Πρωτοφανής αύξηση των αντι-ιικών φαρμάκων -με πρώτη την υδροξυχλωροκίνη κατά 3,87%- καταγράφηκε κατά την πρώτη φάση της πανδημίας του κορονοϊού στην Αττική.

Τα στατιστικά προέρχονται από το εργαστήριο αναλυτικής χημείας του Εθνικού καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με επικεφαλής τον καθηγητή Νικόλαο Θωμαΐδη.

Η ομάδα του καθηγητή παρακολουθεί και αναλύει τα εισερχόμενα λύματα στην Ψυττάλεια εδώ και 10 χρόνια αναλύοντας χιλιάδες ενώσεις.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αύξηση της χρήσης κοκαΐνης κατά 60% και της αμφεταμίνης ενώ την ίδια ώρα μειώθηκε η χρήση του ecstasy κατά 38%.

Ειδικότερα:

  • Στα αντικαταθλιπτικά παρουσιάστηκε αύξηση 31%
  • Στην αμφεταμίνη (έκσταση, MDMA), η κατανάλωση έχει αυξηθεί κατά 650%, σε σύγκριση με το 2019.
  • Στα αντιβιοτικά και αντιικά φάρμακα σημειώθηκε αύξηση κατά 36% του αντιβιοτικού αζιθρομυκίνη, ενώ τριπλασιάστηκε η κατανάλωση της παρακεταμόλης.
  • Σε ηρεμιστικά ή υπναγωγά, παρουσιάστηκε αύξηση 77% στην κατανάλωση της λοραζεπάμης (tavor)

Η επιδημιολογία λυμάτων είναι ένα νέο αντικείμενο της χημείας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλές μελέτες έγιναν αναφορικά με τις ψυχικές επιπτώσεις που επέφερε το lockdown εξαιτίας της πανδημίας. Μία από αυτές,  στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό «The Lancet», με επικεφαλής τη δρ Σαμάνθα Μπρουκς του Τμήματος Ψυχολογικής Ιατρικής του Βασιλικού Κολεγίου (King’s) του Λονδίνου, βρήκε ότι η καραντίνα και η απομόνωση διαρκείας μπορούν να οδηγήσουν σε μετατραυματικό στρες, άγχος, κατάθλιψη, αλλά επίσης σε κόπωση, πτώση ηθικού του κοινού και δημόσια αντίδραση τελικά.

Όπως τονίζεται, «η καραντίνα είναι συχνά μια δυσάρεστη εμπειρία για όσους υποβάλλονται σε αυτήν. Η απομάκρυνση από αγαπημένα πρόσωπα, η απώλεια της ελευθερίας, η αβεβαιότητα για την εξέλιξη της νόσου, αλλά και η βαρεμάρα, μπορούν μερικές φορές να έχουν δραματικές συνέπειες». Αυτοκτονίες, θυμός και μηνύσεις έχουν κατά καιρούς ακολουθήσει  προηγούμενες καραντίνες σε ξεσπάσματα επιδημιών.

Μάλιστα, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι καραντίνες πρέπει να περιορίζονται στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα και το κοινό να έχει από τις αρμόδιες αρχές μια σαφή εξήγηση για τα μέτρα και μια πειστική δικαιολόγηση των θυσιών του. Όπως λένε οι ερευνητές, «οι αρχές δημόσιας υγείας πρέπει να δίνουν έμφαση στο ότι η αυτο-απομόνωση αποτελεί αλτρουιστική επιλογή» (δηλαδή έμπρακτη απόδειξη ενδιαφέροντος για τους άλλους και όχι μόνο αυτο-προστασία).