Του Λουκά Βελιδάκη


Παλαιοβιβλιοπωλείο των Αστέγων: Είναι μεσημέρι Κυριακής και μόλις έχω βγει από τη μεγάλη αποθήκη στην Πειραιώς, όπου φιλοξενείται εδώ και μήνες το πρόπλασμα μίας ωραίας ιδέας του κ. Κουρσούμη: Το Παλαιοβιβλιοπωλείο των Αστέγων. Ο Λεωνίδας δεν είναι μέσα και έτσι φεύγω. Λίγα μέτρα πιο κάτω με προλαβαίνει ο άλλος κύριος που δουλεύει εκεί για να μου δώσει ένα κινητό και να μου πει: "Ο Λεωνίδας είναι, μίλα του…". Ο Κουρσούμης μου λέει τα ευχάριστα νέα: "Είμαι στην Ιωάννου Σούτσου 19, στου Γκύζη, απέναντι από την πάρκο Αργεντινής στην Αλεξάνδρας, βρήκαμε μόνιμο χώρο, έλα!". Και πήγα χωρίς να κάνω δεύτερη σκέψη.

Ο καιρός ήταν άσχημος, είχε πυκνή συννεφιά και φυσούσε έντονα. Μία σημειολογία που αναπόφευκτα σκέφτηκα όταν έφτασα μπροστά από τη μεγάλη βιτρίνα και είδα από το ισόγειο να ξεπροβάλει η ψηλή και σεβάσμια μορφή του Κουρσούμη. Στάθηκε στην πόρτα, με κάλεσε μέσα στο χώρο και ανταλλάξαμε μια ζεστή χειραψία. Με ζέστανε το πηγαίο του χαμόγελο, όταν του έδωσα τα συγχαρητήρια μου για την προσπάθεια, τονίζοντας ότι "το όνειρο του γίνεται πράξη!".

Ναι, μέσα στον χώρο αυτό, όπου ήδη έχουν τοποθετηθεί περιμετρικά βιβλιοθήκες και στη μέση υπάρχουν μεγάλα τραπέζια (όλα προσφορές), ο Κουρσούμης διώχνει τα σύννεφα της αστεγίας και την αντάρα των άγριων ανέμων που ώρες ώρες σου επιφυλάσσουν οι στραβοτιμονιές της ζωής. Μέσα σε αυτό το χώρο κυριαρχεί το φως- ανάμεσα σε βιβλιοθήκες και βιβλία!

Το Παλαιοβιβλιοπωλείο των Αστέγων, εννέα μήνες μετά την πρώτη προσπάθεια για τη δημιουργία του, βρήκε μόνιμο χώρο στέγασης στου Γκύζη και αναμένεται να ανοίξει τις πρώτες ημέρες του νέου έτους. Ο Κουρσούμης το πάλεψε, δεν του χαρίστηκε τίποτα. Βρέθηκε στο σκοτάδι της αστεγίας κι όμως δεν λύγισε πάρα το βάρος της ηλικίας του. Τα γράφαμε και τότε, στις 19 Μαρτίου: Όταν ένας άνθρωπος καταλήγει άστεγος στα 69 του χρόνια, κάτι πολύ λάθος έχει συμβεί στην κοινωνία μας…

Πίστεψε, έδωσε μάχη κι όχι μόνο αυτό: Βοηθάει κι άλλους άστεγους, έχει ιδέες, διαχέει τη γνώση και την εμπειρία του. Είναι ευγνώμων προς όσους τον βοήθησαν και κυρίως στέκεται όρθιος και δεν το βάζει κάτω. Ο Κουρσούμης λειτουργεί ως πρότυπο σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Στην κουβέντα μας είναι ως συνήθως μετρημένος, αν και με μία υποδόρια χαρά να διακρίνεται πίσω από τις λέξεις του, μία συγκίνηση να τις ντύνει, αλλά ακόμα και αυτή είναι σεμνή και μετρημένη, όπως ο ίδιος.

Μου αφηγείται την προσπάθεια, μνημονεύει ωραίες στιγμές, ανθρώπους που εθελοντικά έσπευσαν στο πλευρό του, είτε για να αγοράσουν μερικά βιβλία είτε για να τον βοηθήσουν στο πακετάρισμα, στη μεταφορά, σε διάφορες άλλες δουλείες.

Ο Κουρσούμης μιλάει σταθερά, η χαρά και η συγκίνηση είναι καλυμμένη πίσω από τη διάθεση του να πετύχει. Σπάει μόνο όταν αναφέρει ένα όνομα: Τον Στέφανο Τ., ο οποίος δεν επιθυμεί να αποκαλυφθεί το επώνυμο του. Είναι ο άνθρωπος που του παραχώρησε την αποθήκη στην Πειραιώς, που τώρα έδωσε ένα αυτοκίνητο στην ομάδα των αστέγων για να κάνουν τις μεταφορές από τον ένα χώρο στον άλλο, είναι ο άνθρωπος που όταν ο Κουρσούμης τον μνημονεύει σπάει η φωνή του και δάκρυα πλημμυρίζουν τα μάτια του. Από ευγνωμοσύνη και σεβασμό. "Χωρίς τον Στέφανο δεν θα είχαμε καταφέρει τίποτα", λέει.

Ζητάω από τον Κουρσούμη να τον φωτογραφίσω. Υπάρχει μια ωραία παλιά καρέκλα δίπλα σε μια φρεσκοβαμμένη (από ομάδα εθελοντών) βιβλιοθήκη και του ζητάω να καθίσει. Απαντά σχεδόν αντανακλαστικά: "Θέλω να είμαι όρθιος, πάντα όρθιος!" και παίρνει το κεφάλι του μια ελαφριά κλίση προς τα κάτω- μετριοφροσύνη, σεβασμός, ευγνωμοσύνη.

"Λεωνίδα, είναι μέρα χαράς!", του λέω και του ζητάω να χαμογελάσει. Το κάνει, έστω για λίγο και προλαβαίνω να τραβήξω φωτογραφία. Τον ήθελα χαμογελαστό, διότι άνθρωποι σαν κι εκείνον, μαχητές της ζωής, που σε χρόνια δύσκολα και με το βάρος της ηλικίας τους να προσθέτει εμπόδια, βρέθηκαν μέσα σε έναν εφιάλτη και άντεξαν. Κι όχι μόνο αυτό: Ονειρεύτηκαν και με αγώνα σκληρό κάνουν το όνειρο πραγματικότητα. Κι αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε να τους στηρίζουμε, διότι αξίζει!


Πληροφορίες για προσφορές: [email protected], τηλ. 6977.239766.
Η σελίδα του Λεωνίδα Κουρσούμη Facebook



Ο Λεωνίδας Κουρσούμης δεν ξεχνάει τους άλλους άστεγους, τους σκέφτεται και θέλει να τους βοηθήσει πρακτικά. Ζήτησε από το δήμο Αθηναίων να συνδράμει ώστε να δοθούν σε έναν αριθμό αστέγων ανοιχτές βιβλιοθήκες και να πουλούν τα βιβλία που θα τους δίνει το Παλαιοβιβλιοπωλείο των Αστέγων στο κέντρο της Αθήνας. Αναμένει την απάντηση.



Διαβάστε: Λεωνίδας Κουρσούμης, μάθημα αξιοπρέπειας από έναν πρώην άστεγο


Η χριστουγεννιάτικη ανάρτηση του Λεωνίδα Κουρσούμη

"Έχουν περάσει δέκα μήνες από την ημέρα που μας δόθηκε ο χώρος της οδού Πειραιώς με γενναιοδωρία. Ήταν το πρώτο δώρο μετά από πολλά χρόνια που ξεκίνησε από την ανεργία και έφτασε να ζήσω άστεγος περισσότερο από δεκαεπτά μήνες. Ήταν μήνες τραγικοί. Κατέβαινα συνεχώς σε μια κατάθλιψη, δεν μιλούσα για το τι αντιμετώπιζα. Μπορώ να πω πως έπαιζα θέατρο από την υπεροψία μου.

Ήρθε ένα πρωινό η σκέψη να το αλλάξει. Αυτό πίστεψα: να βρω τρόπο να μιλήσω, να πω πως έζησα άστεγος. Τον Σεπτέμβριο του 2018, μου είχε δοθεί ένας αποθηκευτικός χώρος για να μένω. Μίλησα με δυο αστέγους που είχα γνωρίσει και τους είπα: αντί να μαζεύουμε βιβλία και να τα δίνουμε σε παλαιοβιβλιοπωλεία για 5 ευρώ τα 50 ή 60 βιβλία, να φτιάξουμε εμείς ένα παλαιοβιβλιοπωλείο. Το κυριότερο όμως ήταν πως έπρεπε να μιλήσουμε ανοιχτά και δίχως υπεκφυγές πως είμαστε άστεγοι.

Αυτό ήταν το πρώτο βήμα. Έγινε με μια ανάρτηση στο Facebook και ξεκίνησε μετά από τη δημοσίευση στη Lifo ενός κειμένου του κυρίου Θοδωρή Αντωνόπουλου, να μας έρχονται βιβλία. Αυτό μας εντυπωσίασε και μας συγκινεί καθημερινώς. Το επόμενο που έγινε ήταν να με επισκεφτεί ο κύριος Στέφανος Τ. (μου έχει ζητήσει να μην τον αποκαλύψω) και μας έδωσε τον χώρο της οδού Πειραιώς.

Εκεί έγινε το θαύμα.

Ξεκινήσαμε να βλέπουμε τα πρόσωπα των ανθρώπων που μας στηρίζουν κι εμείς να έχουμε ένα μεροκάματο. Βρήκαμε ένα σπίτι να μένουν οι δύο φίλοι —οι πρώτοι φίλοι άστεγοι— και να πληρώνονται τα νοίκια τους εδώ και δέκα μήνες, και τα έξοδά τους. Έχουν ένα μεροκάματο.

Έχει γίνει μια τεράστια αλλαγή. Ένα θετικό βήμα προς τα μπρος. Τους τελευταίους δυο μήνες ετοιμάσαμε τον μόνιμο χώρο. Αυτό κι αν είναι το θαύμα.

Όλη αυτή η πορεία μού δίνει ξανά την ευκαιρία να πω ότι οι άνθρωποι κοιτάζουν και δίνουν απλόχερα. Αυτή η απλοχεριά τους μας τα έδωσε όλα και μας κάνει να πούμε πως δεν το βάζουμε κάτω και δεν τους ξεχνάμε. Ελπίζουμε στην πορεία να ετοιμάσουμε και κάποιες θετικές κινήσεις ώστε έστω και πέντε ή έξι συνάνθρωποι μας άστεγοι να έχουν κι αυτοί ένα μεροκάματο κι ένα σπίτι.

Πολυλόγησα όμως. Εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες σας κάθε καλό και πολλές χαρές κι επιτυχίες για τη Νέα Χρονιά".


Η αποθήκη στην Πειραιώς