Πρωτομαγιά: Από τους παγανιστικούς εορτασμούς της αρχής της άνοιξης στην ημέρα «σύμβολο» των εργατών
Πώς μία ημέρα αφιερωμένη στο... ποτό για τους αγρότες, κατέληξε να μετατραπεί σε μία ημέρα διεθνούς αλληλεγγύης και προάσπισης των καλύτερων συνθηκών εργασίας για τους εργάτες.
Παραδοσιακά, τέτοια μέρα σαν σήμερα στην Ευρώπη οι άνθρωποι γιόρταζαν τον ερχομό (ή την επιστροφή - για την οποία ποτέ δεν ήταν βέβαιοι) της άνοιξης. Στα τέλη του 19ου αιώνα, την ημερομηνία αυτοί οικειοποιήθηκαν τα σοσιαλιστικά κινήματα, ονομάζοντας την Εργατική Πρωτομαγιά, όπως και παραμένει μέχρι σήμερα - ένα φόβητρο για τους οικονομικούς και καπιταλιστικούς θεσμούς.
Κατά τους παγανιστικούς εορτασμούς της ημέρας -των οποίων η προέλευση είναι ασαφής, αλλά γνωρίζουμε ότι αποτελούσαν μέρος του αρχαϊκού εορτολογίου- οι άνθρωποι μάζευαν λουλούδια, έπλεκαν χλωρά φιντάνια σε γιρλάντες και έπιναν ανεξέλεγκτα.
Αν μη τι άλλο, τα πρώτα δύο αποτελούσαν όντως σύμβολο της άνοιξης. Με το μεγαλύτερο μέρος της ετήσιας σποράς να έχει ολοκληρωθεί, ήταν ευκαιρία για τους αγρότες να γίνουν... χάλια από το ποτό και την επόμενη μέρα να μείνουν σπίτι και να ξεκουραστούν.
Τα αιματηρά επεισόδια στο Σικάγο που άλλαξαν την ιστορία
Η σύνδεση της ημέρας με τα εργατικά σωματεία έγινε για πρώτη φορά το 1886: η μέρα επιλέχθηκε από τους εργάτες στο Σικάγο για να κάνουν απεργία, απαιτώντας την καθιέρωση του οκταώρου. Στις 4 Μαΐου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά των απεργών και οι αρχηγοί των σωματείων συνελήφθησαν. Αργότερα, πολλοί από αυτούς εκτελέστηκαν έπειτα από στημένες δίκες.
Το 1889, ένα διεθνές συνέδριο εργατικών σωματείων, η Δεύτερη Εργατική Διεθνής, επικύρωσε μια πρόταση για διεθνείς διαδηλώσεις κατά την επέτειο της εκκίνησης των απεργιών στο Σικάγο.
Ένα μεταγενέστερο συνέδριο κατέστησε «υποχρεωτικό για όλα τα προλεταριακά σωματεία όλων των χωρών να σταματούν την εργασία κατά την 1η Μαΐου, όπου αυτό είναι εφικτό δίχως βλάβη για τους εργάτες». Έκτοτε, μετατράπηκε σε μία ημέρα διεθνούς αλληλεγγύης, προάσπισης του σοσιαλισμού και των καλύτερων συνθηκών εργασίας για τους εργάτες.
Κατά τον 21ο αιώνα, η Πρωτομαγιά ουσιαστικά έχει καταλήξει να βρίσκεται κάπου στο μέσον μεταξύ των δύο ιστορικών της άκρων: την έκφραση αλληλεγγύης προς τους προοδευτικούς στόχους και το ρεπό για τον εορτασμό των αρχών της άνοιξης.