Ιωάννα Πηλιχού για απόπειρα κακοποίησης από γιατρό: «Ο στίβος βοήθησε γιατί πήδηξα κρεβάτια κι έτρεξα»

Η Ιωάννα Πηλιχού αποκάλυψε ένα περιστατικό που της συνέβη αμέσως μετά την ενηλικίωσή της όπου ένας γιατρός αποπειράθηκε να την κακοποιήσει εκείνη όμως ενεργοποίησε το ένστικτό της.

«Έζησα μια απόπειρα κακοποίησης από έναν γιατρό. Δεν ολοκληρώθηκε προφανώς… Είχα μόλις ενηλικιωθεί, γύρω σε 18-19. Εκεί, ορίστε, ο στίβος με βοήθησε γιατί πήδηξα πάνω από τα κρεβάτια και έτρεξα όντως. Πριν το metoo νομίζω δεν τολμούσαν καν να μιλήσουν γι’ αυτά, δεν θεωρούσες καν ότι κάποιος θα σε πιστέψει, ειδικά αν ήταν κάποιος ο οποίος ήταν στα φώτα, είχε εξουσία, είχε δύναμη εν πάση περιπτώσει στον χώρο που κινείται. Νομίζω ότι δεν θα περίμενες καν ότι κάποιος θα σε πιστέψει. Οπότε τώρα νομίζω ότι έχουμε πιο ευήκοα ώτα. Βοήθησε σ’ αυτό σίγουρα», είπε στη διαδικτυακή εκπομπή των Rainbow Mermaids.

«Δεν αποκαλύπτομαι εύκολα»

«Είμαι ένας άνθρωπος που έχω διαπιστώσει ότι δεν μιλάει εύκολα για πράγματα που συμβαίνουν, που δεν αποκαλύπτεται εύκολα. Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να μην τα έχω συζητήσει και σχεδόν ποτέ με κανέναν ή να τα ξέρουν ελάχιστοι που κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι έτσι γιατί μπορεί να έπρεπε να έχουν τιμωρηθεί κάποια άνθρωποι, για παράδειγμα. Δεν είμαι ένας άνθρωπος που ανοίγει την ψυχή του πολύ εύκολα. Ως προς τις κρίσεις άγχους, κάποια στιγμή ένιωσα ok να το συζητήσω και περισσότερο ίσως για να το κανονικοποιήσω θα έλεγα. Και επειδή νομίζω ότι πια αφορά πάρα πολύ κόσμο, ίσως να είναι ωραίο να συνειδητοποιεί ο καθένας που το έχει και το βιώνει ότι δεν είναι εξωγήινος. Ότι υπάρχει πολύς κόσμος και μπορείς να ζήσεις με αυτό. Ίσως λοιπόν κάποιος να μπορέσει να βοηθηθεί με έναν τρόπο, υπό την έννοια ότι αν αισθανθείς ότι δεν έχεις κάτι που είναι παράξενο ή που σε ξεχωρίζει με περίεργο τρόπο, ότι μπορεί να το έχει και κάποιος άλλος, άρα ok παιδιά, ας χαλαρώσουμε λίγο, μπορούμε να βρούμε και λύση ενδεχομένως. Οπότε λίγο κάπως, γι’ αυτά ίσως να πρέπει να αρχίσουμε να είμαστε πιο άνετοι και με εμάς που μπορεί να μας συμβαίνουν πράγματα.

Μάλλον είναι ζητούμενο έτσι και αλλιώς το να μιλάμε. Γιατί  όταν τα κρατάμε μέσα μας σωματοποιούνται κάποια πράγματα σε άγχη, σε θέματα υγείας… Παρόλα αυτά γνωρίζω απόλυτα το γεγονός, ορμώμενη και από μένα την ίδια, ότι δεν είναι πολύ εύκολο να μιλάς για όλα. Υπάρχουν πράγματα που σίγουρα θα ήθελα να έχω μιλήσει και εκεί που έπρεπε και την ώρα που έπρεπε, αλλά δεν το έχω κάνει. Ίσως κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον καταλάβω το γιατί, τουλάχιστον να αποκωδικοποιήσω τον λόγο και τον χαρακτήρα μου, γιατί λειτουργώ έτσι. Αφού με βάση τη λογική θα έπρεπε να το συζητήσεις, γιατί δεν το συζητάς;»