Αurevoirσημαίνει «γεια!» για τους Γάλλους. Για τους Αθηναίους σημαίνει ένα από τα πιοcultκαι ιστορικά barτης πόλης. Τι κι αν άνοιξε στις 10 Μαρτίου 1958, ακόμα και σήμερα συνεχίζει. Όχι μόνο με τους παλιούς διαχρονικούς πελάτες του, αλλά και με τη νέα γενιά. Με τους φοιτητές της περιοχής, τις μικρές παρέες από τις διπλανές συνοικίες, τους νέους πελάτες που το επισκέπτονται εξ επί τούτου, για ένα ποτό ακόμα.

Ήταν δημιούργημα του του αρχιτέκτονα και διανοητή Αριστομένη Προβελέγγιου [που έπινε μόνοtomato juice, το Virgin Mary], αυτός του έδωσε και το όνομαως γαλλοσπουδαγμένος, γι΄αυτό και η φωτογραφία τους ευλαβικά κοσμείτον χώρο, δίπλα στα μπουκάλια της κάβας.Το barάνοιξε στις 10 Μαρτίου 1958 από τους αδελφούς Θόδωρο και Λύσανδρο Παπαθεοδώρου. Ο κύριος Θόδωρος δυστυχώς τον περασμένο χρόνο, είπε ένα οριστικό«ορεβουάρ» κι αποχαιρέτισε τα εγκόσμια. Ο αδελφός του Λύσανδρος, ευτυχώς είναι ακόμα εδώ. Αυτός αφηγήθηκε στον δημοσιογράφο Νίκο Τριανταφυλλίδη πως ξεκίνησαν όλα.



«Ο αδελφός μου ήταν βοηθός μπάρμαν στο ΞΕΝΙΑ των Δελφών – τα ΞΕΝΙΑ τότε ήταν κορυφαία ξενοδοχεία. Εκεί, λοιπόν, γνώρισε τον Αριστομένη Προβελέγγιο και του είπε την ιδέα του, πως θα ήθελε κάποτε να μπορέσει να κάνει κάτι δικό του. “Βρες τον χώρο κι εγώ θα σε βοηθήσω”, του λέει ο Προβελέγγιος. “Με ξεχρεώνεις σιγά σιγά, όταν στρώσει η δουλειά”. Έτσι κι έγινε.Κι από τότε έμεινε ως έχει…Σήμερα έχει πλέον πολλή νεολαία. Και μπαίνουν άνετα, όχι φοβισμένα, όπως παλιά. Μ’ αρέσει να κουβεντιάζω με τα παιδιά, τους κάνω κομπλιμέντα, τα πειράζω, γελάω μαζί τους.Τα σέβομαι ειλικρινά. Ε, όποιος έρχεται εδώ πλέον ξέρει το γιατί, είναι συνειδητή η επιλογή του, δεν έρχεται τυχαία ούτε κατά λάθος» [πηγή: lifo.gr]

Τι νόημα έχει να αναφέρουμε έναν –έναν όλους τους επωνύμους που πέρασαν από αυτό το μικρό χώρο; Ιδιαίτερα τους καλλιτέχνες, τους ποιητές,τους συγγραφείς, τους δημοσιογράφους.Οι τοίχοι του έχουν ποτίσει από την αύρα τους, τις κουβέντες τους, τις αφανείς σκέψεις τους. Και ίσως αυτό είναι που κρατά ζωντανό έναν χώρο, όπου δεν άλλαξε απολύτως τίποτα από τη στιγμή που παραδόθηκε στον κόσμο. Είναι λες και σταμάτησε ο χρόνος στη δεκαετία του 60.Ψάθινοι τοίχοι και φωτιστικά εποχής, σκούρα χρώματα, αρκετό ξύλο, πίνακες του εικαστικού Γιώργου Σιούντα στους τοίχους και ένας ανάγλυφος πάγκος στο μπαρ από σκυρόδεμα που έχουν ακουμπήσει χιλιάδες αγκώνες.Κι όμως όλα αυτά δεν το κάνει να δείχνει γερασμένο. Απλά σε κάνει να νιώθεις μια οικειότητα, σου εξαλείφει όποια ανάγκη να προσποιηθείς, σου επίτρέπει να είσαι ο εαυτός σου.



Όσοι διαβούν την εξώπορτα του και δεν βρουν μέσα αυτό που έχουν στο μυαλό τους, κάτι ιλουστρασιόν ίσως, δεν θα ξανάρθουν. Δεν έχει νόημα, δεν θα ταιριάξουν τα χνώτα τους. Αλλά τοAu Revoirδεν έχει πρόβλημα, ξέρει ότι δεν είναι όλα για όλους. Από την άλλη πολλοί νέοι που πάνε, πιθανόναγνοούν την ιστορία του, όμως κουμπώνουν μια χαρά εντός του. Είναι σαν τα κλασσικά αναγνώσματα αυτό τοbar. Που κάποιοι θα ξημερώσουν διαβάζοντας τα και άλλοι θα ταπαρατήσουν στην άκρη και δεν θα ταξαναανοίξουν ποτέ.



H είσοδος τουAu Revoir. Ό,τι βλέπεις, παίρνεις, όπωςείσαι μπαίνεις

«Όταν πίνεις ο κόσμος εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά, για λίγο, δεν σε κρατάει από το λαιμό» είχε πει ο Μπουκόσφκι. ΣτοAu Revoirμπορεί να πάει ένας τέτοιος κλασσικός πότης, να νιώσει κι αυτός ότι κάτι δεν τον κρατά από το λαιμό. Όμως στα χαμηλά του τραπεζάκια θα κάτσουν και τρεις μεσήλικες κυρίες να πιούνένα ποτήρι τρώγοντας νωχελικά τα φυστίκια. Και τις Παρασκευές ο χώροςγεμίζει από νέους, εκείνους τους κανονικούς…

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις