Του Γρηγόρη Νιάκα


Ελλάδα Τουρκία: "Όταν αυτοί που είναι ψηλά μιλάνε για ειρήνη, ο απλός λαός ξέρει πως έρχεται ο πόλεμος", έγραφε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, στο καταπληκτικό "Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου", που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος και ερμήνευσε ο ίδιος ο συνθέτης μαζί με τον Γιάννη Κούτρα. "Όταν αυτοί που είναι ψηλά καταριούνται τον πόλεμο, οι διαταγές για επιστράτευση έχουν υπογραφεί. Στον τοίχο με κιμωλία γραμμένο: «Θέλουνε πόλεμο»…".Όταν όμως αυτοί που είναι ψηλά δεν καταριούνται τον πόλεμο, αλλά στέλνουν "μηνύματα" εκ του ασφαλούς ο ένας στον άλλο, τότε τι μπορούν να περιμένουν οι λαοί;

Αυτά ακριβώς που μπορούν να περιμένουν οι λαοί σε Ελλάδα και Τουρκία, όπου οι ανταγωνισμοί που καλλιεργούν οι άρχουσες τάξεις και οι κυβερνήσεις στις δυο πλευρές του Αιγαίου είναι αντιδραστικοί. Δηλαδή, τίποτα απολύτως. Ακόμη και όταν η αντιπαράθεση "απλώνεται" στη …Λιβύη, με τον Ερντογάν να στηρίζει την “κυβέρνηση” με έδρα την Τρίπολη και τη ΝΔ να αγκαλιάζει την “κυβέρνηση” με έδρα τη Βεγγάζη.Κλιμάκωση ασκήσεων, επίδειξη "τσαμπουκάδων" και εικονικών αερομαχιών στο Αιγαίο με φόντο τις συζητήσεις (από ένστολους και μη) στα ΜΜΕ για το φόβο θερμού επεισοδίου, στο Καστελόριζο ή στα νότια της Κρήτης που μπορεί αν επεκταθεί παντού.Παράλληλα, συζητήσεις για τα εξοπλιστικά προγράμματα, δηλαδή για περισσότερα λεφτά (από αυτά που δεν υπάρχουν) για πολεμικά αεροπλάνα, πλοία και πυραύλους.

Πατριδοκαπηλία και προπαγάνδα περί υπεράσπισης των "εθνικών δικαίων". Από τη μια πλευρά, η νέα "Μεγάλη Ιδέα" του ελληνικού καπιταλισμού περί διεθνούς απομόνωσης του Ερντογάν και της Τουρκίας μέσω των "τριγώνων" με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. "Να κόψουμε τη θάλασσα σε οικόπεδα, να τα δώσουμε αντιπαροχή στους μεγαλοκαρχαρίες ενεργειακούς κολοσσούς και να βγάλουμε κι εμείς κάτι, για το καλό της χώρας και του έθνους", με μια εσάνς πατριωτισμού περί υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, κλείσιμο των θαλάσσιων οδών, μεγάλωμα ουσιαστικά της εδαφικής κυριαρχίας.Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις: κυριαρχικά δικαιώματα υπάρχουν, αλλά δεν έχουν το ίδιο νόημα και το ίδιο περιεχόμενο για όλους. Όσο και αν επιμένει το αφήγημα της εθνικής "συναίνεσης", της "ομοψυχίας" και της αποφασιστικότητας (για κέρδη). Όσο κι αν ο θαυμασμός και οι διθύραμβοι για την προστασία που προσφέρουν οι ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΕΕπροσπαθούν να κρύψουν τα “κλαψουρίσματα”, όπως έγινεμετά τις απειλές για την Κρήτη και το άδειασμα από τη Συμμαχία ότι δεν παρεμβαίνει στα ελληνοτουρκικά.

Πολεμοκαπηλία και αντι- τουρκισμός από τη μια πλευρά. Πολεμοκαπηλία και αντι-ελληνισμός από την άλλη. Με τις μεγαλομανίες Ερντογάν περί "Γαλάζιας Πατρίδας", και την προσπάθεια του να απαντήσει με το ίδιο νόμισμα στο θέμα των ΑΟΖ, μέσω της συμφωνίας Τουρκίας- Λιβύης. Την ώρα βέβαια που κλιμακώνει τις προκλήσεις (υπογραφή συμφωνίας με Λιβύη, δηλώσεις περί ενδεχόμενης στρατιωτικής βοήθειας, γεωτρύπανα στα ανοιχτά της Κύπρου), η τουρκική κυβέρνηση δεν σταματά τις εκκλήσεις για …συνεργασία. “μπορούμε να κάνουμε το κάθε βήμα μαζί με τις παράκτιες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, στη βάση τού όλοι κερδίζουν («win – win»)”, λέει ο Ερντογάν. Αυτό είναι το "κλειδί" και η ουσία. Το κέρδος.

Όλα "για τ' αφέντη του φαΐ", και στη μέση όλου αυτού του παραλογισμού οι λαοί, που πρέπει να αναρωτιούνται τι συμφέρον θα έχουν από το μοίρασμα των ΑΟΖ, από τις εξορύξεις πετρελαίου και φυσικού αερίου, από τις πρόσθετες δαπάνες για εξοπλισμούς και από τις επεμβάσεις στο εσωτερικό άλλων χωρών, από τη Λιβύη μέχρι τη Μέση Ανατολή.Έναν παραλογισμό που περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο ο Joseph Heller, στο αντιπολεμικό μυθιστόρημα "Catch 22" (Εκδόσεις Εκάτη). "Τα αεροπλάνα του Μάιλο ήταν οικεία θέα. Είχαν παντού ελεύθερη διάβαση, και μια μέρα ο Μάιλο υπέγραψε συμβόλαιο με τις αμερικανικές στρατιωτικές αρχές να βομβαρδίσει τη γέφυρα που φύλαγαν οι Γερμανοί στο Ορβιέτο, και τις γερμανικές στρατιωτικές αρχές για να υπερασπίσει τη γέφυρατου Ορβιέτο με αντιαεροπορικά πυρά ενάντια στη δική του επίθεση. Η αμοιβή του για την επίθεση στη γέφυρα για λογαριασμό της Αμερικής αντιστοιχούσε με το συνολικό κόστος της επιχείρησης συν έξι τοις εκατό, κι η αμοιβή του για την άμυνα της γέφυρας για λογαριασμό της Γερμανίας ήταν πάλι το κόστος συν έξι τοις εκατό συν έξτρα δώρο χίλια δολάρια για κάθε αμερικανικό αεροπλάνο που θα κατέρριπτε. Η επίτευξη αυτών των συμφωνιών, όπως επισήμανε ο Μάιλο, αποτέλεσε σημαντική νίκη του ιδιωτικού τομέα, αφού οι στρατού και των δυο χωρών ήταν κοινωνικοποιημένα ιδρύματα. […] Τελικά ο Μάιλο έβγαλε απίθανο κέρδος και από τα δυο σκέλη του σχεδίου του, χωρίς αυτός να χρειαστεί να κάνει τίποτα περισσότερο από το να υπογράψει το όνομά του δυο φορές. Η διευθέτηση ήταν δίκαιη και για τις δυο πλευρές".

Αυτό είναι και το πιο σημαντικό. Να υπάρξει μια δίκαιη διευθέτηση. Όχι για όλους, όμως. Η ζωή δεν είναι δίκαιη. Ούτε η "ειρήνη". Πόσο μάλλον ο πόλεμος. "Ο πόλεμος που έρχεται", έγραφε ο Μπρεχτ "Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου", "δεν είναι ο πρώτος. Πριν από αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι. Όταν ετελείωσε ο τελευταίος, υπήρχαν νικητές και νικημένοι. Στους νικημένους ο φτωχός λαός πέθαινε από την πείνα. Στους νικητές ο φτωχός λαός πέθαινε το ίδιο…".

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις