Τρία αρχαία ρωμαϊκά ναυάγια βρέθηκαν στη Σερβία και μάλιστα μέσα σε ένα ανθρακωρυχείο.  Τα ναυάγια ήταν θαμμένα εκεί για περίπου 13 αιώνες. Το μεγαλύτερο εξ’ αυτών, μήκους σχεδόν 13 μέτρων, φαίνεται ότι ήταν ένα πολεμικό μεταγωγικό ποταμόπλοιο με επίπεδη καρίνα και πρέπει να μετέφερε πλήρωμα 30 με 35 ατόμων. Τα δύο μικρότερα, που κατασκευάστηκαν από έναν ενιαίο κορμό δέντρου, ταιριάζουν στις περιγραφές σκαφών που χρησιμοποιούσαν σλαβικά φύλα για να περνούν τον Δούναβη και να επιτίθενται στις ρωμαϊκές φρουρές.

Τα ναυάγια βρέθηκαν θαμμένα σε βάθος αρκετών μέτρων λάσπης και αργιλώδους εδάφους στην αρχαία κοίτη του Δούναβη, που τώρα αποτελεί μέρος του ανθρακωρυχείου Κόστολατς, μιας επιχείρησης ανατολικά του Βελιγραδίου, κοντά στο αρχαίο λιμάνι Βιμινάκιουμ, βάση ρωμαϊκών πολεμικών πλοίων στον Δούναβη. Η πόλη αυτή, που ήταν πρωτεύουσα επαρχίας και είχε πληθυσμό γύρω στους 40.000 κατοίκους στη διάρκεια του Δ΄ μ.Χ. αι. ήταν μεγαλύτερη από την Πομπηία.

Τα τρία ναυάγια μεταφέρθηκαν σε παρακείμενο αρχαιολογικό πάρκο, ενώ οι ανασκαφικές εργασίες στο χώρο όπου ανακαλύφθηκαν έχουν σταματήσει λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, μολονότι έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από την άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που είχε επιβληθεί στη Σερβία. Δεν είναι, πάντως, η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο ανθρακωρυχείο γίνεται είδηση, αφού πριν από οκτώ χρόνια αρχαιολόγοι είχαν εντοπίσει εκεί τα οστά τουλάχιστον πέντε μαμούθ, που εξαφανίστηκαν πριν από δέκα χιλιετίες.

Η αρχαιολογική ομάδα εκτιμά ότι τα σκάφη κατασκευάσθηκαν την εποχή της ρωμαϊκής κυριαρχίας, καθώς το λιμάνι του Βιμινακίου έπεσε στα χέρια Σλάβων βαρβάρων γύρω στο 600 μ.Χ. Το Βιμινάκιο έχει ανασκαφεί ενδελεχώς από τη σερβική αρχαιολογική υπηρεσία και είναι επισκέψιμο για το κοινό. Κανένα από τα τρία σκάφη δεν φέρει ίχνη μάχης, πείθοντας τους αρχαιολόγους ότι η χρήση τους ήταν καθαρά εμπορική.

Ο κ. Κόρατς εικάζει ότι τα τρία σκάφη εγκαταλείφθηκαν από Ρωμαίους κατοίκους του Βιμινακίου, οι οποίοι διέσχισαν με αυτά τον Δούναβη κατά την υποχώρησή τους προς τα ρωμαϊκά εδάφη της Δακίας –σύγχρονη Ρουμανία– και απέναντι στην επέλαση σλαβικών φύλων.