Είναι οι “Πάμε γι’ άλλα”, ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ΄ αυτό τον κόσμο “τον μικρό, τον μέγα” του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λεπτομέρεια.

Η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης μοιράζονται τις εμπειρίες τους από τα δεκάδες ταξίδια τους με παλιούς και νέους φίλους μέσα από χιλιάδες φωτογραφίες απ’ όλο σχεδόν τον πλανήτη.

Ανοίγουν κουβέντες αμοιβαίας πληροφόρησης στην υπηρεσία της γνώσης. Είναι κι αυτό ένα ταξίδι. Και μάλιστα με πάρα πολλούς συνταξιδιώτες.

Κάθε εβδομάδα γινόμαστε νοητά συνοδοιπόροι των “Πάμε γι’ άλλα” και περιπλανιόμαστε μέσα και έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Παταγονία: Περίτο Μορένο, ένας έρωτας που δεν λιώνει ποτέ…



Πλησιάζει η μεγάλη στιγμή που θα έρθω σε σωματική επαφή με μια από τις μεγαλύτερες βεντέτες των νότιων απολήξεων της ανδικής ραχοκοκαλιάς. Που ως βεντέτα συγκεντρώνει συνήθως γύρω της και τον ανάλογο αριθμό φανατικών θαυμαστών.

Γη του Πυρός, από την πλευρά της Αργεντινής. Αφήσαμε το πρωί την Ουσουάια και τώρα διατρέχουμε το νησί από Νότο προς Βορρά για να περάσουμε στην ηπειρωτική Παταγονία με τελική επιδίωξη να «καρφώσουμε το σημαιάκι μας» στο ψυγμένο σώμα του περίφημου παγετώνα Περίτο Μορένο.

Εκτάσεις αχανείς, με χαμηλή βλάστηση. Είναι αυτό που ανταποκρίνεται περισσότερο στον όρο «νοτιοαμερικάνικη πάμπα». Φάρμες, γκαούτσος και γελαδοπρόβατα.

Ναι, παραδέχομαι ότι με συγκινεί το γεγονός ότι διασχίζω τον Πορθμό του Μαγγελάνου. Δεν μου συμβαίνει κάθε μέρα. Είμαι στην κουβέρτα του οχηματαγωγού κι αναμετριέμαι με την παγωνιά και μ’ έναν αέρα που δοκιμάζει τις αντοχές μου. Αποβιβαζόμαστε.

Χιλιάνικη πάμπα. Τεράστιες αποστάσεις, άγριες, άφιλες και σχεδόν ακατοίκητες. Τα μόνα ανθρώπινα χνάρια είναι οι ατελεύτητοι φράχτες που οριοθετούν τις φάρμες μεγάλης ιδιοκτησίας.

Πούντα Αρένας! Πόλη για εκατόν πενήντα χιλιάδες κατοίκους. Τετραγωνισμένη σαν ανάγλυφη σκακιέρα.
Η μη εξαιρετέα Πλάθα ντε Άρμας που βγήκε από το ίδιο περίπου καλούπι από όπου προέκυψαν όλες οι Πλάθα ντε Άρμας της Νότιας Αμερικής. Και ως καρδιά και βιτρίνα της πόλης περικλείεται από τα λίγα πολυώροφα, πλην καλαίσθητα, δημόσια και εμπορικοοικονομικά κέντρα.

Να πω ότι είναι σα να πέρασαν αιώνες από τότε που η αθηναίικη ηχορύπανση μάς ακολουθούσε ακόμα και στις ώρες του ύπνου. Να πω πως εδώ τα πουλιά κελαηδούν ακόμη, πως υπάρχει το γέλιο των παιδιών και πως η δυσπιστία προς τον άγνωστο ταξιδευτή λες και δεν έχει πού ν’ απλώσει τη γκριζάδα της.

Το φουσκωτό είναι σκεπασμένο κατά το ήμισι και τρέχει σαν παλαβό κόντρα στον άνεμο. Είμαστε όλοι φασκιωμένοι με σωσίβια και νιτσεράδες. Το Εστρέτσο ντε Μαγκαλάνες μάς αγριεύει με την φουσκονεριά και τον παγωμένο αέρα του. Σασπένς που ανεβάζει αδρεναλίνη. Τώρα ήρθα στα ίσα μου.

Στην Ίσλα Μαγκνταλένα μπορούμε, ευτυχώς, να αποβιβαστούμε για να πορευτούμε ανάμεσα στις αποικίες των πιγκουΐνων.

Στίφη πιγκουΐνων. Μόνο εδώ ζουν περί τους εκατόν είκοσι χιλιάδες.

Πρέπει όμως να βαδίζουμε αργά στη γειτονιά τους και να μην φωνασκούμε για να μην τους τρομάξουμε. Και κυρίως να μην τρομάξουμε τα μικρά πιγκουινάκια με το άχαρο καφετί πτίλωμα.

Μπαίνοντας στην περιοχή του Εθνικού Πάρκου Λος Γκλασιάρες, εμβαδού έξι χιλιάδων τετρακοσίων πενήντα εφτά τετραγωνικών χιλιομέτρων, ο φύλακας μάς δίνει κι από μια σακούλα για τα απορρίμματά μας.

Το Λος Γκλασιάρες, λοιπόν, αποτελεί τμήμα του «Νότιου Παταγονικού Πεδίου Πάγου», το οποίο πεδίο απλώνεται τόσο στην Αργεντινή όσο και στη Χιλή. Οι έγκυρες πληροφορίες μου μαρτυρούν πως στο εν λόγω πεδίο πάγου βρίσκονται «παγιδευμένα» τα τρίτα σε μέγεθος αποθέματα γλυκού νερού του πλανήτη. Το τοπίο είναι συγκλονιστικό. Παρ όλο τον πλούτο της, η ελληνική γλώσσα δεν μου δίνει έναν επαρκή χαρακτηρισμό για τον αισθησιακό καταιγισμό που δέχονται τα μάτια μου και δι αυτών τα μάτια της ψυχής μου. Κοιλάδα καταπράσινη με πολύ χαμηλή χλωρίδα και σχεδόν καθόλου δέντρα. Μαγευτικοί, οξύκορφοι, ορεινοί όγκοι που, δεν ξέρω πόσους αιώνες, με περιμένουν για να τους φωτογραφίσω.

Πλησιάζει η μεγάλη στιγμή που θα έρθω σε σωματική επαφή με μια από τις μεγαλύτερες βεντέτες των νότιων απολήξεων της ανδικής ραχοκοκαλιάς. Που ως βεντέτα συγκεντρώνει συνήθως γύρω της και τον ανάλογο αριθμό φανατικών θαυμαστών. Γι αυτό και το σχέδιο επίσκεψης που καταστρώσαμε έχει λίγο πολύ τη λογική του αντάρτικου. Δηλαδή, να κάνουμε την αντίστροφη πορεία από κείνη των τουριστικών ορδών κι επί πλέον, ν΄ αποφύγουμε,

Ο Περίτο που λες, έχει μήκος τριάντα χιλιομέτρων και καλύπτει μια επιφάνεια διακοσίων πενήντα τετραγωνικών, επίσης χιλιομέτρων. Το μέτωπό του εκτείνεται σε πέντε χιλιόμετρα, ενώ το μέσο ύψος του πάγου πάνω από την επιφάνεια της λίμνης Αρχεντίνο είναι εξήντα μέτρα και, στο παχύτερο σημείο του, το στρώμα του πάγου, φτάνει τα εφτακόσια μέτρα.

Το μέτωπο του Περίτο Μορένο προχωράει γύρω στα δύο μέτρα την ημέρα, με αποτέλεσμα, τεράστια κομμάτια πάγου να κατακρημνίζονται συνεχώς μέσα στη λίμνη και να επιπλέουν στο νερό μέχρι να λειώσουν για να βρουν διέξοδο στις κοίτες των ποταμών.

Τον πλησιάζουμε κατά μέτωπο άλλοτε με πλωτό μέσο κι άλλοτε πεζή μέσα από μονοπάτια που μας φέρνουν φάτσα απέναντί του. Προσπαθώ να αιχμαλωτίσω τις κατακρημνίσεις των τεράστιων όγκων πάγου που συμβαίνουν μία κάθε λίγα λεπτά. Ότι κι αν κάνω, ο φακός μου δεν θα μπορέσει ν΄ αποδώσει αυτό που συντελείται και, κυρίως, το δέος που προκαλεί απέναντι σ΄ αυτό που συντελείται.

Πολύ συχνά, το στενό κανάλι Ντε Λος Τέμπανος που παρεμβάλλεται ανάμεσα στον Περίτο Μορένο και την αντίπερα όχθη, και που ενώνει τα δύο τμήματα της λίμνης Αρχεντίνο, φράζει τελείως.

Χωρίς διέξοδο, το νερό από τη νότια πλευρά της λίμνης Μπράθο Ρίκο, αρχίζει να υψώνεται ασκώντας τρομακτικές πιέσεις πάνω στο φράγμα του πάγου, μέχρι που κάποια στιγμή το φράγμα σπάει μονοκοπανιά και προκαλεί μια γιγάντια όσο και θεαματική κατακρήμνιση.

Το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται κατά διαστήματα που κυμαίνονται από ένα έως δέκα χρόνια. Και καλό είναι να μη σε βρει να ψαρεύεις με τη βάρκα σου εκεί γύρω. Την έβαψες! Η τελευταία σεκάνς μιας τέτοιας Αποκαλύψεως συνετελέσθη στις δώδεκα Μαρτίου του Δύο Χιλιάδες Τέσσερα. Δεν έμαθα αν είχε θύματα.

Από τους σαράντα οκτώ παγετώνες που απαρτίζουν το Νότιο Παταγονικό Πεδίο Πάγου, μόνο σε τρεις εξ αυτών, συμπεριλαμβα-νομένου και του Περίτο Μορένο, δεν έχουν παρατηρηθεί τάσεις συρρίκνωσης. Και μάλιστα, ο δικός μας, ο Περίτο, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του Ογδόντα έδειχνε μια κάποια μικρή αυξητική τάση. Αυτή όμως η τάση πάπαλα! Από τότε ο Περίτο χάνει περιττό όγκο ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μένει σταθερός στα κιλά του.

Επιστροφή στη Χιλή, στο Πουέρτο Νατάλες. Περιφερόμαστε στους πολλούς, άδειους αυτή τη στιγμή, δρόμους του. Ο ουρανός έχει έναν θυμό έτοιμο να ξεσπάσει.

Το πλήρες κείμενο με πολλές φωτογραφίες στην επίσημη ιστοσελίδα των “Πάμε γι΄ άλλα”: www.zyrinis.gr

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις