Κωστής Μαραβέγιας: «Πλέον δεν με νοιάζει και τόσο αν αρέσουν οι δουλειές μου στους άλλους»
Ο καλλιτέχνης αποκάλυψε ότι το τραγούδι «Φίλα με ακόμα» του είχε φανεί υπερβολικά ποπ και δεν θα το είχε κάνει αν δεν επέμενε ο Πάνος Μουζουράκης.
Για την αποδοχή του κόσμου και τις φοβίες του μίλησε ο Κωστής Μαραβέγιας αλλά και για την μεγάλη του αγάπη, την μουσική που όπως εξήγησε μπήκε στη ζωή του από τότε που θυμάται τον εαυτό του. «Ήμουν περίπου 5 χρονών όταν μου έφεραν δώρο μια μελόντικα και όλη μέρα ασχολιόμουν με αυτήν. Μου άρεσε να προσπαθώ να παίξω ό,τι άκουγα και να γράφω δική μου μουσική, αλλά καταλάβαινα ότι άρεσε και στους άλλους και έτσι συνειδητοποίησα ότι ήταν κάτι που γέμιζε όχι μόνο εμένα, αλλά και τους ανθρώπους γύρω μου. Αργότερα μπήκαν στη ζωή μου τα ωδεία, η μελέτη, η κιθάρα, το πιάνο, τα θεωρητικά, η αρμονία...».
Όσο για το πώς προέκυψαν τα μαθηματικά στη ζωή του; «Ανήκω στη γενιά που, όταν ήμασταν μικροί, μας έλεγαν ότι «Η τέχνη είναι πολύ ωραία για να την έχεις ως χόμπι, αλλά πάρε κι ένα πτυχίο να υπάρχει».
Μιλώντας για τα τραγούδια που ερμηνεύει είπε χαρακτηριστικά: «Κάνω ό,τι λέει η καρδιά μου και αν αυτό είναι ποπ ή λαϊκό ή ό,τι άλλο, ας είναι. Με μία λέξη, πάντως, θα έλεγα ότι η ταυτότητά μου είναι ποπ και αυτό είναι κάτι που άργησα να αποδεχτώ και να αξιοποιήσω δημιουργικά. Παλαιότερα ήταν κάτι που το απέρριπτα ως υπερβολικά εύπεπτο. Για παράδειγμα, το «Φίλα με ακόμα», που είναι μια υπέροχη μπαλάντα και μου άνοιξε πολλούς δρόμους, δε θα το είχα κάνει αν δεν επέμενε ο Πάνος Μουζουράκης. Εμένα τότε μου φαινόταν υπερβολικά ποπ».
Σχετικά με την αποδοχή του κόσμου ο Κωστής Μαραβέγιας δεν δίστασε να παραδεχθεί: «Πλέον δε με νοιάζει και τόσο αν αρέσουν οι δουλειές μου στους άλλους με την έννοια της κριτικής – παλιά με ενδιέφερε πολύ περισσότερο. Από την άλλη, αν ο κόσμος καταστρεφόταν κι εγώ ήμουν ο μοναδικός επιζών, δε θα έπαιρνα μια κιθάρα ή χαρτί και μολύβι να γράψω έναν στίχο. Αυτό που κάνω είναι εντελώς ανθρωποκεντρικό και η βασική προϋπόθεση για να υπάρχει είναι να λειτουργεί ως μέσο για να συναντηθούν μεταξύ τους άνθρωποι. Δε θα το έκανα αν αφορούσε μόνο εμένα και κανέναν άλλο».
Δηλώνει cool και μάλλον όχι απρόβλεπτος και παραδέχεται: «Έχω περάσει παλαιότερα από φάσεις που είχα πολύ άγχος, ακόμα και φοβίες. Μια εποχή δεν έμπαινα σε αεροπλάνο για χρόνια! Αλλά τα περισσότερα τα ξεπέρασα κάνοντας δουλειά με τον εαυτό μου μόνος μου, χωρίς τη βοήθεια κάποιου ψυχοθεραπευτή. Έχω δημιουργήσει έναν μηχανισμό που λειτουργεί κάπως έτσι: παρατηρώ τα πράγματα που είναι στρεσογόνα, τα κατανοώ ως κάτι το φυσιολογικό, αλλά δεν τα αφήνω να με κυριεύουν».
