Κακλέας: «Διαπίστωσα ότι εγώ στο θέατρο δεν κάνω τίποτα άλλο από το να αναπαράγω τους καθηγητές μου»
Ο σκηνοθέτης αποκάλυψε γιατί παραλίγο να πει αντίο στον χώρο και σχολίασε τους καλλιτέχνες με τους οποίους έχει μακροχρόνια σχέση.
Ο Γιάννης Κακλέας ήταν καλεσμένος της Αθηναΐδας Νέγκα στο “Καλύτερα Αργά” του Action 24 και μίλησε μαζί της για το θέατρο και το τι συνέβη και τον έκανε να μην τα παρατήσει. «Όταν μετά από έξι, περίπου εφτά χρονάκια, διαπίστωσα ότι εγώ στο θέατρο δεν κάνω τίποτα άλλο από να αναπαράγω τους καθηγητές μου, έπαθα σοκ. Διότι δεν ήμουν εγώ. Ήμουν μάστορας, που λένε, αλλά αντέγραφα τα μοντέλα τους.
Και άρχισα να λέω: “τι γίνεται παιδιά, εγώ που είμαι;” και αποφάσισα να το αποχαιρετήσω το σύστημα, λέω: “παιδιά, γεια σας, μπορώ να κάνω και άλλα πράγματα”, εξάλλου φράγκο δεν βγάζαμε. Είχαμε καταναλώσει όλες τις σουβλακερί των Εξαρχείων. Και κάνω μια παράσταση με το “Εγώ” του Αντονέν Αρτό, έπαιζα και τον Αρτό, και λέω άντε goodbye ας πούμε, αφήσαμε το θέατρο. Και κάνω μια παράσταση που δεν υπολόγιζε όρια, χρόνο, τρόπους, όλα αυτά που έμαθα, τα πέταξα. Και έτσι άρχισε αυτή η ιστορία του Κακλέα».
«Μακροχρόνιες σχέσεις»
Ο σκηνοθέτης αναφέρθηκε επίσης και στις φιλίες που έχει χτίσει τόσα χρόνια με τους αγαπημένους του ηθοποιούς. «Εγώ με όλους έχω μακροχρόνιες σχέσεις.
Ο Βασιλάκης Χαραλαμπόπουλος είναι η μεγάλη μου αγάπη. Δένει τον θίασο. Είναι ένα παιδί που πάντα βλέπει θετικά, πάντα με βγάζει από σκοτάδια. Είναι χαρά γεμάτος. Σκέφτεται ότι εδώ κάτι καλό θα κάνουμε. Είναι τόσο υπεραισιόδοξος που κάπως με ενοχλεί δηλαδή.
Με την Ελένη Ράντου ήμουν μαζί 10 χρόνια και κάναμε παραστάσεις. Η Ελένη είναι ένα ιδιαίτερο πλάσμα που έχει τρομακτικές ανασφάλειες, αλλά απ' την άλλη μεριά έχει μια αλήθεια την οποία δεν τη φοβάται. Αυτό την κάνει να έχει ενδιαφέρον η Ελένη. Δεν φοβάται την αλήθεια της. Δεν φοβάται να εμφανιστεί γι' αυτό και γράφει.
Ο Άρης Σερβετάλης, με τον οποίο έχουμε δουλέψει επίσης πολλά χρόνια, είναι ένα πλάσμα αερικό. Είναι ένα πλάσμα που επικοινωνεί γενικά με το σύμπαν, χωρίς ενδιάμεσους, κατευθείαν πάει εκεί, καμιά φορά χάνεται, βρίσκεται, αλλά είναι τρομακτικά ευαίσθητος και πάρα πολύ ταλαντούχος.
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, ένα από τα πιο ταλαντούχα πλάσματα που έχω συναντήσει στη ζωή μου και ένας ιδιοφυής άνθρωπος. Με το που παίρνει το κείμενο, το ξέρει και ξέρει και τον άλλον. Είναι τρομακτικά ευφυής σ’ αυτό. Δεν θα μπορούσες να γνωρίσεις πιο ευφυή άνθρωπο από τον Οδυσσέα».