Πρόσφυγας που ζει στη Λάρισα: "Νιώθω επιτέλους ότι βρίσκομαι στο σπίτι μου" [pics]

Πρόσφυγας που ζει στη Λάρισα: "Νιώθω επιτέλους ότι βρίσκομαι στο σπίτι μου" [pics]

Ο Αμπντούλ Γκαφόρ Σιλάνι είναι Κούρδος πρόσφυγας από το Ιράκ, ο οποίος πριν από ενάμισι χρόνο περίπου έφθασε στη χώρα μας μετά από μια ύστατη προσπάθεια να διεκδικήσει μια αξιοπρεπή ζωή για αυτόν και τη γυναίκα του.

"Όλα ξεκίνησαν πριν από περίπου δύο χρόνια" λέει στην δημοσιογράφο Βένια Βλώτσου του Onlarissa.gr. "Η καταγωγή μας είναι από τη Κουρδική περιοχή του Ιράκ. Το τελευταίο διάστημα η κατάσταση στη χώρα μου είναι έκρυθμη. Κανένας δεν είναι ασφαλής και τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου και πανικού. Δε νομίζω ότι κάποιος θα επέλεγε να εγκαταλείψει τη χώρα του και να μπει παράνομα σε άλλη χώρα, αν τα καταφέρει βέβαια, αν δε τίθονταν θέμα επιβίωσης".

"Έπρεπε να βρω λοιπόν έναν τρόπο ώστε να δώσω στην οικογένεια μου έστω και μια πιθανότητα να μπορέσει να ζήσει ανθρώπινα κάποια στιγμή, χωρίς το αίσθημα του φόβου, της πείνας και του πολέμου. Στην Ελλάδα φτάσαμε το Μάρτιο του 2018. Ήμασταν εξουθενωμένοι αλλά ευγνώμονες που ζούσαμε. Στόχος δεν ήταν η παραμονή μας στην Ελλάδα ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης, στόχος μας ήταν να φύγουμε από τη δική μας χώρα. Η Ελλάδα αποτελεί τη χώρα με την πιο εύκολη πρόσβαση στην Ευρώπη, αυτό είναι γεγονός".

Στην ερώτηση πώς πήγαν τα πράγματα γι' αυτούς στην Ελλάδα, θυμάται: 

"Καταλαβαίνετε ότι το μόνο μέρος που θα μπορούσαν να μας βάλουν εφόσον δεν είχαμε έγγραφα μαζί μας, ήταν κάποιος χώρος κράτησης. Η περίοδος που βρισκόμασταν εκεί ήταν νομίζω η πιο δύσκολη στη ζωή μου μέχρι τώρα. Υπερβολικά μεγάλος αριθμός εξαθλιωμένων ανθρώπων, από τέσσερις ίσως και πέντε διαφορετικές χώρες στοιβαγμένοι σε ένα μικρό δωμάτιο. Το ότι όλοι όσοι βρισκόμασταν εκεί ήμασταν παράνομοι μετανάστες δεν προσδιορίζει αυτόματα και τις κοινές αντιλήψεις μας. Διαφορετικές κουλτούρες, θρησκείες και ηθικές αξίες διαμόρφωναν ένα περιβάλλον καχυποψίας. Δεν έρχονται όλοι σε μια ξένη χώρα για τον ίδιο λόγο, ούτε έχουν τον ίδιο σκοπό. Επιπρόσθετα, οι αρχές δεν μπορούσαν να διαχειριστούν απόλυτα την κατάσταση. Ο καθένας επικαλούνταν κάτι διαφορετικό και κανένας δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει ποιος έλεγε αλήθεια και ποιος όχι. Αλλά τα καταφέραμε και βγήκαμε τελικά.

Και μετά ήρθε η πρώτη δομή φιλοξενίας. Άπειροι άνθρωποι, πολλοί από αυτούς σαν εμάς, απλά ζητούσαν ένα πιάτο φαγητό και μια σκεπή να κοιμηθούν, πολλοί όμως δεν αρκούνταν μόνο σε αυτό και επιδίωκαν να παίρνουν ότι επιζητούσαν δια της βίας . Πραγματικός εφιάλτης. Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για τις συνθήκες εκεί γιατί πραγματικά δε θέλω να επαναφέρω στη μνήμη μου τόσο άσχημες εικόνες. Η συνέχεια μας έφερε στη δομή φιλοξενίας έξω από τη Λάρισα. Εκεί τα πράγματα ήταν διαφορετικά, πιο ήρεμα και ανθρώπινα. Μια συνθήκη  κατανόησης και πραγματικής βοήθειας. Εξαιτίας της εγκυμοσύνης της γυναίκας μου, ζήτησα από τον αρμόδιο οργανισμό να μας βρει ένα σπίτι να μείνουμε για να έχει κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης το μωρό. Οι αρμόδιοι κινητοποιήθηκαν αμέσως και μας μετέφεραν στο σπίτι στο οποίο μένουμε μέχρι σήμερα. Νιώθω τέτοια ευγνωμοσύνη για όλους εκείνους που συνετέλεσαν στο να έχει όλη αυτή η περιπέτεια αίσιο τέλος".

Στην ερώτηση για το πώς είναι η ζωή τους στη Λάρισα, αναφέρει:

"Στην αρχή οι γείτονες μας ήταν λίγο διστακτικοί. Είναι λογικό, ακούν τόσες πληροφορίες κάθε μέρα αναφορικά με την άσχημη πλευρά των μεταναστών και  δε γνωρίζουν αν πρέπει να σταθούν απέναντι μας ή δίπλα μας. Περιστατικά ρατσισμού ήταν λογικό να αντιμετωπίσουμε, παρατηρώντας καθημερινά ότι ενισχύεται η απέχθεια προς το διαφορετικό σε όλη την επικράτεια. Όμως δε θα σταθώ σε αυτά τα περιστατικά διότι είναι μηδαμινά μπροστά στην αγάπη και την υποστήριξη που λάβαμε από τους ανθρώπους της πόλης. Καθώς λοιπόν άρχιζαν να συνηθίζουν την παρουσία μας και διαπίστωσαν ότι δεν έχουν λόγο να φοβούνται, προθυμοποιήθηκαν αμέσως να μας βοηθήσουν σε ότι και αν χρειαστήκαμε.

Η γυναίκα μου έκανε φίλες οι οποίες τη βοήθησαν με το μωρό, της έδειξαν ελληνικά φαγητά και πάντα έδειξαν σε κάθε περίπτωση την έμπρακτη υποστήριξη και συμπάθεια προς την οικογένεια μας. Το ίδιο συνέβη και στη δική μου περίπτωση, έκανα φίλους με τους οποίους θα πούμε τα νέα μας, θα κάνουμε πλάκα, θα πιούμε καμία μπύρα και θα πάμε μαζί στο γήπεδο. Έγινα μέλος και σε μια ποδοσφαιρική ομάδα στην οποία μάλιστα περιμένω τα χαρτιά μου για να μπορώ να κατεβαίνω επίσημα στους αγώνες.

"Σπούδασα μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών και η γυναίκα μου χημικός. Με το ποδόσφαιρο ασχολούμουν ερασιτεχνικά, αλλά πάντα ήμουν πιστός οπαδός. Μάλιστα έχω παρακολουθήσει στο διαδίκτυο και αγώνες του Ολυμπιακού σε διεθνή διοργάνωση. Τώρα υποστηρίζω και την ΑΕΛ. Όμως απολαμβάνω το γεγονός ότι κατάφερα και είμαι μέλος σε μια ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα της Λάρισας, όπου έχω άριστες σχέσεις τόσο με τους παίκτες όσο και με τη διοίκηση" λέει.

"Νιώθω ότι αγαπώ την Ελλάδα, χωρίς να θεωρηθεί αυτό υπερβολή. Αρχικά ο καιρός σε έλκει εδώ, έχετε τόσο πολύ ήλιο γεγονός που σε κάνει πιο ευδιάθετο και αισιόδοξο. Επίσης οι άνθρωποι στην Ελλάδα και ειδικά οι κάτοικοι της πόλης είναι τόσο φιλόξενοι και συμπονετικοί. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι δε χάνουν ποτέ το χαμόγελό τους, ακόμα και στις δυσκολίες βρίσκουν τρόπο να τα βγάζουν πέρα. Το πιο σπουδαίο απ’ όλα όμως και για εμένα και για τη γυναίκα μου είναι ότι εδώ γεννήθηκε η κόρη μας.

Αυτή η χώρα όπως και η πόλη της Λάρισας, έδωσε σε εμάς τη δυνατότητα να διεκδικήσει το παιδί μας μια αξιοπρεπή ζωή, με σπουδαία ήθη και έθιμα και ζεστούς ανθρώπους. Πλέον έχουμε θεσπίσει μια φορά την εβδομάδα να προσκαλούμε τους γείτονες μας και να τους κάνουμε το τραπέζι με γεύσεις τόσο από την ιρακινή όσο και από την ελληνική κουζίνα. Κάθε φορά που μαζευόμαστε σε αυτά τα τραπέζια και τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας, κοιτάζω τα χαμογελαστά πρόσωπα των φίλων μου, την ευτυχία στα μάτια της γυναίκας και της κόρης μου και νιώθω επιτέλους ότι βρίσκομαι στο σπίτι μου". 

Πηγή: Onlarissa.gr