Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή που συνέβη, ευνόησαν την κυριαρχία των δεινοσαύρων στον πλανήτη κατά την Τριασική περίοδο, και είναι γνωστό ως Carnian Pluvial Episode. Σύμφωνα με τους 17 ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Μάικ Μπέντον της Σχολής Γεωεπιστημών του βρετανικού Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, πιθανότερη αιτία αυτού του φαινομένου, εκτιμάται ότι ήταν οι μαζικές εκρήξεις ηφαιστείων στον δυτικό Καναδά και στην Αλάσκα, και οι τεράστιοι όγκοι ηφαιστειακού βασάλτη να που ξεχύθηκαν και σκέπασαν μεγάλες εκτάσεις. Παράλληλα, η ατμόσφαιρα κατακλύσθηκε από εξίσου τεράστιες ποσότητες «αερίων του θερμοκηπίου», με συνέπεια να ανέβει απότομα η θερμοκρασία.

Αυτό οδήγησε στην μεγάλη απώλεια της βιοποικιλότητας και στην ξηρά και στην θάλασσα με απώλεια έως και 1/3 των ειδών. Με την εξαφάνιση των παλαιών ειδών, εμφανίστηκαν νέα είδη και δημιουργήθηκαν διαφορετικά οικοσυστήματα, όπως π.χ. ευνοώντας ιδιαίτερα την επέκταση των κωνοφόρων δένδρων.

Για ασαφείς λόγους, που πιθανόν σχετίζονται με τις αλλαγές που υπέστη το περιβάλλον, οι δεινόσαυροι κατάφεραν να κυριαρχήσουν, παρά το γεγονός ότι είχαν εμφανιστεί 20 περίπου εκατομμύρια χρόνια πριν από αυτή την αλλαγή, παραμένοντας σπάνιοι και ασήμαντοι. Ακολούθησαν και άλλα είδη όπως οι χελώνες, οι κροκόδειλοι, οι σαύρες, νέα ερπετά και τα πρώτα θηλαστικά, ενώ εμφανίστηκαν και οι πρώτοι σύγχρονοι κοραλλιογενείς ύφαλοι.

Αυτή είναι η έκτη μεγάλη μαζική εξαφάνιση ειδών κατά τα προηγούμενα 500 εκατομμύρια χρόνια. Κάθε μια από αυτές είχε θεμελιώδεις επιπτώσεις για την εξέλιξη της ζωής στη Γη.