Τελική Λύση:Οι ναζί ηγέτες μέσα στην παραζάλη της πολιτικής διαστροφής τους οραματίστηκαν να σκοτώσουν 11 εκατομμύρια Εβραίους ως μέρος της «Τελικής Λύσης». Κατάφεραν να σκοτώσουν 6 εκατομμύρια.Δεν είναι σαφές πότε ακριβώς ο Χίτλερ αποφάσισε να δολοφονήσει τους Εβραίους της Ευρώπης. Η απόφαση πάρθηκε κατά πάσα πιθανότητα κάποια στιγμή το 1941, με την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση.

Υπό την ηγεσία του Αδόλφου Χίτλερ, ο διωγμός και η απομόνωση των Εβραίων εφαρμόστηκε σταδιακά. Μετά την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος στην εξουσία στη Γερμανία το 1933, ο ρατσισμός που καλλιεργήθηκε από το κράτος, οδήγησε στην αντισημιτική νομοθεσία, τον οικονομικό αποκλεισμό και τα βίαια πογκρόμ τηςKristallnacht(«Νύχτας των Κρυστάλλων»). Όλα αυτά τα μέτρα είχαν ως στόχο τη συστηματική απομόνωση των Εβραίων από την υπόλοιπη κοινωνία και τον εκτοπισμό τους από τη χώρα.

Η κλιμάκωση της αντισημιτικής πολιτικής

Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία το Σεπτέμβριο του 1939 (που σηματοδότησε την αρχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου) η αντι-εβραϊκή πολιτική κλιμακώθηκε, οδηγώντας εντέλει στον εγκλεισμό και τη δολοφονία των Εβραίων της Ευρώπης. Αρχικά, οι Ναζί ίδρυσαν μια σειρά από γκέτο (περιφραγμένες περιοχές για την απομόνωση και τον έλεγχο των Εβραίων) στις περιοχές Generalgouvernement (τα κεντρικά και ανατολικά εδάφη της Πολωνίας που τελούσαν πλέον υπό γερμανική διοίκηση) και Warthegau (μια περιοχή στη δυτική Πολωνία που είχε προσαρτηθεί στη Γερμανία).Εβραίοι από την Πολωνία και τη δυτική Ευρώπη απελάθηκαν σε αυτά τα γκέτο, όπου ήταν αναγκασμένοι να ζουν συνωστισμένοι σε περιορισμένο χώρο με ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης και ανεπαρκή σίτιση.

Η Διάσκεψη του Βάνζεε

Η εξόντωση των 11 εκατομμυρίων Εβραίων της Ευρώπης ανήκε σαφώς στις προθέσεις των αξιωματούχων του Γ΄ Ράιχ, και τα γεγονόταείχαν πάρει κατά μία έννοια τον δρόμο τους. Ο ιστορικός Πέτερ Λόνγκεριχ υποστηρίζει ότι η διάσκεψη δεν ήταν η ενορχήστρωση ενός υπάρχοντος και σαφούς σχεδίου εξόντωσης, αλλά η αρχή του τελικού σταδίου της γενοκτονικής πολιτικής του Γ΄ Ράιχ, το οποίο συνεπαγόταν την προσαρμογή ολόκληρης της κατεχόμενης Ευρώπης σε ένα πρόγραμμα συστηματικού αφανισμού των Εβραίων. Για τον Νόρμπερτ Κάμπε η συνάντηση σηματοδοτεί «το πέρασμα από την εν εξελίξει μαζική εξόντωση των Εβραίων στη Σοβιετική Ένωση στην εκτεταμένη γενοκτονία όλων των Εβραίων της Ευρώπης».

Στα τέλη του 1940 η Υπηρεσία Πληροφοριών (SD) των SS αγόρασε μια βίλα στις όχθες της λίμνης Βάνζεε στο Βερολίνο. Η περιοχή θα έμενε στην ιστορία για την περίφημη Διάσκεψη του Βάνζεε, αντικείμενο της οποίας ήταν ο συντονισμός των ενεργειών για τον εκτοπισμό των Εβραίων προς την ανατολική Ευρώπη και την τελική τους εξόντωση από τους ναζί. Προσκεκλημένοι του αρχηγού της SD Ράινχαρντ Χάιντριχ πριν από 78ακριβώς χρόνια, στις 20 Ιανουαρίου του 1942, ήταν 14 υψηλόβαθμα στελέχη του ναζιστικού καθεστώτος και των SS, κανείς τους ωστόσο εκτός απ’ τον Χάιντριχ δεν ανήκε στον σκληρό πυρήνα της ηγετικής ομάδας του ναζιστικού κράτους. Η γενοκτονία, ή μαζική εξόντωση, των Εβραίων ήταν το αποκορύφωμα μιας δεκαετίας στη διάρκεια της οποίας επιβλήθηκε μια κλιμακούμενη σειρά μέτρων εις βάρος των Εβραίων.

Στις 15 σελίδες του πρωτοκόλλου της διάσκεψης είναι ξεκάθαρο ότι στόχος του Χάιντριχ και των συνεργατών του ήταν η εξόντωση του συνόλου των Εβραίων της Ευρώπης. Ο συνταγματάρχης των SS Άντολφ Άιχμαν, ο οποίος συνέταξε το πρωτόκολλο, δήλωσε στη δίκη του στην Ιερουσαλήμ το 1961 ότι επαναδιατύπωσε ορισμένα σημεία της συζήτησης, ώστε να μην καταγραφούν λέξεις όπως «εξόντωση» και «δολοφονία».

Έτσι στη σελίδα 7 του πρωτοκόλλου αναφέρεται ότι «οι Εβραίοι θα χρησιμοποιηθούν στις ανατολικές περιοχές ως εργατικά χέρια […] όπου αναμφίβολα ένα μεγάλο μέρος τους θα εκλείψει λόγω φυσικού περιορισμού.» Οι υπόλοιποι «θα τύχουν ιδιαίτερης μεταχείρισης».

Με αυτό τον ευφημισμό οι προσκεκλημένοι του Χάιντριχ, 10 από τους οποίους είχαν ακαδημαϊκή μόρφωση ενώ οι 8 ήταν διδάκτορες, έβαλαν τη σφραγίδα τους στη μεγαλύτερη μαζική σφαγή στην ιστορία της ανθρωπότητας, σε μία συνάντηση στις 20 Ιανουαρίου του 1942, που δεν κράτησε περισσότερο από μιάμιση ώρα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΣΚΕΨΗ

Πότε άρχισαν οι επιχειρήσεις μαζικής εξόντωσης

Μετά την εισβολή της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941 τα SS και μονάδες της αστυνομίας (που λειτουργούσαν ως κινητές μονάδες εξόντωσης) επιδόθηκαν σε μαζικές επιχειρήσεις εκτελέσεων με στόχο ολόκληρες εβραϊκές κοινότητες. Το φθινόπωρο του 1941, τα SS και η αστυνομία άρχισαν να χρησιμοποιούν φορτηγά-θαλάμους αερίων. Η εξάτμιση αυτών των φορτηγών είχε τροποποιηθεί ειδικά ώστε να διοχετεύει δηλητηριώδες μονοξείδιο του άνθρακα στους αεροστεγείς χώρους του, δολοφονώντας τα άτομα που είχαν εγκλειστεί εκεί. Η χρήση των φορτηγών αυτών γινόταν παράλληλα με τις συνεχιζόμενες εκτελέσεις με πυροβόλα όπλα.

Στις 17 Ιουλίου 1941, τέσσερις εβδομάδες μετά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, ο Χίτλερ ανέθεσε στον αρχηγό των SS, Χάινριχ Χίμλερ, την ευθύνη για όλα τα ζητήματα ασφαλείας στην κατεχόμενη Σοβιετική Ένωση. Ο Χίτλερ εξουσιοδότησε τον Χίμλερ να εξοντώσει με κάθε τρόπο όλες τις απειλές ενάντια στη μόνιμη γερμανική κυριαρχία. Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 31 Ιουλίου 1941, το ηγετικό στέλεχος των Ναζί Χέρμαν Γκέρινγκ εξουσιοδότησε τον στρατηγό των SS Ράινχαρντ Χάιντριχ να θέσει σε εφαρμογή μια «ολοκληρωτική λύση για το θέμα των Εβραίων».

Αυτά ήταν τα κέντρα εξόντωσης

Το φθινόπωρο του 1941, ο επικεφαλής των SS Χάινριχ Χίμλερ ανάθεσε στον Γερμανό στρατηγό Odilo Globocnik (επικεφαλής των δυνάμεων των SS και της αστυνομίας για την περιφέρεια του Λούμπλιν) την εφαρμογή ενός σχεδίου για τη συστηματική δολοφονία των Εβραίων της περιοχής Generalgouvernement. Η επιχείρηση ονομάστηκε Επιχείρηση Ράινχαρτ, από το όνομα του Χάιντριχ (ο οποίος δολοφονήθηκε από Τσέχους αντάρτες το Μάιο του 1942). Στα πλαίσια της Επιχείρησης Ράινχαρτ, οι ηγέτες των Ναζί ίδρυσαν τρία κέντρα εξόντωσης στην Πολωνία — Μπέλζεκ, Σόμπιμπορ και Τρεμπλίνκα – με αποκλειστικό στόχο τη μαζική δολοφονία των Εβραίων.

Το στρατόπεδο του Μαϊντάνεκ χρησιμοποιήθηκε επίσης περιστασιακά ως κέντρο εξόντωσης για τους Εβραίους που κατοικούσαν στην περιοχή Generalgouvernement. Στους θαλάμους αερίων του στρατοπέδου, βρήκαν το θάνατο δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι, κυρίως εργάτες συνεργείων καταναγκαστικής εργασίας που ήταν πλέον πολύ αδύναμοι για να δουλέψουν. Στο κέντρο εξόντωσης Κέλμνο τα SS και η αστυνομία δολοφόνησαν τουλάχιστον 152.000 άτομα, κυρίως Εβραίους, αλλά και μερικές χιλιάδες Ρομά (Τσιγγάνους) σε φορτηγά-θαλάμους αερίων. Την άνοιξη του 1942, ο Χίμλερ άλλαξε τη λειτουργία του Άουσβιτς II (Άουσβιτς-Μπίρκεναου) μετατρέποντάς το σε κέντρο εξόντωσης. Στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου οι αρχές των SS δολοφόνησαν περίπου ένα εκατομμύριο Εβραίους από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Βαρύ το τίμημα και για τους Έλληνες Εβραίους, ειδικά της Θεσσαλονίκης που μετατοπίστηκαν και εξοντώθηκαν. Οι μαρτυρίες τους συγκλονιστικές

Τα SS και η γερμανική αστυνομία δολοφόνησαν σχεδόν 2.700.000 Εβραίους στα κέντρα εξόντωσης, είτε με ασφυξία που προκαλείτο από δηλητηριώδη αέρια ή με πυροβόλα όπλα. Στο σύνολό της, η «Τελική Λύση» προέβλεπε τη δολοφονία όλων των Εβραίων της Ευρώπης σε θαλάμους αερίων, από εκτελεστικά αποσπάσματα ή με άλλες μεθόδους. Στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος δολοφονήθηκαν σχεδόν έξι εκατομμύρια Εβραίοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά – δηλαδή τα δύο τρίτα των Εβραίων που κατοικούσαν στην Ευρώπη πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ακολουθήστε το Flash.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις