Πλατεία Ομονοίας: Είναι4Οκτωβρίου του 1862 και πλήθος Αθηναίων οδεύουν να πανηγυρίσουν στην πλατεία Όθωνος, την έξωση του βασιλιά. Ο πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης, Δημήτριος Βούλγαρης, απευθύνεται στους συγκεντρωμένους, οι οποίοι «δίνουν όρκο ομονοίας επί της πλατείας», που σύμφωνα με τα λόγια του Βούλγαρη «λαμβάνει πλέον το ωραίον της Ομονοίας όνομα».

Η πλατεία Ομονοίας δεν είναι ιστορική όπως αυτή του Συντάγματος, δεν έχει την αίγλη της Αθηναϊκής Τριλογίας στην Πανεπιστημίου, ούτε το μαγικό της πλατείας Μοναστηρακίου. Είχε όμως πάντα ψυχή και συνεχίζει να έχει. Γιατί είναι ένα σταυροδρόμι που αποτυπώνει την ιστορική καθημερινότητα της πρωτεύουσας αν όχι και της χώρας.

Ο δημοσιογράφοςΓιώργος Διάκος, μέλος της δημοτικής παράταξης«ΑνοιχτήΠόλη»,δίνει μια λυρική αλλάορθήπεριγραφή:«Αν ρίξει μια ματιά κανείς στην εξέλιξή της στο χρόνο, βλέπει ότι η Ομόνοια ήταν πάντα κάτι σαν άδειο κουτί, σαν καμβάς. Έτοιμος να αποτυπώσει τις κοινωνικές κινήσεις σε κάθε συγκυρία, τις διαφορετικές συνήθειες της αστικής ζωής, τις διαφορετικές πολεοδομικές τάσεις, τις πολιτικές φιλοδοξίες του εκάστοτε Δημάρχου ή της εκάστοτε Αρχής. Έτοιμη να αλλάζει, να αλλάζει συνέχεια, να είναι ορθογώνια, ύστερα να γίνεται στρογγυλή, ύστερα πάλι ορθογώνια, να έχει πιο πολύ πράσινο, ύστερα πιο πολύ νερό, να φιλοξενεί έργα Τέχνης, άλλοτε να δίνει περισσότερο χώρο στους πεζούς κι άλλοτε περισσότερο στα αυτοκίνητα.


H Ομόνοια των διαδηλώσεων

Όμως η Ομόνοια δεν ήταν ποτέ μόνο η όψη της πλατείας. Ήταν και είναι ένας ολόκληρος κόσμος, πάνω και «κάτω» από την πλατεία. Στην κυριολεξία. Σκάφτηκε για να φιλοξενήσει το σταθμό του ηλεκτρικού (διατηρητέο σήμερα), αλλά και ένα ολόκληρο εμπορικό κέντρο «από κάτω» της. Ήδη από τη δεκαετία του ’50, οι πρώτες κυλιόμενες στην Αθήνα έκαναν την εμφάνισή τους εδώ και οδηγούσαν σε έναν άλλο υπόγειο κόσμο, που φωτιζόταν μόνο από το φως των μαγαζιών».

Στα πρώτα της χρόνια είναι όμορφη, όταν μάλιστα το 1889, οικοδομείται σε σχέδια του Έρνεστ Τσίλερ το ξενοδοχείο Μέγας Αλέξανδρος, μετατρέπεται σε σημείο αναφοράς της κοσμικής κίνησης της πόλης.Γρήγορα όμως, στη μάχη ως προς την πιο αριστοκρατική περιοχήηττείται από το Σύνταγμα. Στην Ομόνοια χτίζονται πλέον μικρά ξενοδοχεία που φιλοξενούν επαρχιώτες, αργότερα και ζευγάρια των λίγων ωρών. Όμως αυτό δεν είναι καταδίκη αλλά η πλέον φυσική εξέλιξη. Διότι η πλατεία γίνεται έναςαυθεντικός τόπος όπου περνούν και συναντιούνται όλοι με όλους. Πολύ πολύ αργότερα το τραγούδι λέει «Επαρχιώτης στην Ομόνοια» και οι μεγάλοι θυμόμαστε ακόμα το ραντεβού «έξω απ’ στου Μπακάκου», το κορυφαίο φαρμακείο της εποχής.

Ημορφή της αλλάζει το 1930 ότανολοκληρώνονται τα έργα για τον σταθμό του Ηλεκτρικού καιτο σχήμα της γίνεται κυκλικό. Και τριάντα χρόνια αργότερα, πάλιμια νέα εποχή ξεκινά. Τα λουλούδια, τα περίπτερα, τα κιγκλιδώματα και οι πάγκοι των ανθοπωλών ξηλώνονται, οι πεζοί αποκλείονται… Εξ άλλου είναι γνωστό ότι πλατεία στην Ελλάδα σημαίνει τσιμέντο και συνήθως όχι παγκάκια. Σε αντίθεση με το Παρίσι που πλατεία σημαίνει χώμα, λουλούδια και παγκάκια να απολαμβάνουν οι πεζοί και να παίζουν μικροί και μεγάλοι τα ενήλικα παιχνίδια τους. Αποκτά τεχνητή λίμνη με συντριβάνια, ενώ υπογείως διαμορφώνεται μια δεύτερη πλατεία.

Τη δεκαετία του '90, η Ομόνοια σκάβεται ξανά, αυτή τη φορά για τις ανάγκες του μετρό, ενώ αλλάζει και πάλι μορφή καθώς το συντριβάνι δίνει τη θέση του στο στερεό. Ο κόσμος τις νύχτες, μετά τη διασκέδαση, συνεχίζει να πηγαίνει να φάει γιαούρτι με μέλι και τα Σάββατα να αγοράσει από νωρίς τις εφημερίδες του Σαββάτου.Η τελευταία και πιο δυστυχής ανάπλαση γίνεται πριν από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, αφήνοντας πίσω της έναν οδικό κόμβο και τσιμέντο. Η πλατεία που κάποτε ήταν συνώνυμη με τη ζωντάνια, έχει πλάκες σκούρες από τη βρόμα, ραγισμένες κι εγκαταλειμμένες κιη ατμόσφαιρα έχει την αποφορά των ούρων. Αλλά συνεχίζει να έχει ζωή, τη ζωή των κατατρεγμένων.Ναρκομανείς, παράνομοι, απεγνωσμένοι μετανάστες και άστεγοι στους γύρω δρόμους.

Σιγά σιγά αυτή η εικόνα οπισθοχωρεί προς άλλες περιοχές και η περιοχή αρχίζει να γεμίζει με προσφυγιά που κουβαλώντας τα λιγοστά τους μπογαλάκια, έχουν την περιοχή ως τόπο συνάντησης.Αυτή τη στιγμή είναι ένα πέρασμα του κόσμου και των αυτοκινήτων. Είναι σαν ένα τίποτα πουκουβαλά εντός μία πολύ μεγάλη ιστορία, καθώς το σχήμα και η αισθητική της έχουν τσαλακωθεί ουκ ολίγες φορές από τους εργολάβους (και τις αμοιβές τους).

Δεν ελπίζει σε πολλά, ίσως σε κάποια παγκάκια για να μπορεί να ξαποσταίνει. Αλλά αυτό ακριβώς είναι που δεν θέλουν οι αρμόδιοι της πλατείας. Να ξαποσταίνειτζάμπα ο κόσμος σε μία πλατεία.Οιπρόσφατες φωτογραφίες που εμφανίστηκαν, δείχνουν για μία ακόμα φορά «πλακάκι,πολύ πλακάκι». Τι είχαμε τι χάσαμε δηλαδή…

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις