Ήταν Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 2019 και από νωρίς το πρωί όλα ήταν έτοιμα για την αντιμετώπιση της Ζηνοβίας. Ο κρατικός μηχανισμός είχε προετοιμαστεί εγκαίρως, τα εκχιονιστικά μηχανήματα ήταν από νωρίς στους δρόμους, άλλα μηχανήματα έριχναν διαρκώς αλάτι, οι αρμόδιοι ήταν στις θέσεις τους και γενικά υπήρχε ένα κλίμα «κανονικότητας» στην αντιμετώπιση ενός κύματος κακοκαιρίας που η μόνη διαφορά με αυτά του παρελθόντος ήταν ότι αυτό έφερε όνομα.

Ω του θαύματος, βεβαίως, η εικόνα δεν ήταν ακριβώς αυτή, διότι λίγο μετά το μεσημέρι αποκαλύφθηκε τι πραγματικά συνέβαινε. Η Αθηνών -Λαμίας έκλεισε και πάλι με το πρώτο χιόνι και η Ελλάδα είχε κοπεί στα δύο. Ουρές και ταλαιπωρία και τελικά ο …έτοιμος κρατικός μηχανισμός δεν κατάφερε να κρατήσει ανοιχτό τον έναν από τους δυο βασικούς άξονες της χώρας.

Πως έγινε αυτό; Ήταν τόσο απότομη η επιδείνωση του καιρού και ακραία τα καιρικά φαινόμενα; Όχι βέβαια, μια σαν πολλές άλλες στο παρελθόν κακοκαιρία ήταν και αυτή, αλλά ο κρατικός μηχανισμός δεν ήταν έτοιμος σαν πολλές άλλες φορές στο παρελθόν και αυτός. Έτοιμο τον παρουσίασαν τα ΜΜΕ.

Το πρωτοφανές φιάσκο του κρατικού μηχανισμού τη Δευτέρα έδειξε για μία ακόμη φορά αυτό που συμβαίνει στη χώρα. Μιλάμε για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης που επιχειρείται από μεγάλη μερίδα ΜΜΕ, φίλα προσκείμενων στην κυβέρνηση. Μια χειραγώγηση που σε ορισμένες περιπτώσεις λαμβάνει διαστάσεις επικίνδυνες και απειλητικές για την ίδια τη δημοκρατία. Μια χειραγώγηση που και πριν την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία ήταν εμφανής, όχι ότι η τότε κυβέρνηση δεν άξιζε τη σκληρή κριτική. Τότε, όμως, θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή μιας και στρεφόταν κατά της εξουσίας και ο ρόλος του Τύπου και των ΜΜΕ είναι να ελέγχουν την εξουσία και όχι να την λιβανίζουν, όπως ποικιλοτρόπως συμβαίνει τώρα.

Μπορεί ο κάθε καλοπροαίρετος να βρει ελαφρυντικά στη στάση ορισμένων ΜΜΕ. Τα οικονομικά προβλήματα είναι σήμερα μεγαλύτερα από ποτέ, η χώρα προέρχεται από μια παρατεταμένη οικονομική κρίση που χτύπησε με μεγάλη ένταση τη βιομηχανία των Μέσων και εκείνο που προέχει είναι η επιβίωση και η διατήρηση των θέσεων εργασίας. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να γίνεται με κάθε τρόπο και με κάθε τίμημα και απέχει παρασάγγας από τη διαστρέβλωση των γεγονότων και την άνευ προηγουμένου επιχείρηση χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Θα πρέπει τουλάχιστον να τηρούνται βασικές αρχές της δημοσιογραφίας, όπως η αμεροληψία και η διασταύρωση της είδησης.

Η δημοσιογραφία, όπως υποστηρίζουν πολλοί θεωρητικοί του πεδίου, είναι η εικόνα που δίνουν τα ΜΜΕ στο κοινό για τον κόσμο, αν και ο ορισμός αυτός δεν ισχύει πια απόλυτα με τις τεχνολογικές εξελίξεις και τη συμμετοχή του κοινού στην παραγωγή ειδησεογραφικού περιεχομένου. Ισχύει, όμως, σε μεγάλο βαθμό και όταν η εικόνα αυτή δεν είναι πραγματική, το κοινό έχει πλασματική εικόνα για τον κόσμο και μεγάλη χαμένη της υπόθεσης είναι η ενημέρωση και η ίδια η δημοκρατία, η οποία σε αυτές τις περιπτώσεις, απειλείται ευθέως.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως μία από μεγαλύτερες και εγκυρότερες εφημερίδες παγκοσμίως, η «Washington Post» έχει επιλέξει ως σλόγκαν τη φράση «Η δημοκρατία πεθαίνει στο σκοτάδι». Η φράση αυτή βρίσκεται και στην πρώτη σελίδα της διαδικτυακής της έκδοσης από το 2013 που την αγόρασε ο ιδρυτής της «Amazon»Τζεφ Μπέζος, ο οποίος εξηγώντας και την επιλογή της φράσης, αλλά και της αγοράς της ιστορικής εφημερίδας είχε δηλώσει ότι «ορισμένοι θεσμοί (σ.σ. τα ΜΜΕ) έχουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο, να διασφαλίσουν ότι θα υπάρχει φως».