Απίστευτο: Όλοι έχουμε δικαίωμα σε καλές και κακές στιγμές

Απίστευτο: Όλοι έχουμε δικαίωμα σε καλές και κακές στιγμές

της Μάρης Γαργαλιάνου


Όλοι έχουμε δικαίωμα σε καλές και κακές στιγμές. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην επιτυχία και την αποτυχία. Θα πέσουμε δυο, θ’ ανέβουμε τρεις. Θα κατακτήσουμε την «κορυφή» και πάλι το ανεκπλήρωτο θα μας χτυπήσει την πόρτα και θα πυροδοτήσει νέα «θέλω».

Μέσα στο πρόγραμμα δεν είναι κι αυτό; Αφού ξέρεις τώρα πια πως πάει η ιστορία…

«Πέσανε τα νούμερα» κράζουν οι καναλάρχες. Μαγκώνονται, μαζεύονται, θυμώνουν οι παρουσιαστές. Ο ένας ρίχνει το μπαλάκι στον άλλο και φτου κι απ’ την αρχή. Την επόμενη μέρα βγάζουμε μια δακρύβρεχτη ιστορία με δραματική μουσική και φάσα «Δράμα στη Δράμα…» και τσουπ τα νούμερα ανεβαίνουν. Κλαίνε οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, ανοίγουν σαμπάνιες οι από πάνω. Τα νούμερα ανέβηκαν.

«Δεν είμαι αρκετά καλή μάνα» σκέφτεσαι εσύ μάνα. «Έχασα την παράσταση του γιου μου στο σχολείο. Περίμενε πως και πώς να είμαι εκεί. Δεν ήμουν. Δεν ήταν ούτε και ο πατέρας του. Ποτέ δεν είναι…» Είσαι εξαιρετικά καλή μάνα, μάνα. Θυμάσαι τότε που ο Γιωργάκης έπεσε και χτύπησε το πόδι του και δεν έβγαλε ούτε δάκρυ για να μη σε τρομάξει;

Τότε ήταν που του μίλησες πρώτη φορά για την έκφραση συναισθημάτων. Και ο πόνος και ο φόβος και το δάκρυ συναισθήματα είναι του είπες. «Κλάψε αν πονάς». Και ξέσπασε σε κλάματα και ηρέμησε το παιδί… Είσαι καλή μάνα, μάνα.

«Φώναξα τόσο πολύ. Φοβήθηκα με εμένα και φόβισα και εκείνον. Ήμουν τόσο κουρασμένη από όλη την εβδομάδα, μου βγήκε απίστευτη ένταση από την πίεση και ξεκίνησε ένας τρελός τσακωμός από κάτι νωπές κάλτσες που ήταν μπερδεμένες με κάτι βρώμικες. Υπήρξα απαράδεκτη. Δεν είμαι αρκετή για εκείνον…». Οκ, μπορούμε λίγο να σταματήσουμε να σηκώνουμε μαστίγιο; Δηλαδή κάπου έλεος…

Και λοιπόν ναι! Είναι απίστευτο. Όλοι έχουμε δικαίωμα σε καλές και κακές στιγμές. Στην εργασία, στις σχέσεις, στην οικογένεια, στις φιλίες μας, στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε σε εμάς τους ίδιους πρώτα, αλλά και στους άλλους.

Σε μια κοινωνία που μας διδάσκει πρώτα απ’ όλα το σταυρό, το «ναι σε όλα», την ιστορία του έθνους, την «οικογένεια», το να λέμε «ευχαριστώ» και το βιβλίο, θα έπρεπε πρώτα να μας είχαν μάθει να ευγνωμονούμε εμάς. Θα έπρεπε πρώτα να μας είχαν μάθει πως… Καλησπέρα! Δεν υπάρχει το τέλειο.

Το «τέλειο» είναι πλάνη. Το τέλειο είναι τι; Νούμερα τηλεθέασης 100%; Μια μάνα, μη γυναίκα, μη εργαζόμενη, μη σύντροφος, μη πολλά μη, αλλά σίγουρα 100% μάνα; Και μια κοπέλα νέα, 100% comme il faut; Σε απόλυτο ζεν με τρεις δουλειές, εξαιρετική σύντροφος, καλή κόρη, καλή φίλη, καλή σε όλα; Καλαμάκια θα σας πω, παλαμάκια δε θα χτυπήσω. 

Αγαπημένοι μου φίλες και φίλοι, θερμή παράκληση: Δουλέψτε με τις ουτοπίες σας, νιώστε και ζήστε τα όνειρά σας, αγαπήστε σας, μα… καθόλου τέλεια. Απλά ολόψυχα. Όλα τα’ άλλα, είναι για να ‘χουμε να λέμε. Και δεν είναι καθόλου τέλεια.