Τι και αν ο δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης προανήγγειλε ουσιαστικά το τέλος του Μεγάλου Περιπάτου, ο επικεφαλής της ομάδας που έκανε τη μελέτη για το έργο που ταλαιπωρεί οδηγούς αλλά και τα… μάτια των Αθηναίων μιλώντας στο Βήμα της Κυριακής, έχει άλλη άποψη.

Ο κ. Γιαννής κάνει λόγο για προσωρινό έργο καθώς “το κυρίως έργο (σ.σ θα πάμε μέχρι τέλους δηλαδή σε ταλαιπωρία και έξοδα; ) θα περιλαμβάνει ένα πολύ ωραίο πεζοδρόμιο με όλα τα στοιχεία που αξίζουν στην περιοχή”.

Συμπληρώνει δε ο κ. Γιώργος Γιαννής  ότι” το αισθητικό μέρος του έργου, δηλαδή οι ζαρντινιέρες και το πρόχειρα βαμμένο οδόστρωμα προφανώς και δεν άρεσε στους κατοίκους της πόλης.

Δημιουργήθηκαν προσδοκίες ότι θα είναι ένα πολύ ωραίο έργο το οποίο όμως έρχεται σε δόσεις και η πρώτη του εικόνα δεν είναι τόσο όμορφη όσο θα θέλαμε όλοι”

Κυκλοφοριακά πέτυχε

Ο κ. Γιάννης υποστηρίζει ότι “το κυκλοφοριακό έργο έχει λειτουργήσει πολύ καλά. Ο στόχος από την αρχή ήταν να αποδοθεί δημόσιος χώρος στους πεζούς και τους ποδηλάτες και να αλλάξουν οι συνήθειες των Αθηναίων στις μετακινήσεις τους Αυτό έχει αρχίσει να επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό. Περιμέναμε ότι η προσαρμογή στην κυκλοφορία θα γίνουν πιο αργά διαπιστώνουμε ότι πάνε πιο γρήγορα. Ο στόχος μας ήταν η εξυπηρέτηση των μετακινούμενων και της κινητικότητας και όχι των ΙΧ.

Η αξιολόγηση για το αν βγήκε ή δεν βγήκε το έργο γίνεται στο σύνολο των μετακινούμενων. Συγκεκριμένα στην Πανεπιστημίου κυκλοφορούν 10% λιγότερα ΙΧ, 5% περισσότερα ταξί και 5% περισσότερες μοτοσικλέτες αυτό σημαίνει ότι πετύχαμε ένα 10% των οδηγών ΙΧ να αλλάξουν μέσο μετακίνησης. Δηλαδή να χρησιμοποιούν πιο πολύ τα ταξί και τις μοτοσυκλετες.”

Είναι λογικό βέβαια ο τεχνοκράτης εμπνευστής του έργου να μη θέλει να παραδεχτεί την αποτυχία του. Προφανώς και οι αριθμοί που αναφέρει ποσοστιαία δεν μπορεί να αμφισβητηθούν εφόσον είναι προϊόν μετρήσεων. Έχει ενδιαφέρον βέβαια ποια περίοδο συγκρίνει. Ποια εποχή; Ποιες συνήθειες άλλαξε ούτως ή άλλως η πανδημία και όχι το έργο.

Παρόλα αυτά ένας αντικειμενικός παρατηρητής  που έχει περιδιαβεί για παράδειγμα την οδό Πανεπιστημίου δεν χρειάζεται να είναι ειδικός για να καταλάβει ότι οι τεράστιες σχεδόν αποκρουστικές μεταλλικές ζαρντινιέρες (σαν τεράστια αναχώματα για τανκς στα σύνορα χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ), τα μεταλλικά αφιλόξενα παγκάκια και οι οδεύσεις πεζών που δεν οδηγούν πουθενά, δεν ταλαιπώρησαν μόνο τους οδηγούς αλλά δημιούργησαν απέχθεια και στους πεζούς αυτούς που αγαπάνε πραγματικά αυτή την πόλη και δεν συγκινήθηκαν ιδιαίτερα από τον Μεγάλο περίπατο που κόστισε ως… πρόχειρο έργο τουλάχιστον δύο εκατομμύρια ευρώ.