Πώς το θρυλικό άρωμα «Miss Dior» πήρε το όνομά του- Η ιστορία της αδελφής του Κριστιάν Ντιορ, Κατρίν

Στη ζωή υπάρχουν οι ακάματοι ανεμόμυλοι, αλλά υπάρχει και ο άνεμος που μπορεί να μην φαίνεται, είναι όμως αυτός που τους κάνει να γυρίζουν. Υπάρχουν τα υπέροχα λουλούδια, αλλά και ο απαραίτητος ήλιος που τα βοηθά να μεγαλώσουν. Η ήρεμη δύναμη. Αυτή που δεν φωνάζει για την παρουσία της, είναι όμως εκεί και είναι αποφασισμένη να κάνει τη σκληρή δουλειά. Αυτό ακριβώς ήταν και η Κατρίν Ντιορ για την οικογένειά της. Ο διάσημος Κριστιάν Ντιόρ που γνώρισε όλος ο πλανήτης και «στολίστηκε» με τα προϊόντα του και η αδελφή του. Η κινητήριος δύναμη του σπιτιού τους και του ιδίου που την αγάπησε, τη θαύμασε και την τίμησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του.

Η Ζινέτ Ντιόρ που έγινε περισσότερο γνωστή ως Κατρίν, γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1917 κι έφυγε για πάντα στις 17 Ιουνίου 2008. Στο μεσοδιάστημα κατάφερε να ξεχωρίσει, να παλέψει, να βασανιστεί και να εμπνεύσει με την παρουσία και τον αέρα που απέπνεε, την ονομασία για το εμβληματικό άρωμα «Miss Dior».

Ήταν δώδεκα χρόνια μικρότερη από τον αδελφό της με τον οποίο είχε αναπτύξει έναν ιδιαίτερα ξεχωριστό δεσμό. Δυναμική και ανεξάρτητη εκείνη, εσωστρεφής και ευαίσθητος εκείνος, συμπλήρωναν απόλυτα ο ένας τον άλλον και διένυαν μαζί την παιδική τους ηλικία. Στα καλά, όταν η οικογένεια ευημερούσε, αλλά και στα άσχημα, όταν η οικονομική καταστροφή είχε φτάσει στο κατώφλι τους. Πάντα όμως έστεκαν δίπλα δίπλα. Μέχρι τη στιγμή που οι σειρήνες του Β’ Π Π ήχησαν.

Η αντιστασιακή δράση και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

Τον Νοέμβριο του 1941 η Κατρίν γνώρισε τον Ερβέ ντε Σαρμποννερί, ιδρυτικό μέλος της Γαλλικής Αντίστασης. Τον ερωτεύθηκε κι εντάχθηκε μαζί του στον αγώνα κατά του Ναζισμού. Το διαμέρισμά του το χρησιμοποιούσαν για μυστικές επαναστατικές συναντήσεις. Συμμετείχε στον τομέα «Massif Central» του δικτύου F2, μιας χρηματοδοτούμενης υπηρεσίας πληροφοριών από την Βρετανία, που είχε δημιουργηθεί από την εξόριστη πολωνική κυβέρνηση για να δραστηριοποιείται στη Γαλλία.

Ο ρόλος της, δύσκολος. Ήταν υπεύθυνη για τη μετάδοση μυστικών αναφορών στο Λονδίνο. Και τα κατάφερνε μέσα σε ένα συνονθύλευμα φόβου, αγωνίας κι αποφασιστικότητας. Σαν σήμερα, όμως, στις 6 Ιουλίου 1944, συνελήφθη. Μαζί της κι άλλα 26 μέλη της ίδιας ομάδας. Βασανίστηκε από τη Γκεστάπο και υπέμεινε πολλά. Ο αδελφός της προσπάθησε να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή της, μέσω των γνωριμιών του από την εργασίας του και με τη βοήθεια του Σουηδού γενικού προξένου, του Ραούλ Νόρντλινγκ.

Οι προσπάθειες απέδωσαν καρπούς στις 18 Αυγούστου. Τότε που ο πρόξενος κατάφερε το ακατόρθωτο. Να πείσει τους Ναζί να θέσουν την Κατρίν υπό την προστασία του σουηδικού κράτους. Όμως εκείνη είχε ήδη απελαθεί τρεις ημέρες πριν, μ’ ένα από τα τελευταία τρένα κρατουμένων που αναχώρησαν από το Παρίσι με προορισμό τον όλεθρο και το στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπρικ.

Η νεαρή γυναίκα αν και ζούσε ένα μαρτύριο, άντεξε στις κακουχίες και τη σκληρή της μοίρα. Από το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταφέρθηκε στη στρατιωτική φυλακή του Τόργκαου, όπου εντάχθηκε στο γυναικείο συνεργείο καταναγκαστικών έργων «Anton Kommando» για την παραγωγή εκρηκτικών μέσα σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο καλίου. Κι από εκεί στο Άμπεροντε, παράρτημα του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ και κατόπιν σ’ ένα εργοστάσιο κοντά στη Λειψία. Εκεί ήταν που άρχισε ο χρόνος να κυλά αντίστροφα, χωρίς να το γνωρίζει κανείς.

Η απελευθέρωση της Κατρίν - Έγκλημα και τιμωρία για τους Ναζιστές

Τον Απρίλιο του ’45 το εργοστάσιο καταλήφθηκε από τον αμερικανικό στρατό, ενώ λίγες ημέρες μετά η Κατρίν απελευθερώθηκε, κατά την προέλαση των συμμαχικών δυνάμεων στη Γερμανία και επέστρεψε στο Παρίσι στις 28 Μαΐου. Εξαντλημένη, αποστεωμένη τόσο που ακόμα και ο αδελφός της δεν την αναγνώρισε, αλλά μακριά από τα δεσμά και τα βασανιστήρια.

Όμως στο πιο ζοφερό κεφάλαιο της ζωής της δεν είχε μπει ακόμα τελεία. Η γυναίκα που δεν ήταν σε θέση να απολαύσει το γεύμα που είχε ετοιμαστεί για την επιστροφή της, κατέθεσε ως μάρτυρας -μετά από 7 χρόνια σκληρών αναμνήσεων- σε δίκη εναντίον 14 ατόμων που είχαν υπηρετήσει στα γραφεία της Γκεστάπο, στο Παρίσι. Τη λεγόμενη «Γκεστάπο της οδού Rue de la Pompe». Ένα παρακρατικό δίκτυο συνεργατών των Ναζί στη γαλλική πρωτεύουσα, υπεύθυνο για συλλήψεις, βασανισμούς, εκτελέσεις και απελάσεις αντιστασιακών.

Η κατάθεσή της Ντιόρ ήταν ιδιαίτερα σκληρή και απελευθερωτική ταυτόχρονα. Όταν ένας συνήγορος υπεράσπισης αμφισβήτησε αν είχε αναγνωρίσει σωστά έναν από τους βασανιστές της, εκείνη ξέσπασε στο δικαστήριο… «Ξέρω τι λέω. Αυτή η υπόθεση κόστισε ανθρώπινες ζωές», είπε σύμφωνα με τις μαρτυρίες.

Όσο για την απόφαση, από τους κατηγορούμενους, οκτώ Γάλλοι συνεργάτες των Ναζί καταδικάστηκαν σε θάνατο. Από αυτούς εκτελέστηκαν τρεις. Άλλοι έλαβαν ισόβια ή πολυετή καταναγκαστικά έργα. Ο επικεφαλής Γερμανός αξιωματικός των SS που επέβλεπε τα βασανιστήρια καταδικάστηκε σε μόλις πέντε χρόνια φυλάκισης, ενώ ο Γερμανός βοηθός του σε τρία χρόνια.

Όσο για την Κατρίν, για το υπόλοιπο της ζωής της εισέπραττε σεβασμό και αναγνώριση. Τιμήθηκε για τη δράση της με τον Σταυρό Πολέμου, τον Σταυρό Εθελοντή Μαχητή της Αντίστασης, τον Σταυρό Μαχητή, το Μετάλλιο του Βασιλιά για Ανδρεία στην Υπόθεση της Ελευθερίας ενώ ανακηρύχθηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής.

«Voilà Miss Dior!»

Κι όμως παρά τα μετάλλια, τις εκδηλώσεις, την αναγνώριση, για την Κατρίν ένα πράγμα είχε πλέον σημασία. Η σωτηρία της ψυχής της γι' αυτό και προτιμούσε την ηρεμία της εξοχής και την καλλιέργεια των λουλουδιών. Το δικό της καταφύγιο μέχρι το τέλος της ζωής της ήταν τα τριαντάφυλλα και το γιασεμί, σε μια προσπάθεια -ίσως- να σβήσει για πάντα τη «μυρωδιά» του θανάτου από τις αναμνήσεις της. Μετακόμισε στο Καγιάν της Προβηγκίας, όπου αγόρασε μια καλλιέργεια τριαντάφυλλων για την παραγωγή αρωματικών πρώτων υλών και τη διατήρησε έως τον θάνατό της.

Γι’ αυτό κι ο Κριστιάν Ντιορ θέλησε να συνδέσει για πάντα το όνομα της πολυαγαπημένης του και ταλαιπωρημένης αδελφής, με το πρώτο του άρωμα το 1947, το οποίο θα συνόδευε την πρώτη του συλλογή υψηλής ραπτικής. Γιατί η Ζινέτ μπορεί να μην ήταν μοντέλο της εποχής, ήταν όμως η δική του «πηγή έμπνευσης» που ήθελε να τιμά με κάθε σταγόνα που θα γέμιζε το υπέροχο μπουκάλι του αρώματος. Για την αξιοπρέπεια και την ανεξαρτησία, τη δύναμη και τον ηρωισμό, για τη θηλυκότητα και την κομψότητα, για το ευχαριστώ. Όσο για το όνομα;

Η παράδοση του οίκου Dior λέει πως ενώ ο Κριστιάν Ντιόρ, έσπαγε το κεφάλι του για την ονομασία, μαζί με τη μούσα του Μιτζά Μπρικάρ, η Κατρίν μπήκε ξαφνικά στο δωμάτιο κι η Μπρικάρ αναφώνησε: «Voilà Miss Dior!» Δηλαδή, «Να η δεσποινίς Ντιόρ!» Και τότε εκείνος απάντησε… «Miss Dior. Αυτό είναι το όνομα του αρώματός μου!».