συγγενείς του ασθενούς.

Έξω από ένα δωμάτιο όπου κάνουν υπέρηχους, μια νοσηλεύτρια σπρώχνει ένα φορείο. Πάνω έχει χυθεί το αδύναμο κορμί μιας γιαγιάς, σίγουρα άνω των 80 ετών.

Η νοσηλεύτρια φωνάζει: Για την κυρία τάδε.

Καμία απόκριση.

Πιο δυνατά. Για την κυρία τάδε!

Τίποτα…

Η γιαγιά σηκώνει ένα σκελεθρωμένο χέρι σαν να θέλει να πει με τον τρόπο αυτό κάτι. Να δείξει ότι υπάρχει, ότι δεν είναι ένα σπασμένο κατάρτι από καΐκι που ναυάγησε.

Ο περίγυρος κοίτα αδιάφορα, όλοι περιμένουν τη σειρά τους. Η γιαγιά είτε είναι μόνη είτε ο όποιος συνοδός της κάπου βρίσκεται και εκείνη παραμένει μόνη. Και η εικόνα δρα σαν χτύπημα που ραγίζει ένα γυαλί.

Λες κι έπεσε μια πέτρα από μακριά, το τζάμι θρυμματίζεται, η ανθρωπιά σαν να θόλωσε, κοιτάζω περιδεής, η γιαγιά απομακρύνεται με το φορείο ενώ κατεβάζει αργά το χέρι- σήμαντρο, "είμαι εδώ!", εύχομαι κάποιος να υπάρχει για αυτή τη γιαγιά ενώ σφίγγω δυνατά το χέρι στο κορίτσι μου που είναι στο φορείο, σχεδόν την πονάω, ήθελα ασυνείδητα να της δείξω ότι δεν είναι μόνη, κάνεις δεν πρέπει να είναι μόνος…

Οι εικόνες από το νοσοκομείο είναι πυκνές, η καθημερινότητα ως καταγραφή μιας ιστορίας περνάει από τα μάτια σου σε μικρές κουκκίδες, πολλές μικρές κουκκίδες που αν τις συνθέσεις θα φτιάξεις ένας ψηφιδωτό, πολύχρωμο για να έχει ελπίδα, αλλά και με αβέβαιο βάθος, για να δείχνει το δράμα που παραμονεύει σε ανύποπτες στιγμές.

Εκεί που αίφνης, ενώ στέκεσαι όρθιος και περήφανος, τώρα περιμένεις στη σειρά για μια ακόμα ακτινογραφία, κάνεις μετά υπομονή να δέσουν τα κόκαλα, να δυναμώσουν οι αρθρώσεις, να σταθείς πάλι όρθιος και δυνατός και να μην φοβάσαι.

Κουράγιο, ψηλά το κεφάλι…

(Και μολονότι γίνομαι μελοδραματικός, να δείχνετε αγάπη, διότι η αγάπη είναι το καλύτερο αναλγητικό).

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις