Οι φωτογραφίες που κάνουν τον γύρο του Διαδικτύου είναι χαρακτηριστικές, με τελευταίες αυτές των φυτών που έχουν ξεραθεί από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο, καθώς δεν υπάρχει καλός σχεδιασμός για το πότισμα. Η Έλενα Ακρίτα επανέρχεται δημοσιεύοντας τις φωτογραφίες και το πόσο στοίχισαν όλα αυτά. Οι φωτογραφίες δείχνουν τα νεκρά φυτά μέσα στις ζαρντινιέρες και τα βαμμένα σημεία του πεζόδρομου που έχουν καταστραφεί από τις ρόδες των αυτοκινήτων.

Αναφέρει: “Ανεξάρτητα από κόμματα και αντικειμενικά τελείως, πείτε μας σάς παρακαλώ με το χέρι στην καρδιά. Δεν είναι άθλιο αυτό το θέαμα; Τον μεγάλο περίπατο – αυτό το δαπανηρότατο φιάσκο – κανένας κομματικός παρωπιδισμός δεν μπορεί να τον εξωραΐσει”. Και προσθέτει ένα σχόλιο της δημοσιογράφου Ρένας Θεολογίδου: “Επίσης οι συγκοινωνιολόγοι που είναι τα αφεντικά του έργου (!!!) δεν ξέρουν τα βασικά: ΔΕΝ φυτεύουμε 5 Ιουλίου. Είναι καταδικασμένο.Φυτεύουμε την άνοιξη”.

Την ανάρτηση σχολιάζει φίλος της δημοσιογράφου στο Facebook, αναφέροντας πως πρόκειται για “παντελώς αυθαίρετο έργο. Καμία έγκριση από οποιαδήποτε αρχή, καμία εγκεκριμένη μελέτη περιβαλλοντικών κι κυκλοφοριακών επιπτώσεων από αρμόδιες πολεοδομικές αρχές. Καμία έγκριση απο οποιοδήποτε αρχιτεκτονικό συμβούλιο για την αισθητική του τεράστιου έργου” και προσθέτει πως “ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων καταδικάζει κι θίγει τον τρόπο μελέτης κι υλοποίησης του” προσθέτει πως παρόμοιες πρακτικές έχουν εφαρμοστεί και στο έργο της Ομόνοιας.  “Εγώ μεγάλωσα στην παιδική χαρά του Πικιώνη στη Φιλοθέη, τι να μου πουν αυτά…” απαντά η δημοσιογράφος.

Η παιδική χαρά της Φιλοθέης αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του φημισμένου αρχιτέκτονα και καθηγητή Δημήτρη Πικιώνη (1961- 1964) και εκφράζει την αγάπη του για τα παιδιά και το περιβάλλον. Στον χώρο της παιδικής χαράς έχουν τοποθετηθεί προτομές και αναθηματικές πλάκες και μερικά έργα διακεκριμένων καλλιτεχνών, όπως το “Ελάφι” του Χρήστου Καπράλου, η αναθηματική στήλη του Ευθυμίου Πανουργιά, φόρος τιμής στη μνήμη του  Πικιώνη, ο “Αυλητής” του Κώστα Κουλουβάτου κ.α.

Η παιδική χαρά της Φιλοθέης – όπως αναφέρει η ιστοσελίδα του δήμου – ανήκει στα έργα εκείνα του Δημήτρη Πικιώνη που εκφράζουν την αντίληψη ότι όλες οι κουλτούρες έχουν μια κοινή και αιώνια βάση και τα πάντα είναι διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, βλέπει “την παγκόσμια παράδοση ωσάν κάτι ενιαίο, που υπακούει στις “αΐδιες” αρχές (οι αρχές της παράδοσης είναι “αΐδιες”, οι μορφές παραλλάσσουν)”.

Η έρευνα του για τα παιδιά και το παιδικό παιχνίδι φαίνεται ιδιαίτερα στον εξοπλισμό που επέλεξε: Μια ξεχαρβαλωμένη βάρκα, μια καλύβα σαρακατσάνικου τύπου, ένα γεφύρι σε μια μικρή λίμνη, ένας εξοπλισμός μυστηριακός, εξερευνητικός – όχι τυποποιημένος, βιομηχανικός – , που προσφέρει πολλές εναλλακτικές – συλλογικού ή ατομικού – αυθόρμητου παιχνιδιού. Η παιδική χαρά έχει αναγνωριστεί ως διατηρητέο μνημείο της Νεότερης Ελλάδας από το Υπουργείο Πολιτισμού.