H ανακοίνωση της Χαρούλας Αλεξίου να αποσυρθεί από τις ζωντανές της εμφανίσεις και να δώσει τέλος στην καριέρα της συγκίνησε μουσικόφιλο κοινό και τους συναδέλφους της. Η Χαρίκλεια Ρουπάκα όπως είναι το πραγματικό της όνομα, έγινε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές της Ελλάδας.  Στα είκοσι οχτώ της είχε ήδη είχε προλάβει να τραγουδήσει σε μεγάλα λαϊκά κέντρα και  να δώσει συναυλίες από το γήπεδο του Παναθηναϊκού στην Αθήνα μέχρι την Κύπρο, το Σικάγο και την Αυστραλία.

Ήταν καρδιακή φίλη του Μάνου Λοϊζου, ο οποίος τις χάρισε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της και αγαπημένο παιδί του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος είχε δηλώσει για εκείνη «Η Αλεξίου είναι πολύ μεγάλη καλλιτέχνις και οπωσδήποτε είχε τη θέση της σ’ αυτό το χώρο. Μου θυμίζει την Μπάρμπαρα Στρέιζαντ, δεν είναι ντόπια υπόθεση» ενώ ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε δηλώσει ότι η φωνή της είναι ότι καλύτερο έχει βγάλει η Ελλάδα. Τραγούδησε από Ζαμπέτα και Μίκη Θεοδωράκη, μέχρι τα βαριά ρεμπέτικα του Τσιτσάνη και του Βαμβακάρη. Παντρεύτηκε δυο φορές και υιοθέτησε ένα αγόρι, τον Μάνο, που του έδωσε το όνομα του Λοϊζου.

H μάχη της με τον καρκίνο

Πριν από μερικά χρόνια διαγνώστηκε με καρκίνο σε μια εξέταση ρουτίνας. Σε συνέντευξη της είχε περιγράψει το σοκ που ένιωσε στο άκουσμα της ασθένειας.

«Αισθάνθηκα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου, όταν έμαθα ότι πάσχω από καρκίνο του μαστού», εξομολογήθηκε η μεγάλη τραγουδίστρια και συνέχισε: «χρειαζόμαστε στήριξη και να αντιληφθούμε ότι η ζωή δεν σταματάει».«Με την ανακοίνωση της νόσου το σοκ είναι μεγάλο και κρατάει αρκετά. Βλέπεις τη ζωή σου από την αρχή και ερωτήματα του τύπου «Γιατί σε εμένα;» «Τι δεν έκανα καλά;» «Γιατί το επέτρεψα να συμβεί;» απασχολούν το μυαλό σου. Γινόμαστε εγωκεντρικές, κλεινόμαστε στον εαυτό μας και δεν ενδιαφερόμαστε να μάθουμε ότι και άλλοι άνθρωποι νοσούν».

Ο καρκίνος ήταν σε πρώιμο στάδιο και η ερμηνεύτρια δεν αναγκάστηκε να υποβληθεί σε χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες.

«Αισθάνομαι τυχερή που το πέρασα τόσο ανώδυνα. Να φανταστείτε ότι ανέβαλα την πρεμιέρα μου μόνο για μια βδομάδα μετά την επέμβαση που έκανα και επέστρεψα και πάλι στην καθημερινότητα μου και στις υποχρεώσεις μου», είχε πει.

Η Μπαλάντα της Ιφιγένειας

Η Χαρούλα Αλεξίου κατάφερε να βγει νικήτρια και να στηρίξει μέσα από τη μάχη της τις γυναίκες που έδιναν και αυτές τον δικό τους αγώνα. Ο καρκίνος όμως είχε στιγματίσει τη ζωή της καθώς από αυτή την ασθένεια είχε χάσει τη μητέρα της, όταν η ερμηνεύτρια ήταν 28 χρονών. Σε ηλικία 8 χρονών είχε χάσει και τον πατέρα της. Τη ζωή της μάλιστα δίπλα στη μητέρα της έχει περιγράψει στο τραγούδι, “Η Μπαλάντα της Ιφιγένειας”, που η ίδια έχει γράψει. Ιφιγένεια είναι το όνομα της μητέρας της και το κομμάτι αυτό είναι από τις πιο χαρακτηριστικές βιογραφικές μπαλάντες.

«… εσύ τον άντρα σου είχες χάσει κι εγώ είχα χάσει το γονιό μου και τότε μάνα καλέ μάνα τότε σε βάφτισα αρχηγό μου».
Η μητέρα της έπρεπε να εργάζεται σκληρά, ενώ όπως έχει εξομολογηθεί η ίδια, άλλαζαν συνεχώς σπίτι έστω και για 10 δραχμές φτηνότερο ενοίκιο. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε στην παιδική της ηλικία, την έκαναν να χάσει την ομορφιά εκείνης της τρυφερής ηλικίας.

Στο αυτοβιογραφικό της κομμάτι δίνει και άλλα στοιχεία από τη ζωή της. Περιγράφει την κάθοδο από τη Θήβα, όπου γεννήθηκε στην Αθήνα «Κλείδωσες δυό φορές το σπίτι μας πήρες κι ήρθαμε στην πόλη», , την ενασχόληση της με τη μοδιστρική «Κι άρχισαν να κυλούν τα χρόνια όπως το χρώμα στη βατίστα στην οικοκυρική μοδίστρα» και τη ζωή του αδερφού της Γιώργου Σαρρή στα μπάρκα.

Στην καλλιτεχνική της πορεία, ανέβηκε σε πολλές σκηνές, ακόμα και θεατρικές, αλλά ποτέ ως ηθοποιός. Σπούδασε σε δραματική σχολή αλλά παράτησε την υποκριτική επειδή όπως είχε εξομολογηθεί, ερωτεύτηκε.

«Ερωτεύτηκα και τα παράτησα. Δεν προλάβαινα. Και τραγουδούσα. Πότε θα τον έβλεπα τον άνθρωπο».

Διαβάστε: Χάρις Αλεξίου: «Παράτησα την υποκριτική γιατί ερωτεύτηκα [vid]

Παρότι ασχολήθηκε και με την στιχουργική, δεν είναι κάτι που θέλησε όπως η ίδια έχει δηλώσει να το κάνει σοβαρά.

«Δεν φιλοδόξησα να γίνω επαγγελματίας στιχουργός. Μ’ ενδιαφέρει να παραμείνω μόνο τραγουδίστρια. Δε νομίζω ότι αξίζει να δίνουμε πολλή σημασία σε κάτι που έγινε κάποια στιγμή.Δεν είμαι στιχουργός. Έχουμε ανθρώπους που κάνουν αυτή τη δουλειά πολύ καλά.» Η μουσική ιστορία βέβαια ευτυχώς την «εξέθεσε».