Ενώ ένα μεγάλο τμήμα στην Κίνα απολαμβάνει την ηλιοφάνεια και την ζεστασιά της άνοιξης, ο Τζιάο Σιανγκτσάο, παρατηρητής καιρικών φαινομένων στη βορειοανατολική επαρχία Τσιλίν, προετοιμάζεται για άγριες χειμερινές συνθήκες καθώς είναι επικεφαλής μίας ομάδας επτά ατόμων που δουλεύουν σε ένα μετεωρολογικό σταθμό σκαρφαλωμένο στην κορυφή του βουνού Τσανγκμπάι.

Το Τσανγκμπάι είναι ένα αδρανές ηφαίστειο, το οποίο από τον 16ο αιώνα έχει εκραγεί τρεις φορές, η τελευταία εκ των οποίων καταγράφηκε πριν από πάνω από 30 χρόνια. Για την επερχόμενη βάρδια, η οποία διαρκεί συνήθως 15 με 30 ημέρες, ο Τζιάο πήρε φαγητό, βαρέλια νερού, βενζίνη και εξαιρετικά ζεστά ρούχα. Εχει κάθε λόγο να προετοιμάζεται σχολαστικά καθώς με υψόμετρο 2.623 μέτρων, το παρατηρητήριο πλήττεται από τις πιο ακραίες καιρικές συνθήκες στην Κίνα.

Για περισσότερο από 280 μέρες το χρόνο, θυελλώδεις παγωμένοι άνεμοι με ταχύτητα κάποιες φορές και 140 χλμ την ώρα, χτυπούν ανελέητα το παρατηρητήριο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου η θερμοκρασία είναι κάτω από το μηδέν – σε κάποιες περιπτώσεις τον χειμώνα φθάνει και τους – 40 βαθμούς Κελσίου.

Σε κάθε βάρδια στο παρατηρητήριο εργάζονται δύο ή τρεις παρατηρητές οι οποίοι συλλέγουν δεδομένα όπως θερμοκρασία, ατμοσφαιρική πίεση, ταχύτητα και κατεύθυνση ανέμου, υγρασία και ορατότητα. Πολλές εργασίες μπορούν να γίνουν από μηχανήματα. Όταν τα όργανα αποτυγχάνουν εξαιτίας της κακοκαιρίας, όπως συμβαίνει περιστασιακά, οι παρατηρητές πρέπει να τα διορθώσουν ή να εργαστούν περισσότερες ώρες για να ολοκληρώσουν την εργασία. Η παρατήρηση του καιρού περιλαμβάνει πολλή υπαίθρια εργασία. Αλλά για τους παρατηρητές που εργάζονται στο βουνό Τσανγκμπάι κάθε ταξίδι είναι μια περιπέτεια.

«Ο δυνατός άνεμος, η πυκνή ομίχλη και το βαρύ χιόνι μπορούν εύκολα να σε κάνουν να χάσεις τον προσανατολισμό σου» λέει ο Τσενγκ ο οποίος εργάστηκε από δύο χρόνια στο παρατηρητήριο και σήμερα έχει διευθυντικό ρόλο. Εξηγεί οτι πριν βγούν έξω δένουν τη μία άκρη ενός μεγάλου σχοινιού γύρω από τη μέση τους και την άλλη την στερεώνουν στην εξώπορτα του παρατηρητηρίου. Με τον τρόπο αυτό μπορούν να βρούν πάλι το δρόμο τους και να πιαστούν από κάτι όταν ο άνεμος τους ρίχνει κάτω.

Ομως και η εσωτερική ζωή δεν είναι πιο εύκολη. Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου δεν λειτουργεί η παροχή νερού καθώς παγώνουν οι σωλήνες του νερού, γεγονός που καθιστά αδιανόητο το μπάνιο και προαιρετικό το πλύσιμο του προσώπου. Εκτός από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, οι παρατηρητές του καιρού ζουν μέσα στη μονοτονία και την μοναξιά. Στην αρχή συζητάνε μεταξύ τους, σύντομα όμως τα θέματα εξαντλούνται. Απεναντίας όμως το ηθικό τους παραμένει υψηλό.

Μπορεί η δουλειά να είναι κουραστική, θεωρούν τους εαυτούς τους όμως γρανάζια μίας μεγάλης μηχανής καθώς η δουλειά τους, όπως εξηγούν, βοηθά πολύ στην έρευνα για το κλίμα, στην αποτροπή των πυρκαγιών και στην προστασία της βιοποικιλότητας του βουνού.

Οι αντίξοες καιρικές συνθήκες έχουν επιπτώσεις και στην υγεία. Ο πρώην επικεφαλής του παρατηρητηρίου Λίου Τσιντ εργάζεται εδώ από το 1980. Πολλές ασθένειες όπως τύφλωση από το χιόνι, υψηλή αρτηριακή πίεση, καρδιακές παθήσεις, ρευματισμοί, μειωμένη όραση και ακοή τον ταλαιπώρησαν τα 30 χρόνια ζωής πάνω στο βουνό. Ενώ πολλοί παρατηρητές του καιρού πάσχουν από παρόμοιες ασθένειες, ορισμένοι έχουν θυσιασθεί κάνοντας αυτή τη δουλειά.

Το 1981 ο τότε επικεφαλής του παρατηρητηρίου Σούι Τσιντάνγκ έπεσε σε χαράδρα ενώ προσπαθούσε να πιάσει φυλλάδια με καιρικά δεδομένα που είχε πάρει ο άνεμος. Πέφτοντας, έσπασε τη λεκάνη του και πέθανε σε ηλικία 41 χρόνων. Η επιτύμβια στήλη του Σούι βρίσκεται κοντά στο παρατηρητήριο. Κάθε χρόνο, νέα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας (CPC) αποτίουν φόρο τιμής στον νεκρό καθώς οι επικεφαλής του παρατηρητηρίου ήταν όλοι μέλη του κόμματος.