Ανθρώπινο σώμα: Ένα κείμενο του αναλυτή και μαθηματικού, Παναγιώτη Μάρκου

Η ζωή και η αλήθεια, πρόκειται τάχα για ένα ταιριαστό ζευγάρι; Πρόκειται για ένα ζεύγος αρμονικά δεμένο; Υφίσταται έτσι ώστε να κατανοούν η μια την άλλη; Τουλάχιστον, δεν αναιρούν τον λόγο η μια στην άλλη. Δεν μιλούν ταυτόχρονα. Δεν μιλούν μαζί. Για να είμαστε ακριβέστεροι, μόνο η αλήθεια μιλά. Και μάλιστα, πρόκειται για την κύρια ιδιότητα της. Μιλά, μιλά μόνο αυτό ξέρει να κάνει. Ας επιχειρήσουμε να πλησιάσουμε όμως, λίγο πιο κοντά τούτο το ζευγάρι και να προσπαθήσουμε να κάνουμε γνωριμία μαζί του. Ίσως καταλήξουμε σε ορισμένα παράδοξα μεν αλλά πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα, δε.

Από την μια πλευρά είναι η ζωή. Δεν μιλά, δεν λαμβάνει τον λόγο. Προχωρά αμίλητη, μερικές φορές και αμείλικτη. Γελάω, κλαίω, φοβάμαι, χαίρομαι, στεναχωριέμαι, νευριάζω, φωνάζω, εκείνη τίποτα. Αδιάφορη απέναντι μου! Την κοιτώ να βαδίζει«δίχωςνακοιτάζειτηδική μουμελαγχολία». Πράγματι, προχωράει δίχως να έχει καμιά ανάγκη να μιλήσει. Μάλλον αυτό της συμβαίνει διότι ξέρει τι θέλει. Θέλει να μεταβιβάζεται, θέλει να διαρκεί.

Τα ζωντανά σώματα πεθαίνουν, όχι όμως η ζωή. Εκείνη διαιωνίζεται με όχημα τα σώματα εκείνα που υποστηρίζονται από ένα σύνολο εξειδικευμένων κυττάρων που εγγυώνται την αναπαραγωγή, τη συνέχεια του γένους. Ίσως για αυτό η φύση αγαπάει την ζωή και την προστατεύει, ενάντια στα ανθρώπινα όντα που φαίνεται να μην την αγαπούν αρκετά και να μην υποτάσσονται στην υπηρεσία της.

Μήπως, από την άλλη, τα ανθρώπινα όντα αγαπούν περισσότερο την αλήθεια; Δηλώνουν πάντως ότι την αγαπούν. Την αναπαριστούν ως επιθυμητή. Μιλάνε για αυτή όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Δεν μπορούν να μιλάνε χωρίς να υπονοούν ένα «λέωτηναλήθεια». Η αλήθεια μιλάει μέσω των ανθρώπων βγαίνοντας από το καβούκι της που φέρει την επιγραφή «ασυνείδητο». Όμως, μιλώντας κατά αυτόν τον τρόπο δεν λέει την αλήθεια! Χρησιμοποιεί τα σημαίνοντα με σκοπό να αρθρώσει την υπόστασή της, υποτάσσεται στα σημαίνοντα και στους νόμους που τα διέπουν. Γίνεται έτσι ευμετάβλητη, αναξιόπιστη, δούλη των διαφόρων ειδών γνώσης και εξαιτίας όλων αυτών που καταλήγει; Μα να μοιάζει με… το ψέμα!

Γίνεται η ίδια προσποιητή. Απέναντι στο πραγματικό η μεταβλητή αλήθεια δεν είναι παρά ένα προσποιητό! Βλέπετε, για να μην είναι προσποιητή έπρεπε να είναι αμετάβλητη, να διαρκεί στους αιώνες των αιώνων, να είναι βεβαιότητα, όπως συμβαίνει δηλαδή με το πραγματικό. Δεν είναι έτσι όμως. Γι’ αυτό άλλωστε όταν το πραγματικό κάνει την εμφάνιση του απέναντι στην μεταβλητή και αβέβαιη αλήθεια, την κοροϊδεύει. Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας!

Τώρα μπροστά μας έχουμε τα σώματα. Είναι αυτά τα σώματα που τα δημιούργησε η γαληνεμένη, η διακριτική, η σίγουρη για τον εαυτό της ζωή. Αυτή που δεν εννοεί να συναναστραφεί την αλήθεια. Αυτά τα δημιουργήματά της, η ζωή τα προίκισε με γνώση. Τα έφτιαξε έτσι ώστε να ξέρουν, χωρίς κανείς ποτέ να τα διδάξει. Πράγματι, η ζωολογία και η φυσιολογία διδάσκουν ότι τα σώματα ξέρουν τι τους χρειάζεται για να επιβιώσουν.

Οι δεξιότητες του σώματος θέτουν τα όργανα στην υπηρεσία τους: διατροφή, ανάπτυξη, κληρονομικότητα, κίνηση, μάχη με τον εχθρό, σεξουαλική σχέση. Πρόκειται για τη ζωώδη αρμονία στην οποία το ζώο είναι δέσμιο. Με άλλα λόγια, δεν παρεκκλίνει από εκείνο που είναι προορισμένο να κάνει, ωθείται προς αυτό, δεν είναι εντέλει ον της μέριμνας. Δεν γνωρίζει ούτε την νοσταλγία, ούτε την πλήξη, ούτε το άγχος. Προφανώς, υφίσταται την επίδραση πολλαπλών ενορμήσεων, από τις οποίες άγεται και φέρεται και με τις οποίες οφείλει να διαπραγματευθεί.Συμπέρασμα: ζωή και γνώση βαδίζουν μαζί.

«Μαζί» έγραψα αλλάβιάστηκα! Ναι, υπάρχει μια εξαίρεση. Το ανθρώπινο είδος. Το σώμα αυτού του είδους αποτελεί το όνειδος της δημιουργίας. Κι αυτό γιατί το σώμα του είδους αυτού, πάσχει από την αλήθεια. Η τελευταία περιπλέκει τα πράγματα, περιπλέκει την σχέση του σώματος με τον κόσμο και με το πραγματικό καθ’ εαυτό.Το σώμα αρρωσταίνει από την αλήθεια, στο μέτρο που παύει να υπακούει στη γνώση η οποία ενυπάρχει μέσα του: τη φυσική γνώση.

Πως συμβαίνει αυτή η παθολογία;
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: το υστερικό σώμα. Αυτό το σώμα είναι ακριβώς εκείνο που αρνείται τη διαταγή της ψυχής. Επιδεικνύει τον κατακερματισμό του, το «κομμάτιασμα» του, σε αντιπαράθεση με την ενότητα του, τη βιολογική του ενότητα. Αποχωρίζεται τη γραμμένη στην υλική του υπόσταση γνώση. Πρόκειται γι’ αυτό που η ψυχανάλυση ονόμασε «άρνηση σώματος». Αυτό το «κομμάτιασμα», ο κατακερματισμός, αποτελεί την αλήθεια του εν λόγω όντος. Προσέξτε τώρα και θα διαπιστώσετε πως αυτό το σώμα, το ζωικό σώμα, το σώμα ως όλον, ως ενιαίο σύνολο, το σώμα όπως το έφτιαξε η ζωή, αρρωσταίνει από την αλήθεια του.

Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι συνεχώς τα ίδια και τα ίδια πράγματα πετυχαίνοντας έτσι την απονέκρωση του σώματος ως όλου. Βλέπετε, σε αυτήν τη νεύρωση βρίσκει απόλυτη εφαρμογή το καρτεσιανό «σκέφτομαι άρα υπάρχω». Είναι σαν η ψυχή να διαπιστώνει τη ζωντάνια της στην σκέψη. Αυτή η ηδονή της σκέψης καταλήγει να είναι απόλαυση, υπερβαίνοντας την ζωική λειτουργία του σώματος, το οποίο τελικά απονεκρώνει. (βλ. στην ανάρτηση «Το ευ ζειν δεν αντέχει απέναντι στα … «κουτάκια» του μυαλού μας!»,

Η «άρνηση του σώματος» έχει διπλή υπόσταση. Καταρχήν σημαίνει ότι το εν λόγω σώμα αρνείται να υπακούσει την ψυχή, δηλαδή αρνείται να υπακούσει την φυσική γνώση, αρνείται να υπηρετήσει τον σκοπό της ζωής!Το σώμα αρρωσταίνει από την αλήθεια στο μέτρο που παύει να υπακούει στη γνώση η οποία ενυπάρχει μέσα του, την φυσική γνώση.

Σχέδια του Danny Quirk