Αντιγόνη Κουλουκάκου: Το συγγνώμη στον εαυτό της - Με αγκαλιάζω και μου ψιθυρίζω ''Σ' αγαπώ''
Συναισθήματα και μνήμες από τα παιδικά της χρόνια και την μετέπειτα ζωή της ξύπνησαν στην ηθοποιό καθώς αγκάλιαζε το παιδί της, γι' αυτό και έκανε τον απολογισμό της.
Η Αντιγόνη Κουλουκάκου ένιωσε την ανάγκη να κάνει μια εξομολόγηση ψυχής στον ίδιο της τον εαυτό και ταυτόχρονα να μοιραστεί αυτό το ταξίδι ζωής - από την παιδική της ηλικία στην μητρότητα - με τους διαδικτυακούς της ακολούθους στον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram. Στην μακροσκελή ανάρτησή της έγραψε:
«Στη ζωη μου έχουν αλλάξει τόσα πολλά από την ημέρα που γεννήθηκε ο γιος μου, συνειδητά αλλά και υποσυνείδητα, αβίαστα και σαφώς αναμενόμενα. Αυτό που όμως συνειδητοποίησα ένα βράδυ που ότι είχε κοιμηθεί κ τον κοιτούσα... ξαφνικά είδα τον εαυτό μου παιδί στην ηλικία του πάνω κάτω. Δεν έχω σαφή εικονα και ανάμνηση γιατί κοιτάω με δυο θλιμμένα ματάκια, γενικά η μνήμη της παιδικής μου ηλικίας είναι πολύ χαρούμενη και ξέγνοιαστη. Απ' την άλλη όμως η έφηβη ζωη μου και έπειτα, θυμάμαι διαρκώς τον εαυτό μου να προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει και ότι αξίζει! θυμάμαι αυτή τη νοητή ολόσωμη μάσκα της super woman... να προσπαθεί να τα συνδυάσει ολα, να τους ευχαριστήσει όλους και να τους πείσει και ταυτόχρονα, ότι μπορεί και αξίζει και τα καταφέρνει.
Στο κομμάτι οικογένεια / κόρη / αδερφή... σπουδάζω και δουλεύω ως μοντέλο παράλληλα γιατί «μπορούν» να συνδυαστούν. Έχω σχέση, ταξιδεύω συχνά και λείπω, αλλά όταν είμαι εκεί να γίνω χίλια κομμάτια για να «επανορθώσω» για την απουσία μου χωρίς καν να μου ζητηθεί. Φίλοι παντού και για όλους εκεί γιατί οι φίλοι έχουν παιδιά, εσύ δεν έχεις και «πρέπει» να είσαι εκεί όταν εκείνοι μόνο μπορούν. Στα επαγγελματικά μετά, «μπορείς, πρέπει, θέλεις» να τα κάνεις όλα και διαρκώς να έχεις το χαμόγελο του τζόκερ , οτιδήποτε λιγότερο θα θεωρηθεί αδυναμία αχαριστία όχι αρκετά καλή! Και σε ολα τα παραπάνω, μη δώσεις δικαίωμα να πουν ότι είσαι κακό παιδί η δεν είσαι καλό παιδί.
Και επιστρέφω στο παιδί μου και αγκαλιάζοντάς το με αγκαλιάζω και μου ζητάω συγγνώμη και ψιθυρίζω στο αυτί του «Σ' αγαπώ» αλλά το λέω και δυνατά σε εμένα. Με βλέπω ως μικρή Αντιγόνη να χαμογελώ εκεί αγκαλιά με τα αρκουδάκια του. Και μένω για λίγο εκεί σε αυτό το συναίσθημα ηρεμίας, γαλήνης και ειρήνης με το μέσα μου και νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη».
