Μαρία Ναυπλιώτου: «Όταν έκανα χορό έτρωγα μόνο καρπούζι για να καταφέρω να μείνω στα κιλά μου»

Η Μαρία Ναυπλιώτου ήταν καλεσμένη στη διαδικτυακή εκπομπή των «Rainbow Mermaids» και μίλησε για τη στρατιωτική πειθαρχία που είχε όταν ήταν χορεύτρια, για τη σκηνή που τη συγκλόνισε στην «Αίθουσα του θρόνου», αλλά και για την… κατάρα της ομορφιάς!

«Στον χορό είναι στρατιωτική η πειθαρχία και συγχρόνως είναι ένα επάγγελμα στο οποίο εκτίθεσαι καλλιτεχνικά. Είναι μια πάρα πολύ δύσκολη δύσκολη τέχνη, πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν διατροφικές διαταραχές εξαιτίας της πολύ αυστηρής διατροφής που πρέπει να κάνει κανείς και αυτό, πολλούς ανθρώπους τους πιάνει να υπερβάλλουν ακόμα περισσότερο από ότι, ίσως, θα έπρεπε, να φτάνουν δηλαδή σε ανορεξία, βουλιμία. Δεν ξέρω κι εγώ πώς τη γλίτωσα, αλλά, όντως, υπήρχαν εποχές, ένα καλοκαίρι ας πούμε, που έτρωγα μόνο καρπούζι για να καταφέρω να μείνω στα κιλά και να χορέψω έναν συγκεκριμένο ρόλο. Ήταν αυστηροί οι δάσκαλοι, μας ζύγιζαν! Φυσικά, μετά κατεβάζαμε και τα ψυγεία από τη στέρηση. Δηλαδή, ήμασταν και λίγο μπαλόνια, άνοιγες και έκλεινες.  Και έπρεπε να χάσεις κιλά και η τεχνική είναι πολύ δύσκολη να αποκτηθεί.

Καμιά φορά με ρωτάνε γονείς για τα παιδιά τους και τους λέω κοιτάξτε αν εγώ είχα παιδιά θα ήμουν ειλικρινής απέναντι σε αυτό που έχουν να αντιμετωπίσουν. Αν έβλεπα ότι ένα παιδί όντως πραγματικά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτό, γιατί είναι ανάγκη η τέχνη και για μένα υπήρξε ανάγκη, τότε θα έλεγα να το κάνει. Αλλά τώρα που το έχω ζήσει από μέσα, καταλαβαίνω και την πολύ μεγάλη δυσκολία. Και ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μην αντέξουν την πίεση. Χρειάζεται και μια συγκεκριμένη ψυχοσύνθεση για να αντέξεις τη δυσκολία, την απόρριψη, την αβεβαιότητα, την ηλιθιότητα!»

«Κλαίγαμε σε κάθε πλάνο»

«Το γύρισμα από τη σειρά «Η αίθουσα του θρόνου» που θυμάμαι δεν αφορά εμένα, αφορά τη σκηνή της συνάντησης του γιου με τη μάνα πριν από την αυτοκτονία της. Επειδή ήμασταν και στη Σύρο, όταν δεν είχα γύρισμα παρακολουθούσα όλα τα γυρίσματα. Ήταν μια ολόκληρη μέρα αφιερωμένη σε αυτή τη σκηνή με κοντινά πλάνα, γενικά, πιο κοντινά… Η ένταση και το συναίσθημα που έβαλε ο Άρης Λεμπεσόπουλος και η Ρένη Πιττακή σε εκείνη τη σκηνή, ήταν κάτι συγκλονιστικό. Ήμασταν όλοι άφωνοι! Δεν ακουγόταν κιχ στα διαλείμματα, κλαίγαμε σε κάθε πλάνο. Αυτή η στιγμή που τον αγκαλιάζει και του χαϊδεύει το πρόσωπο και κλαίει και μετά δίνει μια και πέφτει στον γκρεμό. Ήταν μια συγκλονιστική ημέρα, δύο πολύ σπουδαίων ηθοποιών, οι ερμηνείες τους, που μας καθήλωσαν εμάς».

«Ωραίος είσαι, αλλά βαρέθηκα και λίγο»

«Στο σπίτι μας ήμασταν όμορφοι όλοι! Η μαμά μου ήταν μια καλλονή, ο μπαμπάς μου ήταν όμορφος και ο αδερφός μου είναι ένας καλλονός, οπότε δεν δίναμε και πάρα πολύ μεγάλη σημασία σε αυτό. Το ζήτημα ήταν να μορφωθείς, να έχεις τρόπους, να αγαπάς τους άλλους ανθρώπους, δηλαδή κάποιες γενικότερες αξίες. Ο πατέρας μας άνοιξε την πόρτα της ελευθερίας, να είμαστε αυτοί που είμαστε, να μην φοβόμαστε να πούμε όχι, να μην φοβόμαστε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Και η μητέρα μας άνοιξε την πόρτα της φαντασίας μέσα από την τέχνη και μέσα από τη διαφυγή και το καταφύγιο που μπορεί να είναι.

Όταν πήγα στο θέατρο εγώ σοκαρίστηκα. Δεν καταλάβαινα για ποιον λόγο ασχολούνται όλοι τόσο πολύ με αυτό το πράγμα, για το οποίο δεν το απαξιώνω και σε καμία περίπτωση. Όταν μου λένε ότι είμαι όμορφη, το δέχομαι, για όνομα του Θεού, δεν απαξιώνω την εξωτερική εμφάνιση, ούτε τη δική μου εξωτερική εμφάνιση, όμως, ρε παιδιά, η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάνει τίποτα εγώ γι’ αυτό. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου, σε μια στιγμή έρωτα, έπλασαν δυο πλάσματα.

Θέλω να πω ότι εγώ αισθανόμουν ότι η υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μου είναι να κάνω κάτι που να ευχαριστεί εμένα πρώτα για το μέσα μου. Εάν δεν είσαι αυθεντικός ή αυθεντική, τότε η εξωτερική εμφάνιση αρχίζει και θαμπώνει και δεν σε αφορά πια στον βαθμό που σε αφορούσε στα πρώτα πέντε λεπτά. Οπότε όταν ο άλλος απασχολείται μόνο με τον εαυτό του εκεί αρχίζει και θαμπώνει το πράγμα και λες εντάξει τώρα, ωραίος είσαι, αλλά βαρέθηκα και λίγο».