Η πρόσφατη δημοσίευση στην τουρκική εφημερίδα της κυβέρνησης των αιτήσεων της κρατικής εταιρείας πετρελαίου (ΤPΑΟ,Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı – Turkish Petroleum Corporation) για αδειοδότηση ερευνών υδρογονανθράκων σε επτά μεγάλες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο αυξάνει τους ρυθμούς υλοποίησης του σχεδίου «Γαλάζια πατρίδα» από τη γείτονα.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα αρκείται σε καταγγελίες στους διεθνείς οργανισμούς που αφήνουν αδιάφορη την Τουρκία που μετρά τις 90 μέρες οι οποίες μάξιμουμ μεσολαβούν από το αίτημα της TPAO για αδειοδότηση μέχρι την οριστική δημοσίευση του στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Τρεις ενεργητικές κινήσεις έχει μπροστά της η Ελλάδα που θα μπορούσε να αλλάξει το κλίμα:

  • Μία μετά βαΐων και κλάδων άφιξη του Προέδρου της Αιγύπτου Σίσι στην Αθήνα προκειμένου να επιταχυνθεί ο διάλογος για τη σύναψη συμφωνίας οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με την Αίγυπτο.
  • Μια προσφυγή εναντίον της Λιβύης στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης  για το τουρκολιβυκό μνημόνιο προκειμένου να αποδυναμωθεί η συμφωνία του ήδη βρίσκεται στον ΟΗΕ και είναι ζήτημα χρόνου να καταχωρηθεί.
  • Και μια τρίτη νόμιμη κίνηση με την επέκταση των χωρικών υδάτων μας στα 12 ναυτικά μίλια σε όλο το τόξο από την Αλβανία μέχρι νοτιοανατολικά της Κρήτης (και ξεκινώντας από την αιγιαλίτιδα της Κρήτης). Μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν έχει ταυτίσει το εύρος των χωρικών της υδάτων με τον εναέριο χώρο.

Νόμιμες ενέργειες που θα μπορούσαν να γίνουν ταχέως και εμφατικά  Τα τετελεσμένα από πλευράς Τουρκίας δεν δημιουργούνται μόνο με θερμά επεισόδια όπως κύκλοι στη γείτονα επιθυμούν και  αντίστοιχοι σκληροί Έλληνες αναλυτές αναμένουν σχεδόν ηδονικάως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Υπάρχει και η διπλωματία που το τελευταίο διάστημα έχουμε υποβαθμίσει ρίχνοντας το βάρος σε… ανακαινίσεις το Υπουργείο Εξωτερικών (βλέπε οργανόγραμμα) και εσωτερική φαγωμάρα στην οπτική των ελληνοτουρκικών σχέσεων εντός του κυβερνώντος κόμματος.

Αν ένα τουρκικό σεισμογραφικό σκάφος σαλπάρει για έρευνες στα όρια των 6 ναυτικών μιλίων μεγάλων κατοικημένων νησιών όπως η Ρόδος η Κάρπαθος η Κρήτη, το πιστόλι θα έχει βγει στο τραπέζι.

Από τα παραπάνω είναι αντιληπτό ότι οι 90 μέρες που ακολουθούν είναι κρίσιμες. Με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών να αμφισβητείται ανοιχτά από την «πατριωτική» πτέρυγα του κόμματός του και προκειμένου να αποφευχθούν ημίμετρα και επιλογές που είδαμε στο πρόσφατο παρελθόν  όπως αυτή της άστοχης όπως αποδείχτηκε στην πορεία, έλευσης στην Αθήνα  και πλήρους υιοθέτησης του στρατηγού Χάφταρ, η κατάσταση πρέπει να περάσει στα χέρια του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.

Εκτός αν θεωρεί ότι οι επιστολές σε Μισέλ και Φον Ντερ Λάινεν είναι αρκετές για να δρέψει καρπούς που έχει υπολογίσει στην σύνοδο Κορυφής στις 19 Ιουνίου. Η πρόσφατη ιστορία έχει δείξει πως πέρα από λόγια κατανόησης και παρηγορίας δεν έχουμε άλλο όφελος. Και ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι.