Guardian Ελλάδα κορονοϊός: Το βίντεο της Guardian με τίτλο «Μέσα στην Εντατική: Πώς η οικονομικά χτυπημένη Ελλάδα νίκησε τον κορωνοϊό», που δημοσιεύθηκε στις 6 Μαΐου, παρουσιάζει την προσπάθεια του υγειονομικού προσωπικού του νοσοκομείου «Σωτηρία», να αντιμετωπίσει την πανδημία με ελλείψεις τόσο σε προσωπικό και φάρμακα όσο και σε εξοπλισμό. «Ακόμα και τώρα που είμαστε στην καλή πλευρά της οικονομικής κρίσης, 10 χρόνια μετά, είμαστε λιγότεροι σε νοσοκομεία και στην πρωτοβάθμια φροντίδα, με ελλείψεις τόσο σε φάρμακα όσο και σε εξοπλισμό», δηλώνει η λοιμωξιολόγος Γιώτα Λουρίδα, που αναφέρει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι «η Ελλάδα διαθέτει λιγότερα κρεβάτια ΜΕΘ από το μέσο όρο».

Η κ. Λουρίδα είναι 21 χρόνια γιατρός και 10 χρόνια λοιμωξιολόγος, βρίσκεται στο «Σωτηρία» τα τελευταία 5 χρόνια, είναι μία από τις “φωνές” του νοσοκομείου, που περιγράφουν στην Guardian την εικόνα της πανδημίας στην Ελλάδα. «Μέσα σε λίγες ώρες από παθολογικό τμήμα γίναμε COVID-19 κλινική. Ό,τι περνούσε από την πόρτα του νοσοκομείου μπορούσε να θεωρηθεί κρούσμα.»

«Ό,τι και να κάναμε, δεν κοιμόμασταν, δεν πηγαίναμε σπίτι μας, δεν τρώγαμε, νιώθαμε ότι δεν αρκούσε, ότι ήταν απλά μια τρύπα στο νερό, όπως λέμε και στην Ελλάδα», λέει χαρακτηριστικά η κ. Λουρίδα και συνεχίζει σχολιάζοντας, πόσο δύσκολο είναι να αντιμετωπίσει κάτι για το οποίο δεν υπάρχει θεραπεία. Η κ. Αντωνία Κουτσούκου, η διευθύντρια της Εντατικής του «Σωτηρία», δηλώνει ψυχολογικά τραυματισμένη από την εικόνα ασθενών να καταλήγουν χωρίς να έχουν τους ανθρώπους που αγαπούν δίπλα τους ή χωρίς να προλάβουν να τους αποχαιρετήσουν.

Η κ. Κουτσούκου αποκαλύπτει ότι οι ΜΕΘ του νοσοκομείου μπορούν να νοσηλεύσουν μόνο 12 ασθενείς, αν ήταν παραπάνω θα υπήρχε πρόβλημα καθώς δεν θα μπορούσαν ούτε να φροντίσουν τους ασθενείς ούτε να αποτρέψουν τον κίνδυνο ενδονοσοκομειακής διασποράς του ιού. «Τα καταφέραμε γιατί δεν πιέστηκε και δεν κατέρρευσε το σύστημα υγείας, καθώς ο κόσμος ακολούθησε τα μέτρα προστασίας» λέει η λοιμωξιολόγος Γιώτα Λουρίδα υποστηρίζοντας πώς «το κομμάτι του να προστατέψουμε τους αδύναμους, τους ευάλωτους, τους ηλικιωμένους, τους γονείς μας, χτύπησε μια χορδή στον περισσότερο κόσμο».

«Ήταν από τις λίγες φορές της ζωής μου που αισθάνθηκα φόβο. Έπιασα τον εαυτό μου να κλαίει πολλές φορές ενώ θεωρώ ότι είμαι γενικά ένας δυνατός άνθρωπος», λέει η φυσικοθεραπεύτρια, Γεωργία Κολοφωτιά και συνεχίζει: «Για παράδειγμα είχα έναν ασθενή, που ήταν περίπου 50 χρονών, χωρίς σοβαρά υποκείμενα νοσήματα, ο οποίος είχε μια φωτογραφία και ένα σημείωμα που έλεγε “Μπαμπά σε περιμένουμε γρήγορα σπίτι”. Ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Εκεί ήξερα ότι έπρεπε ό,τι και να έκανα να το έκανα χίλιες φορές καλύτερα για αυτόν τον άνθρωπο». «Ναι μεν το παιχνίδι είναι να ετοιμαστείς για το χειρότερο σενάριο στα νοσοκομεία αλλά νομίζω το παιχνίδι παίζεται έξω από τα νοσοκομεία», λέει η κ. Λουρίδα.