Επέτειος Γρηγορόπουλου: Οι λακκούβες με τις λάσπες (του Τζήμερου)

Επέτειος Γρηγορόπουλου: Οι λακκούβες με τις λάσπες (του Τζήμερου)

Επέτειος Γρηγορόπουλου: Σκεφτείτε το σαν μία λακκούβα με λάσπη. Αν πέσεις μέσα, αναπόφευκτα θα λερωθείς. Κάπως έτσι είναι και μερικές φράσεις/προτάσεις/ιδέες- μοιάζουν με λακκούβα γεμάτη λάσπες και νιώθεις να λερώνεσαι ακόμα κι αν αφιερώσεις μερικά δευτερόλεπτα στην ανάγνωση τους...

Του Λουκά Βελιδάκη


Ο Θάνος Τζήμερος έχει επιχειρήσει να προκαλέσει για να... προκαλέσει πολλές φορές. Κι αυτό για να μένει στην επιφάνεια, να κερδίζει μερικά θλιβερά δευτερόλεπτα δημοσιότητας. Να συνεχίζει να υπάρχει ως πολιτικός, με όχημα -πολλές φορές- τη χυδαιολογία που μετουσιώνεται σε... πολιτικό λόγο.

Ο Τζήμερος προφανώς και έχει το δικαίωμα να λέει και να υποστηρίζει ό,τι θέλει. Ταυτόχρονα, οι πάντες έχουν το δικαίωμα να τον κρίνουν και να καταδικάζουν τις φραστικές ασχήμιες του.

Την ημέρα της επετείου της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, αποφάσισε να ελεεινολογήσει εναντίον δύο αδικοχαμένων νέων, χρησιμοποιώντας χυδαία ψέματα, διχαστικό λόγο, ανεδαφικές πολιτικές εμμονές κι όλο αυτό για... να καταδικάσει τη βία και το μίσος!

Μίσος στο μίσος κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Στην περίπτωση Τζήμερου κατεβάζει λάσπη και χολερική διάθεση (εκ μέρους του).

Ο Τζήμερος έκανε την παρακάτω ανάρτηση στο Twitter:

Για το αξιακό σύστημα της αριστεράς, ο "ήρωας" δεν κρίνεται από το πώς έζησε, αλλά από το πώς πέθανε. Ήρωας ένα αξιολύπητο παιδί διαλυμένης οικογένειας που έψαχνε να βρει νόημα στη ζωή του με επαναστατική γυμναστική, ήρωας και ένας τροβαδούρος αισχρών στίχων, κήρυκας του μίσους.

Για να επιτεθεί στην αριστερά (σε κάποια αριστερά που το δικό του αξιακό σύστημα προτάσσει) χρησιμοποιεί τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και τον Παύλο Φύσσα, δύο θύματα της βίας, λέγοντας ψέματα! Απίστευτα ψέματα...

Ο 15χρονος Γρηγορόπουλος ουδόλως έψαχνε το νόημα της ζωής του με επαναστατική γυμναστική και από πουθενά δεν προκύπτει ότι ήταν "αξιολύπητο παιδί διαλυμένης οικογένειας". Για τον Τζήμερο, αν ένα ζευγάρι με παιδιά χωρίσει, τα παιδιά είναι αξιολύπητα; Ο Κορκονέας δεν τον δολοφόνησε για αυτά, όπως και να' χει. Απλώς σήκωσε το όπλο και πυροβόλησε προς το πλήθος. Ο Γρηγορόπουλος ήταν το θύμα...

Κι ούτε ο Φύσσας δέχθηκε τη θανάσιμη μαχαιριά του Ρουπακιά επειδή έγραφε "αισχρούς στίχους" ή επειδή ήταν τάχα μου "κήρυκας του μίσους". Τη δέχθηκε διότι τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής εξαπέλυσαν επίθεση και τον δολοφόνησαν.

Για να το πούμε αλλιώς. Οι δύο νέοι άνθρωποι που τόσο άδικα έπεσαν νεκροί πρέπει να μνημονεύονται για λόγους υπενθύμισης, διότι το επιβάλλουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά και η συλλογική μνήμη. Κι αν κάποιοι αξιοποιούν τη μνήμη τους, για ίδιον όφελος (όπως κάνει ο Τζήμερος) είναι αντιμέτωποι με την κριτική.

Το να λες ψέματα και να χυδαιολογείς για αυτούς τους νεκρούς σε μετατρέπει να απάνθρωπο και απαράδεκτο πολιτικάντη που κοπρίζει λεκτικώς για μερικά λεπτά δημοσιότητας...