Σαν σήμερα η ετυμηγορία για τη δολοφονία Λαμπράκη και το παρακράτος: “Εξ αμελείας προήλθε ο θάνατός του”, έκριναν οι δέκα ένορκοι της υπόθεσης προκαλώντας το κοινό αίσθημα. Ο εισαγγελέας Παύλος Δελλαπόρτας σχολίασε χαρακτηριστικά: “Το χυθέν διά της αποφάσεως φως εις την υπόθεσιν ομοιάζει με φως ριπτόμενον από εξησθενημένην ηλεκτρικήν στήλην”. Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας “ΒΗΜΑ” γράφει λακωνικά: “Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΔΕΝ ΕΚΛΕΙΣΕ”. Έτσι, τελείωσε η πολύκροτη δίκη Λαμπράκη, τρία χρόνια μετά τον θάνατό του.

Ο εισαγγελέας είχε πει στην αγόρευσή του για τους κατηγορούμενους: «Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται -προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς- ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τί άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»…

Αποτέλεσμα εικόνας για Λαμπράκης

Το βράδυ της 22ας Μαΐου του 1963, ο Λαμπράκης βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη για να παρευρεθεί στην εκδήλωση για την παγκόσμια ειρήνη. Όμως, έξω από το κτήριο είχαν συγκεντρωθεί παρακρατικές ομάδες που διαδήλωναν και προπηλάκιζαν όποιον τολμούσε να πλησιάσει. Δεν κυκλοφορούσε κανένα αυτοκίνητο και οι δρόμοι είχαν κλείσει. Ο Λαμπράκης αποχώρησε συνοδευόμενος μόνο από δύο άντρες. Όταν βγήκε στον δρόμο ένα τρίκυκλο όχημα με δύο επιβαίνοντες πέρασε δίπλα του με μεγάλη ταχύτητα. Οδηγός ήταν ο Σπύρος Γκοτζαμάνης και στην καρότσα του τρίκυκλου καθόταν ο Μανώλης Εμμανουηλίδης. Ο Λαμπράκης χτυπήθηκε, έπεσε στο έδαφος αιμόφυρτος και οι δύο άντρες απομακρύνθηκαν, χωρίς να τους σταματήσει κανείς απ’ τους παρευρισκόμενους αστυνομικούς. Ο μόνος που έδρασε ήταν ένας περαστικός, ο Μανώλης Χατζηαποστόλου. Γνωστός με το όνομα «τίγρης», δικαιολόγησε πλήρως το παρατσούκλι του. Πήδηξε πάνω στο τρίκυκλο και για το επόμενο χιλιόμετρο πάλεψε με τους δύο φονιάδες και κατάφερε να τους ακινητοποιήσει με τη βοήθεια τελικά ενός τροχονόμου, που δεν γνώριζε τη σκευωρία και έκανε το καθήκον του. Ο Λαμπράκης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου ξεψύχησε τέσσερις μέρες αργότερα, ενώ διατυπώθηκαν κατηγορίες ότι τον δεν είχε την κατάλληλη ιατρική υποστήριξη. Η ιατροδικαστική έκθεση ανέφερε ότι είχε δεχτεί ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι από μεταλλικό αντικείμενο. Η δίκη κράτησε 67 ημέρες και έμεινε στην ιστορία για δύο λόγους: την αποκάλυψη του ρόλου του παρακράτους στην Ελλάδα, αλλά και την πρωτοφανή αδιαφορία για τα ενοχοποιητικά στοιχεία από τους ενόρκους. Σε όλη τη διάρκεια της δίκης, οι μάρτυρες άλλαζαν τις καταθέσεις τους, ενώ πολλοί παραδέχτηκαν ότι είχαν δεχτεί απειλές πριν εμφανιστούν στο δικαστήριο. Πολλά αποδεικτικά στοιχεία “εξαφανίστηκαν” μυστηριωδώς, όπως ο λοστός που χρησιμοποίησε ο Εμμανουηλίδης για να χτυπήσει τον βουλευτή. Επικρατούσε ένταση, η οποία κορυφώθηκε όταν ο Γκοτζαμάνης δήλωσε ότι ήταν ο Χατζηαποστόλου αυτός που χτύπησε τον Λαμπράκη. Μάρτυρες αποκάλυψαν ότι πριν από την έξοδο του Λαμπράκη απ’ το κτίριο, το τρίκυκλο κυκλοφορούσε ανενόχλητο στους δρόμους που είχε κλείσει η αστυνομία….

Η ετυμηγορία και η ανάμειξη του παρακράτους

Ο Σπύρος Γκοτζαμάνης καταδικάστηκε σε 11 χρόνια κάθειρξη για θανατηφόρες σωματικές βλάβες σε βάρος του Λαμπράκη και διατάραξη της κοινής ειρήνης. “Την απόφαση τη δέχθηκε με χαμόγελα”, έγραφαν “ΝΕΑ” της 30ης Δεκεμβρίου 1963. Ο Εμμανουηλίδης καταδικάστηκε σε 8 χρόνια, αλλά έκλαιγε με λυγμούς όταν του το ανακοίνωσαν. Και στους δύο αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό του “προτέρου έντιμου βίου” και ότι δεν “ενήργησαν από ταπεινά αίτια”. Ο εισαγγελέας Δελαπόρτας σχολίασε: “Τουλάχιστον αυτό το ελαφρυντικόν είναι ελαφρώς προσβλητικόν”….

Και οι δύο αμνηστεύτηκαν και αφέθηκαν ελεύθεροι από τη δικτατορία των Συνταγματαρχών. Ο αστυνομικός που τους συνέλαβε πήρε δυσμενή μετάθεση για τα σύνορα, ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας Γιώργος Τσαρουχάς δολοφονήθηκε, οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής συνελήφθησαν και εξορίστηκαν και ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης απολύθηκε από το δικαστικό σώμα και φυλακίστηκε όπως και οι δημοσιογράφοι που αποκάλυψαν τη δολοφονία. Το παρακράτος κυβερνούσε τη χώρα….

Μισό αιώνα μετά μια δίκη πληγώνει τη δημοκρατία…

53 χρόνια μετά κι ενώ η δημοκρατία έχει εδραιωθεί εδώ και δεκαετίες στη χώρα το 2019 κλείνει με μια εισαγγελική πρόταση που προκαλεί την κοινή γνώμη και το λαϊκό αίσθημα προξενώντας αγανάκτηση, σύγχυση και προβληματισμό καθώς ως φαίνεται εξακολουθούν να υφέρπουν χουντικά σταγονίδια στους πολιτειακούς μηχανισμούς.

Ο λόγος για την εισαγγελική πρόταση στη δίκη της Χρυσής Αυγής που «δεν είδε» την εγκληματική δράση της οργάνωσης όπως αυτή αναδείχτηκε και τεκμηριώθηκε στα 4,5 χρόνια που διήρκεσε η ακροαματική διαδικασία με καταλύτη τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Έτσι απλά, η εισαγγελική πρόταση παραπέμπει στην αντίληψη ότι κατά βάση η Χρυσή Αυγή ήταν ένα πολιτικό κόμμα που απλώς κάποια μεμονωμένα μέλη του, σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις, ενεπλάκησαν σε κάποιες βιαιοπραγίες, που όμως δεν ήταν οργανωμένες ούτε καθοδηγημένες από την ηγεσία. Σε αυτό το πλαίσιο δέχεται ότι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα αποτελούσε έγκλημα και πράξη μόνο του Ρουπακιά και δεν ήταν αποτέλεσμα μιας επίθεσης οργανωμένης και καθοδηγημένης από την ηγεσία.

Αποτέλεσμα εικόνας για dikh xryshw ayg;hw

Ωστόσο η εισαγγελική πρόταση είναι αναντίστοιχη με την πεποίθηση της κοινωνίας που γνωρίζει ότι η βία της Χρυσής Αυγής εναντίον συνδικαλιστών, αγωνιστών, μεταναστών, δεν αφορούσε ποτέ απλώς «μεμονωμένα περιστατικά». Δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιων «ατομικών αποφάσεων» των μελών της. Δεν ήταν ποτέ «στιγμιαία υπόθεση» κι αυτό αποδεικνύεται και από το ηχηρό εκλογικό ράπισμα που οδήγησε τη Χρυσή Αυγή εκτός Βουλής.

Ευτυχώς η εισαγγελική πρόταση δεν προεξοφλεί και την απόφαση του δικαστηρίου καθώς η δίκη δεν έχει τελειώσει. Όμως, εάν η απόφαση του δικαστηρίου ακολουθήσει το νήμα της εισαγγελικής πρότασης, αυτό θα σηματοδοτεί ότι η Χρυσή Αυγή θα επιχειρήσει τη «μεγάλη επιστροφή» στην πολιτική ζωή της χώρας καθώς η ηγεσία και τα στελέχη της Χρυσής Αυγής θα θεωρήσουν τυχόν απαλλαγή τους ως δικαίωση της μέχρι τώρα δράση τους και ως δυνατότητα να συνεχίσουν να δρουν με τον ίδιο τρόπο. Χαρακτηριστικό το σχόλιο του δικηγόρου Πολιτικής Αγωγής στη δίκη Θανάση Καμπαγιάννη που δήλωσε ότι «κύκλοι του βαθέος κράτους – έως και παρακράτους – που τα προηγούμενα χρόνια συγκάλυπταν την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, με προσβάσεις στην Εισαγγελία και σε συνεννόηση με τη ναζιστική συμμορία, επιχειρούν το ξέπλυμα της εγκληματικής οργάνωσης και την ολική επαναφορά της Χρυσής Αυγής στους δρόμους και στο πολιτικό σύστημα». Και αυτό ακριβώς θα συμβεί: Για την κοινωνία, τυχόν απαλλαγή θα αντιμετωπιστεί ως αποτυχία των θεσμών να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι σε μία εγκληματική οργάνωση. Κι όχι οποιαδήποτε οργάνωση. Η Δικαιοσύνη, ήτοι το αστικό κράτος, θα λειτουργήσει ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να ξεπλύνει την εγκληματική φύση και δράση του ναζισμού. Κι αυτό θα είναι βαρύ πλήγμα στην καρδιά της δημοκρατίας που ματώσαμε πολύ ως έθνος για να την κατακτήσουμε…

Πηγές: www.mixanitouxronou.gr, Αληθινά Σενάρια – Γρηγόρης Λαμπράκης 21.05.2013