Το Ιράν των '70s - Η δυτικοποιημένη ζωή που δεν θα φανταζόσουν

Μπορεί να είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς σήμερα, αλλά το Ιράν των δεκαετιών του 1970 δεν ήταν η χώρα που συνδέουμε σήμερα με αυστηρούς θρησκευτικούς νόμους, αστυνομία ηθικής και υποχρεωτικά καλύμματα για τις γυναίκες.

Την εποχή εκείνη, οι γυναίκες στην Τεχεράνη κυκλοφορούσαν χωρίς χιτζάμπ, φορούσαν φούστες, δούλευαν, σπούδαζαν στα πανεπιστήμια και συμμετείχαν ενεργά στην κοινωνική ζωή. Υπήρχαν ανοιχτές παραλίες, κινηματογράφοι, νυχτερινά κέντρα, δυτική μόδα και αλκοόλ, όλα νόμιμα.

Το Ιράν εκείνης της περιόδου ήταν ένα από τα πιο δυτικο-προσανατολισμένα κράτη στη Μέση Ανατολή. Ο Σάχης Μοζαμεντ Ραζεχ Παχλαβί επιδίωκε τον εκσυγχρονισμό της χώρας, δημιουργώντας σχολεία, νοσοκομεία, αυτοκινητοδρόμους και υποδομές. Οι Ιρανές απέκτησαν το δικαίωμα ψήφου ήδη από το 1963, νωρίτερα από κάποιες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ εργάζονταν σε υπουργεία, τράπεζες και τηλεοπτικούς σταθμούς και μπορούσαν ακόμη και να γίνουν πιλότοι.

Το σύστημα υγείας της χώρας ήταν από τα καλύτερα στην περιοχή, προσφέροντας ακόμη και δωρεάν φροντίδα για τους φτωχούς. Η Τεχεράνη γνώριζε ανάπτυξη με ουρανοξύστες, μετρό, σύγχρονους αυτοκινητοδρόμους και εμπορικά κέντρα με διεθνή brands, αναφέρει το businessinsider.

Κοινωνική ζωή και δυτικοποίηση

Παρά τις αντιδράσεις από συντηρητικούς και θρησκευόμενους, ο Σάχης κατάφερε να δημιουργήσει μια κοσμοπολίτικη ζωή στην πρωτεύουσα, με άντρες και γυναίκες να συναναστρέφονται ελεύθερα και με τη δυτική μόδα να καθιερώνεται σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Η βασιλική οικογένεια ηγήθηκε της προσπάθειας δυτικοποίησης. Ο Σάχης και η Σοράγια παντρεύτηκαν το 1951, η Σοράγια φορούσε φόρεμα Christian Dior διακοσμημένο με 6.000 διαμάντια και 20.000 φτερά μαραμπού. Το ζευγάρι χώρισε το 1958, όταν δεν κατάφερε να αποκτήσει κληρονόμο, γεγονός που έγινε δεκτό με ανάμεικτα συναισθήματα λόγω της γερμανικής και καθολικής καταγωγής της Σοράγια.

Κάτω από την επιρροή της βασιλικής οικογένειας, το Ιράν έγινε προορισμός διασημοτήτων και ηγετών, ενώ η κυβέρνηση διοργάνωνε εκδηλώσεις για να τιμήσει την περσική κληρονομιά, όπως η γιορτή γυμναστικής το 1975 για την ίδρυση της Περσικής Αυτοκρατορίας.

Το εκπαιδευτικό σύστημα και η παιδική μέριμνα ενισχύθηκαν μέσω του προγράμματος «Λευκή Επανάσταση» – με υποτροφίες στην Ευρώπη και σχολεία και κλινικές για φτωχά παιδιά στην ύπαιθρο. Παράλληλα, η οικονομία άνθιζε χάρη στις υψηλές τιμές πετρελαίου και τη σχετική σταθερότητα στη Μέση Ανατολή, δημιουργώντας μια αναπτυσσόμενη επιχειρηματική τάξη στις μεγάλες πόλεις.

Η επανάσταση και το τέλος της εποχής

Όμως, το 1979 η κατάσταση άλλαξε ριζικά. Η επανάσταση ξεκίνησε ως λαϊκό κίνημα, τροφοδοτούμενο από την οργή για την κρατική σπατάλη, τη διαφθορά, τη βία και την καταπίεση των ατομικών δικαιωμάτων, βάζοντας τέλος στην κοσμοπολίτικη και δυτικοποιημένη κοινωνία του Σάχη.