Το σκεπτικό της δούκισσας και του πρωθυπουργού του Φένγουικ, του μικροσκοπικού δουκάτου στις Γαλλικές Άλπεις, στην υπέροχη βρετανική σάτιρα του 1959 «Το Ποντίκι που βρυχάται», με τον ανεπανάληπτο Πήτερ Σέλερς,ήταν μακιαβελικό και άκρως νεοφιλελεύθερο. Έμοιαζε «διαβολικό», αλλά ήταν για «καλό», που έλεγε και στις μέρες μας μια ψυχή για τα πεπραγμένα του Ντόναλντ Τραμπ. «Πτωχεύσαμε, μόλις κατέρρευσε η παραγωγή ενός τοπικού κρασιού (στο οποίο υποτίθεται ότι βασιζόταν αποκλειστικά η οικονομία του δουκάτου), επειδή οι ΗΠΑ αντέγραψαν τη συνταγή; Κανένα πρόβλημα. Κηρύσσουμε τον πόλεμο στις ΗΠΑ, με τη βεβαιότητα και την ελπίδα ότι θα ηττηθούν, και η Ουάσιγκτον θα υποχρεωθεί να στείλει οικονομική βοήθεια». σε ελεύθερη μετάφραση. Εκεί βρίσκεται όλοι η ουσία που κάνει τις αστικές τάξεις όλου του κόσμου μα τρίβουν τα χέρια τους και να τους «τρέχουν τα σάλια»: Το χρήμα, ο πλούτος.

«Αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες», ακούγεται ο αντίλογος. Σωστά, γιατί στην σύγχρονη πραγματικότητα όταν θες να κάνεις πόλεμο, για να καλύψεις την παραπομπή Τραμπ για παράδειγμα, δεν στέλνεις 20 τοξότες στη Νέα Υόρκη με επικεφαλής τον ανεπανάληπτο Πήτερ Σέλερς, αλλά σκοτώνεις έναν ιρανό στρατηγό στο έδαφος του Ιράκ, κάνοντας νέες προσθήκες στο λήμμα "κρατική τρομοκρατία", στα διεθνή λεξικά. Ή βομβαρδίζεις «ανθρωπιστικά»τη Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο επί 78 ημέρες, για να αποπροσανατολίσεις την κοινή γνώμη (και) από το σκάνδαλο Μόνικα Λεβίνσκι. Μόνο που δεν υλοποιούνται πάντα, όλα τα σχέδια επί χάρτου. Υπάρχει και ο ανθρώπινος παράγοντας. Ήταν τόσο γκαφατζής ο στρατάρχης Πήτερ Σέλερς στην ταινία, που δεν κατάφερε ούτε να χάσει… Ολική ανατροπή. Σαν κι αυτή από την οποία κινδυνεύει ένα άλλο «ποντίκι που βρυχάται»: η ελληνική αστική τάξη και οι πολιτικοί εκπρόσωποί της.

Πιο είναι το σχέδιο; Να έρθουν Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι προστάτες, με τα όπλα, τους στρατούς και τα πλοία τους, να προστατέψουν τους «νόμιμους»ιδιοκτήτες και διαχειριστές του «δουκάτου». «Κυριαρχήστε στις χώρες και τους λαούς της περιοχής, λεηλατήστε τον πλούτο μας. Εμείς θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας να βοηθήσουμε αυτή την επέλασή, αλλά θέλουμε προνομιακή μεταχείριση και ρόλο έναντι του ανταγωνιστή μας, της αστικής τάξης της Τουρκίας». Το σχέδιο είναι μακιαβελικό, και νεοφιλελεύθερο. «Μοιάζει διαβολικό, αλλά γίνεται για καλό», που έλεγε και μια ψυχή για τον Ντόναλντ Τραμπ.


H… «θωράκιση»

Θα μπορούσε την ίδια ατάκα να χρησιμοποιήσει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος βρίσκεται στις ΗΠΑ, και με όλη την ατζέντα του κεφαλαίου και τα ιμπεριαλιστικά σχέδια: από το νομοσχέδιο για τη νέα διμερή συμφωνία για τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, μέχρι και τη Διακρατική Συμφωνία για τον αγωγό «East Med».Κάποιοι πιστεύουν ότι με διάφορες τριγωνικές σχέσεις και τριμερείς συνεργασίες – με την Κύπρο, με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, πάντα με τις ευλογίες των αμερικάνων και του ΝΑΤΟ – και με συμφωνίες για αγωγούς (East Med),ότι εξασφαλίζουν ειρήνη, περιφερειακή ασφάλεια, και ρίχνουν την Τουρκία στο καναβάτσο. Και δωσ’ του αναλύσεις και παρεμβάσεις για τα οφέλη, όταν όλος ο πλανήτης από τον Αμαζόνιο έως την Αυστραλία έχει καεί από τους υδρογονάνθρακες. Αλλά εδώ, επιμένουν στην ενεργειακή «θωράκιση» της χώρας. Σαν κι αυτή που βιώσαμε με την άλλη μεγάλη «εθνική υπόθεση», την κατασκευή του αγωγού TAP. Τι κι αν τελικά οι εργαζόμενοι (αυτοί, που σύμφωνα με τον Άδωνι μπορούν να επιβιώσουν με 200 ευρώ το μήνα), όχι μόνο δεν κέρδισαν τίποτα, αλλά είναι υποχρεωμένοι να βάζουν ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώνουν το ρεύμα ή τη θέρμανσή τους.

Πρόκειται για «λεπτομέρειες»που δεν μπορούν και δεν πρέπει να χαλάσουν το αφήγημα… Όπως και κάποιες άλλες λεπτομέρειες δεν πρέπει να χαλάσουν το κλίμα «εθνικής ομοψυχίας»: Οι βρυχηθμοί του άλλου ποντικού της περιοχής της Τουρκίας. Βρυχηθμοί, προκλήσεις, παραβιάσεις απειλές για θερμό επεισόδιο. Το αστικό πολιτικό σύστημα πλασάρει ως διέξοδο στους ανταγωνισμούς της ελληνικής με την τουρκική αστική τάξη ( το άλλο ποντίκι που βρυχάται) την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τη διευθέτηση της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου. Μεγαλεπήβολα σχέδια, ενέσεις πατριωτισμού και διαβεβαιώσεις ότι όλα θα πάνε καλά, από ανθρώπους που δεν μπορούν να εγγυηθούν ότι θα είναι ανοικτή η εθνική Αθηνών- Λαμίας μετά από 5λεπτη χιονόπτωση, αλλά προσπαθούν να πείσουν ότι θα βάλουν όλους τους ενεργειακούς κολοσσούς να ανοίγουν τρύπες στο Αιγαίο για το … «καλό μας».

Και πριν περάσουν δώδεκα ώρες από τις υπογραφές για τον East Med που τάχα εξασφαλίζουν τις «ισορροπίες» στην περιοχή, ήρθε το νέο χτύπημα των «προστατών» ΗΠΑ στο Ιράκ, με τη δολοφονία του ιρανού στρατηγού, για να κλιμακώσει ακόμα περισσότερο την κατάσταση στον Περσικό Κόλπο και στη Μέση Ανατολή. Και η Ελλάδα σε αυτό το κουβάρι ανταγωνισμών, προκλήσεων και συμφερόντων, έχει διαλέξει, πλευρά. Έχει διαλέξει στρατόπεδο, φίλους και συμμάχους.Ασφαλώς και δεν είναι όλοι το ίδιο. Και ευτυχώς που δεν είναι. «Υπάρχουν δύο Τουρκίες και δύο Ελλάδες. Η αληθινή και η ψεύτικη. Η ανεξάρτητη και η δουλική». Με αυτές τις φράσεις, στις 9 Αυγούστου 1952, ξεκινούσε το μήνυμα που μεταδόθηκε μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού της Βαρσοβίας, από τον σπουδαίο τούρκο κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, προς τον ελληνικό λαό. Και είναι στο χέρι μας ποια από τις δυο θα πιστέψουμε. Και σε ποια από τις δυο θέλουμε να ζήσουμε.