Λατινοπούλου: Μίλησε στην Ευρωβουλή για τον «Αττίλα» με ποίημα για το πραξικόπημα - Οργή στην Κύπρο

Σφοδρές αντιδράσεις προκάλεσε στην Κύπρο η ομιλία της Αφροδίτης Λατινοπούλου στην Ευρωβουλή, κατά την οποία η ευρωβουλεύτρια αναφέρθηκε στην τουρκική εισβολή, ωστόσο το ποίημα που διάβασε αναφερόταν στο βίαιο πραξικόπημα της ελληνικής Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ στο νησί, λίγες ημέρες πριν από τον «Αττίλα».

Ειδικότερα, η Αφροδίτη Λατινοπούλου ανέβασε στα social media ένα απόσπασμα από την ομιλία της στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, στο οποίο διαβάζει το ποίημα «15.07/1974» του Λεύκιου Ζαφειρίου, το οποίο αναφέρεται στις θηριωδίες που διαπράχθηκαν τις πρώτες ώρες του πραξικοπήματος στο νησί.

Στη συνέχεια η ίδια μιλά για τις τουρκικές θηριωδίες ασκώντας κριτική στο Ευρωκοινοβούλιο για τη στάση δύο μέτρων και δύο σταθμών απέναντι στο Τούρκο εισβολέα, χωρίς καμιά αναφορά στο πραξικόπημα.

«52 χρόνια κατοχής και εισβολής στην Κύπρο μας κι ακόμα εκεί τα αγιασμένα με αίμα εδάφη μας, κάτω από τον Τούρκο εισβολέα και σεις μόνο σιωπή, μπουκωμένοι από τα βρόμικα χρήματα του κατακτητή. Ντροπή σας», αναφέρει η Αφροδίτη Λατινοπούλου στη λεζάντα της ανάρτησης.

«Δίλεπτο show εθνοκαπηλείας»

«Η ευρωβουλευτίνα της ελληνικής ακροδεξιάς Αφρoδίτη Λατινοπούλου έκανε χθες στην Ευρωβουλή ομιλία για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Η ομιλία της άρχισε με ένα συγκλονιστικό ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου για το μαύρο εκείνο καλοκαίρι της πατρίδας μας. Μόνο που η ευρωβουλευτίνα μάλλον δεν γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλούσε», τόνισε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, Γιώργος Κουκουμάς, όπως μεταφέρει το philenews.com.

«Άσχετη» και «ανιστόρητη» χαρακτήρισε την πρόεδρο της Φωνής Λογικής η Μαρίνα Σάββα, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, κατηγορώντας την για «δίλεπτο show εθνοκαπηλείας πάνω στους τάφους της κυπριακής τραγωδίας».

Κριτική ασκείται επίσης και στο γεγονός ότι στο εν λόγω βίντεο συμπεριλαμβάνεται φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας το 1974, η οποία κλαίει στο άκουσμα για τον θάνατο του συζύγου της το 1964.

Το ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου

«Οι νεκροί βρομούσαν από ʼνα μίλι μακριά, ήταν ανελέητο το τελευταίο καλοκαίρι – τρυπούσε τους ίσκιους των δέντρων τις στέγες των σπιτιών. Φριχτό καλοκαίρι για τους ανθρώπους μπάσαν τους νεκρούς απʼ την πίσω πόρτα στον Άη-Γιάννη, δεν τους χωρούσαν, λέει, τα φέρετρα. Κι ο πιτσιρικάς –πήχτρα το αίμα στα ρούχα του– άνοιγε λάκκους, τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα στους κροτάφους στη μνήμη βαθιά ως το μέλλον. Τον ήξερες αλλιώτικα τον κυπριώτικο ήλιο θεία Μαρίνα την αυγή με τα περιστέρια στους ώμους».