Μετρό: Φωτογραφίες με τις επίμαχες αφίσες, ενός προπαγανδιστικού site που έχει σαν κεντρικό μήνυμα «Αφήστε με να ζήσω», αναδημοσιεύονται από πολλούς χρήστες του Facebook και οι αντιδράσεις είναι έντονες. Στις αφίσες διαβάζει κανείς: «Ήξερες ότι από την 18η ημέρα κτυπά η καρδιά του; Από την 42η μέρα ανιχνεύονται εγκεφαλικά κύματα; Από την 8η εβδομάδα όλα τα όργανά του έχουν δημιουργηθεί; Από την 10η εβδομάδα νοιώθει πόνο. Διάλεξε τη ζωή».

Οι αφίσες έχουν αναρτηθεί σε αρκετούς σταθμούς, μεταξύ των οποίων και στον κεντρικό, στο Σύνταγμα. Σημειώνεται πως ηεκμετάλλευση του χώρου δεν είναι της Αττικό μετρό αλλά της ΣΤΑΣΥ, η οποία απαντά ότι πρόκειται για πληρωμένη διαφήμιση καιόχι ως παραχώρηση για "κοινωνικό μήνυμα", όπως κάποιοι θεώρησαν στην αρχή.Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η καμπάνια είναι πληρωμένη από τον Κοινωφελή Φιλανθρωπικό Σύλλογο «Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων».

Ποιος πλήρωσε τη διαφήμιση; Επικοινωνία του flash.gr με την «Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων»

Πάντως,το θέμαείναι ότι το μετρόείναι δημόσιος χώρος και εύλογα προκύπτει το ερώτημα αν ο οποιοσδήποτε μπορεί να αγοράζει χώρο για διαφημίσεις, αν μπορεί ας πούμε κάποιος ομοφοβικός να στραφεί κατά των ομοφυλοφίλων και να διαφημίσει τα ομοφοβικά του αισθήματα κ.λ.π. Ο flash.gr επικοινώνησε με την Ένωση, οι οποίοι μας επιβεβαίωσαν ότι ένα από τα σωματεία τους χρηματοδότησε την καμπάνια. Ωστόσο, όπως ανέφεραν, επειδή δεν υπάρχει Δ.Σ ή πρόεδρος, θα πρέπει να υποβληθεί ηλεκτρονικό αίτημα για περαιτέρω διευκρινήσεις από την πλευρά τους.


«Αφήστε με να ζήσω»

Αξίζει να αναφέρουμε ορισμένα από τα άρθρα τουιστότοπου «Αφήστε με να ζήσω» που έχουν τίτλο: «Η άμβλωση ήταν η κύρια αιτία θανάτου μέσα στο 2019», όπου εξισώνει τον αριθμό των ετήσιων αμβλώσεων με αριθμό νεκρών και «Το μωρό την 12η εβδομάδα της κύησης – What you realy need to know». Υπενθυμίζεται πως στην καμπάνια χρησιμοποιείται ακριβώς το ίδιο μήνυμα που είχε τυπωθεί και στο εξώφυλλο της εφημερίδας SportTimeστις 29 Δεκεμβρίου.

Τον περασμένο Ιούλιο, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας είχε κάνει δεκτό αίτημα του κινήματος κατά των αμβλώσεων «Αφήστε με να ζήσω», καθιερώνοντας, με εγκύκλιο, ημέρα για την «προστασία της ζωής του Αγέννητου Παιδιού» – την πρώτη Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. Το κίνημα είχε τότε εκφράσει «τη χαρά και την ευγνωμοσύνη» του για την απόφαση της Ιεράς Συνόδου.

Η σχετική απόφαση

Εκτρώσεις: Πόσες χιλιάδες εκτρώσεις γίνονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα;

Με αφορμή τη συζήτηση για τις εκτρώσεις που ξεκίνησε τις τελευταίες μέρες του χρόνου που πέρασε, αξίζει να στρέψουμε την προσοχή μας σε ένα ενδιαφέρον κείμενο από το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου.

«Το εξωφυλλο το βλέπετε. Η σιλουέτα ενός εμβρύου μέσα σε ένα γυναικείο χέρι. Με μεγάλα γράμματα η κραυγή «Αφήστε με να ζήσω» και με τέσσερα βέλη ισάριθμα «στοιχεία», στην πραγματικότητα αναπόδεικτοι ισχυρισμοί:

Κάθε χρόνο θανατώνεται πληθυσμός ίσος με το άθροισμα των κατοίκων της Πάτρας και του Ηρακλείου Κρήτης
Πάνω από 350000 εκτρώσεις ετησίως στην Ελλάδα
Πάνω από 200 εκατ. ο τζίρος σε ιδιωτικά νοσοκομεία και ιατρεία
Χωρίς αμβλώσεις, σε τέσσερα μόνο χρόνια ο πληθυσμός της χώρας μας θα ήταν κατά 1 εκατομμύριο μεγαλύτερος.
Υποστηρίζω, και θα το δούμε παρακάτω, ότι οι τέσσερις παραπάνω αναπόδεικτοι ισχυρισμοί και ψέμα είναι και μια θεμελιώδη πλάνη περιέχουν. Όλη αυτή η έκρηξη καπηλείας περιόρισε την αναγγελία του θανάτου του Θάνου Μικρούτσικου σε μια γωνίτσα κάτω αριστερά -η φωτογραφία τον δείχνει με ύφος «καλή στιγμή διάλεξα να φύγω». Είναι περίεργο βέβαια ότι μια εφημερίδα που γράφεται σχεδόν αποκλειστικά από άντρες και διαβάζεται σχεδόν αποκλειστικά από άντρες θέλησε να επιβάλει στις γυναίκες πώς να διαχειρίζονται το σώμα τους, και μάλιστα με επιχειρήματα του τύπου «πόσοι πατεράδες στερήθηκαν τη χαρά να πανηγυρίσουν το γκολ της αγαπημένης τους ομάδας αγκαλιά με τα παιδιά τους επειδή τα παιδιά τους δεν γεννήθηκαν ποτέ;» -όχι μόνο ανόητα αλλά και πατριαρχικά.

Πολιτικάντηδες από διάφορες παρατάξεις της δεξιάς πτέρυγας έσπευσαν να συγχαρούν την εφημερίδα. Έτσι, ο αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος Άδωνης Γεωργιάδης έγραψε στο Τουίτερ: Συγχαίρω την Εφημερίδα παρά τις αντιδράσεις. Στην Ελλάδα δεν αμφισβητείται το δικαίωμα, της γυναίκας στην άμβλωση, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το να έχουμε διπλάσιες εκτρώσεις από γεννήσεις γεννά ζητήματα επιβίωσης του Έθνους μας. Ο κ. Γεωργιάδης παρέθεσε λινκ σε δημοσίευμα της Καθημερινής στο οποίο τονίζεται το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή αναφορά σε εκτρώσεις. Αλλά και ο βουλευτής του ΚΙΝΑΛ Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος επίσης συνεχάρη την εφημερίδα και μίλησε για τις 350.000 εκτρώσεις το χρόνο.

Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος έγραψε στη Lifo ένα άρθρο με τίτλο «Οι αμβλώσεις είναι γυναικείο δικαίωμα και νόμος του κράτους. Τέλος συζήτησης» και πράγματι το άρθρο θα μπορούσε να τελειώνει εδώ. Όμως είναι εύστοχος και ο υπότιτλος: Η πολύ περίεργη συζήτηση που ξέσπασε περί αμβλώσεων, παραμονές του 2020, με την συνδρομή του αντιπροέδρου τoυ κυβερνώντος κόμματος, είναι ένας επικίνδυνος αναχρονισμός, όπως και η αρχή του άρθρου: Δεν προκαλεί έκπληξη το εξώφυλλο του Sportime, σε όσους ζουν στην Ελλάδα. Υπάρχει ένα υπολογίσιμο κομμάτι του πληθυσμού που πιστεύει ότι η έκτρωση είναι έγκλημα απέναντι σε θεό και ανθρώπους. Ο θεός ας τιμωρήσει τους «εγκληματίες» όπως θέλει. Οι άνθρωποι όμως -δηλαδή το κράτος- έχουν νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η έκτρωση δεν είναι έγκλημα, αλλά δικαίωμα (Νόμος 1609/1986, σε ισχύ από τις 3 Ιουλίου 1986). Έκπληξη λοιπόν προκαλεί το ότι ο Αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος Άδωνις Γεωργιάδης βγαίνει να το σιγοντάρει. Νόμιζα ότι δουλειά της κυβέρνησης είναι πρωτίστως να υπερασπίζεται τους νόμους του κράτους.

Ο Άδ. Γεωργιάδης απάντησε, υποστηρίζοντας την επικίνδυνη για κυβερνητικό στέλεχος θέση ότι υπάρχουν νόμοι που δεν είναι ηθικοί, και ενώ παραδέχτηκε ότι ο αριθμός των 350.000 εκτρώσεων ετησίως είναι υπερβολικός, υποστήριξε ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις οι εκτρώσεις είναι 100.000 περισσότερες από τις γεννήσεις (άρα, γύρω στις 190.000 το χρόνο. Ο κ. Τσαγκαρουσιάνος ανταπάντησε, υποδειγματικά κατά τη γνώμη μου.H συζήτηση λοιπόν για τις εκτρώσεις βάζει στην πραγματικότητα αρκετά ζητήματα. Το πρώτο είναι ότι, όπως σωστά υποστήριξε πιο πάνω και ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, η έκτρωση είναι νόμος του κράτους και δικαίωμα της γυναίκας. Όπως δεν συζητάμε για την επαναφορά της θανατικής ποινής ή για το δικαίωμα του βασιλιά να σε κλείνει στη φυλακή χωρίς να δίνει πουθενά λόγο, έτσι δεν συζητάμε και για την αμφισβήτηση της νομιμότητας των εκτρώσεων. Ίσως η συζήτηση θα έπρεπε να τελειώνει εδώ.

Από την αλλη, ας μην παραγνωρίζουμε ότι οι εικόνες με έμβρυα και ακόμα και η ίδια η ορολογία «αγέννητο παιδί» έχουν ένα επικοινωνιακό πλεονέκτημα, οπότε χρειάζεται να παραθέσουμε περισσότερα επιχειρήματα. Σωστά ο Γρηγόρης Φαρμάκης (ακραιφνής φιλελεύθερος δεξιός κατά τα άλλα) επισήμανε στον τοίχο του στο Φέισμπουκ ότι «Στις ΗΠΑ, απ’όπου μας ήρθε η μπούρδα να λέμε «αγέννητο παιδί» ένα έμβρυο – μα ακούστε «χτυπάει η καρδούλα του από την έκτη εβδομάδα!» – ο πόλεμος κατά του δικαιώματος των γυναικών στο σωμα τους κερδίζει συνεχώς έδαφος γιατί μπραντάρεται ως «υπέρ της ζωής» (pro-life) εναντίον της «επιλογής» (pro-choice) και η ζωή είναι ιερή ενώ η επιλογή είναι πολιτικορθακισμός. Έχει τάχα θρησκευτική θεμελίωση αλλά στην ουσία πολιτική. Εδώ θα κερδίζει γιατί οι ίδιοι πολιτικοί στόχοι θα πλασαρονται ως «υπέρ του έθνους», εθνικό χρέος των γυναικών στην πατρίδα. Θα ήμασταν λέει το βλακώδες πρωτοσέλιδο ένα εκατομμύριο περισσότεροι αν απαγορεύονταν οι εκτρώσεις. «Μια ολόκληρη πόλη χάνεται κάθε χρόνο» κραυγάζει με πατριωτική αγανάκτηση. Την επόμενη φορά το έμβρυο που θα ικετεύει «μανούλα άσε με να ζήσω» σε ένα πρωτοσέλιδο, θα είναι τυλιγμένο σε μια γαλανόλευκη ελληνική σημαία.»

Αλλά για να συζητήσουμε, πρέπει να ξέρουμε πόσες εκτρώσεις γίνονται κάθε χρόνο. Και επειδή δεν υπάρχουν, ή δεν αξιώθηκα να βρω, επίσημα στοιχεία, είναι επόμενο η σχετική συζήτηση να είναι έρμαιο της κάθε ατεκμηρίωτης πλειοδοσίας. Για παράδειγμα, ο δημοσιογράφος Κ. Γιαννακίδης, επικρίνοντας το πρωτοσέλιδο του Sportime για τις 350.000 εκτρώσεις, υποστήριξε πως ο αριθμός αυτός δεν είναι σωστός και ότι κάθε χρόνο γίνονται στην πατρίδα μας 150.000 αμβλώσεις. Το 25%, δηλαδή περίπου 35.000, αφορά κορίτσια κάτω των 16 ετών.

Διά γυμνού οφθαλμού, ο ισχυρισμός για 150.000 εκτρώσεις εκ των οποίων 35.000 εκτρώσεις από κορίτσια κάτω των 16 φαντάζει εξωφρενικός. Πράγματι, ο σχολιαστής Θόδωρος Αλυσανδράτος, έγραψε: Οι γεννήσεις είναι ~90Κ/έτος. 150Κ εκτρώσεις/έτος θα σήμαινε 1.6 εκτρώσεις/γέννηση, αριθμός εξωπραγματικά υψηλός. Επιπλέον, υπάρχουν ~250Κ κορίτσια στο εύρος [12,16]. Δλδ μας λέει ότι 1/8 κοπέλες 12-16 έχουν κάνει έκτρωση, το οποιο είναι βιολογικά εφικτό υποθέτω, αλλά θυμάμαι να συζητάμε ότι η συντριπτική πλειονότητα των κοριτσιών στις ηλικίες αυτές δεν έχουν κάνει (-), οπότε οι λίγες που κάνουν (-) είναι1 κάθε μήνα στο γυναικολόγο για έκτρωση;

Ο Κ. Γιαννακίδης κλήθηκε να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του, και παρέθεσε το εξής άρθρο, στο οποίο διατυπώνεται πράγματι αυτός ο ισχυρισμός ως «πρόσφατη έρευνα που είδε το φως της δημοσιότητας», όμως ο καθηγητής γυναικολογίας που καλείται να σχολιάσει τα στοιχεία λέει απλώς: Δυστυχώς, δεν μπορώ να επιβεβαιώσω τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης έρευνας. Κατά τη γνώμη μου, οι εκτρώσεις έχουν ελαττωθεί, διότι έχουν μειωθεί και οι γεννήσεις.

Βλέπετε ποιο είναι το πρόβλημα; Επειδή δεν έχουμε επίσημα στοιχεία για τις εκτρώσεις, ο καθένας βγάζει ένα νούμερο περίπου από την κοιλιά του ή στην καλύτερη περίπτωση από άρθρο εφημερίδας (δεν διαφέρει και πολύ). Και επειδή οι σοβαροί επιστήμονες αποφεύγουν να αναφέρουν αριθμούς όταν δεν τους ξέρουν, επιπλέουν οι φελλοί που ελαφρά τη καρδία πετάνε απίθανα νούμερα όπως «150.000 εκτρώσεις το χρόνο» ή «300.000 το χρόνο» ή «400.000 εκτρώσεις το χρόνο!» (Εγώ φταίω που μίλησα πρώτος, λέει ο προλαλήσας). Το εξωφρενικό αυτών των αριθμών φαίνεται με την απλή λογική. Οι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας [15-49] είναι δεν είναι 2.300.000. Αν γίνονται 300.000 εκτρώσεις το χρόνο, αυτό σημαίνει ότι μία στις 8 γυναίκες κάνει έκτρωση -κάθε χρόνο!

Κι όμως, τέτοιοι ισχυρισμοί αφθονούν στα άρθρα των εφημερίδων. Συνήθως συνοδεύονται από νεφελώδεις αναφορές σε «στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ», χωρίς καμιά συγκεκριμένη παραπομπή -ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα (προς αποφυγήν) είναι αυτό το άρθρο του cnn.gr, που επαναλαμβάνει τους αστήρικτους ισχυρισμούς για 40.000 εκτρώσεις από κορίτσια κάτω των 18 ετών και συνολικά 300.000 εκτρώσεις ετησίως «σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Ψυχικής και (-)ουαλικής Υγείας» το οποίο όμως δεν έχει παρουσιάσει τέτοια στοιχεία!

Με βάση τα στοιχεία του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας, που όμως για την Ελλάδα υπάρχουν μόνο ως το 2012, η Ελλάδα δεν έχει καμιά πρώτη θέση στον αριθμό των εκτρώσεων. Μόλις 17632 εκτρώσεις δίνει ο ΠΟΥ για το 2012 και, αν κρίνω από τη σχετική συζήτηση, στον αριθμό αυτό περιλαμβάνεται και εκτίμηση για τις μη δηλωμένες εκτρώσεις. Σε κάθε περίπτωση βρισκόμαστε πολύ μακριά από τα νούμερα που πλασάρονται από διάφορα νούμερα -και για μιαν ακόμα φορά αποδεικνύεται πως η έλλειψη στοιχείων δημιουργεί εύφορο έδαφος για να ανθίσει κάθε αγυρτεία και κάθε χειραγωγημένος ισχυρισμός.

Στις συζητήσεις στο Τουίτερ κάποιοι που επιμένουν ότι ο αριθμός των 300.000 εκτρώσεων ετησίως είναι βάσιμος παρέθεσαν πηγές που υποτίθεται ότι τεκμηριώνουν τον ισχυρισμό τους. Όσες έλεγξα, είχαν ελάχιστη τεκμηρίωση. Κάποιες δεν μπόρεσα να τις βρω, όπως την: Comninos, Anthony C. 1988, Greece. In International Handbook on Abortion. Paul Sachdev, ed. Pp. 207-215. New York: Greenport Press η οποία υποτίθεται πως έχει εκτίμηση για 300000 εκτρώσεις το 1988. Έχει σημασία να βρεθεί ο αριθμός των εκτρώσεων για να αντικρούονται τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα του τύπου «350.000 εκτρώσεις το χρόνο, μια Πάτρα κι ένα Ηράκλειο το χρόνο, κάθε τρία χρόνια χάνουμε ένα εκατομμύριο» των κάπηλων της μητρότητας.

Ωστόσο, βαθιά μέσα τους κι εκείνοι ξέρουν όπως κι εμείς ξέρουμε πως αν ως διά μαγείας αύριο μια ημιδικτατορική κυβέρνηση, σαν κι αυτή που θα είχε πρωθυπουργό έναν Άδωνη, κατάφερνε να γυρίσει πισω το ρολόι της ιστορίας και να απαγορεύσει τις εκτρώσεις, ξέρουμε ότι το δημογραφικό δεν θα σημείωνε καμιά βελτίωση. Ξέρουμε πως εκτρώσεις και πάλι θα γίνονταν, όπως γίνονταν και πριν από το 1986 (έχω προσωπική πείρα) -απλώς θα ήταν παράνομες, ανασφαλείς εκτρώσεις, σε κρυφά ιατρεία-σφαγεία. Θα πέθαιναν μαζί και κάμποσες γυναίκες.

Ξέρουμε πως στην καθολική Μάλτα, όπου οι εκτρώσεις απαγορεύονται, ο δείκτης γονιμότητας είναι μόλις 1.26, o χαμηλότερος σε όλη την ΕΕ, πιο χαμηλός κι από τον ελληνικό δείκτη γονιμότητας όπου υποτίθεται πως κάνουμε πάρτι εκτρώσεων. Ξέρουμε πως στην καθολική Ιρλανδία όπου οι εκτρώσεις πολύ πρόσφατα νομιμοποιήθηκαν δεν σημειώθηκε καμιά μείωση του πληθυσμού.

Διότι ξέρουμε, και οι κάπηλοι της μητρότητας το ξέρουν επίσης, ότι είναι πλάνη να υποστηρίζει κανείς πως οι υποθετικές 350.000 εκτρώσεις το χρόνο σημαινουν 350.000 γεννήσεις περισσότερες. Μόνο ένας ηλίθιος ή ένας ψεύτης μπορεί να το υποστηρίζει αυτό. Διότι, αν τα ζευγάρια ξέρουν πως η νόμιμη έκτρωση αποκλείεται, θα βρουν άλλους τρόπους να αποφύγουν την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη ή θα καταφύγουν στην παράνομη έκτρωση. Η ίδια πλάνη (ή, το ίδιο ψεμα) χαρακτηρίζει και τις εταιρείες δίσκων οι οποίες υποστηρίζουν πως, επειδή 1 εκατ. χρήστες κατέβασαν «παράνομα» τον τάδε δίσκο, η εταιρεία έχει διαφυγόντα κέρδη 1 εκατ. δίσκων. Όμως, αν δεν υπήρχε δυνατοτητα για «παράνομο» κατέβασμα μόνο ένα μικρό κλάσμα, ας πούμε 10.000 χρήστες, θα πλήρωναν για να αγοράσουν το σιντί. Το ανάλογο συμβαίνει και με τις εκτρώσεις…»