36 χρόνια χωρίς τον Στράτο Διονυσίου: Οι ιστορίες πίσω από δύο τραγούδια-σταθμούς της ζωής του

Ήταν η 11η Μαΐου 1990 όταν η είδηση έπεσε σαν κεραυνός: Ο Στράτος Διονυσίου, ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με την ίδια την έννοια του λαϊκού τραγουδιού, «έφυγε» στα 55 του χρόνια. Άφησε όμως πίσω του μια μια κληρονομιά που αρνείται πεισματικά να ξεθωριάσει. Ο Στράτος δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής, ήταν ένας ερμηνευτής που μπορούσε να μεταφέρει τον καημό μιας ολόκληρης γενιάς μέσα από ένα και μόνο ρεφρέν. Τιμώντας τη μνήμη του, ξετυλίγουμε το κουβάρι δύο τραγουδιών που αποδεικνύουν το μέγεθος της επιρροής του: Από τη Αθήνα του '70 μέχρι την… metal σκηνή του Ισραήλ.

Όταν ο θάνατος έγινε τραγούδι

Το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» δεν είναι απλώς ένα ζεϊμπέκικο, βασίζεται σε μία αληθινή ιστορία. Γράφτηκε από τον Μίμη Πλέσσα σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου για τις ανάγκες της ταινίας «Ορατότης Μηδέν» (1970). Η ιστορία λέει πως ο Νίκος Κούρκουλος, πρωταγωνιστής της ταινίας, έπρεπε να χορέψει ένα βαρύ ζεϊμπέκικο ενώ έκαιγε τα υπάρχοντά του, μετά από έξωση. Όμως η σύνδεση είναι μεγαλύτερη αφού η υπόθεση της ταινίας έχει στοιχεία από την τραγική ιστορία του μεγαλύτερου αδελφού του Κούρκουλου, Σπύρου, ο οποίος έχασε τη ζωή του το 1952 σε ναυάγιο.

Εκείνος ταξίδευε με ένα τάνκερ ως τρίτος πλοίαρχος και στα ανοιχτά της Βενεζουέλας το πλοίο χτυπήθηκε από τυφώνα και κόπηκε στα δύο. Οι επιβαίνοντες δεν βρέθηκαν ποτέ, κάτι που έκανε τη μητέρα του Νίκου Κούρκουλου, Αυξεντία, να μην αποδεχτεί ποτέ τον θάνατο του παιδιού της και να κρατάει πάντα μια κρυφή ελπίδα ότι μπορεί να τον ξαναέβλεπε μια μέρα ζωντανό μπροστά της.
Ο Διονυσίου, με την επιβλητική του χροιά, έδωσε στο τραγούδι μια διάσταση σχεδόν βιβλική. Λέγεται πως όταν ο Πλέσσας τον κάλεσε στο στούντιο, ο Στράτος το έβγαλε με την πρώτη προσπάθεια. Αυτή η «μία και μοναδική» εκτέλεση, μετέτρεψε μια κινηματογραφική σκηνή σε ένα αιώνιο σύμβολο ανδρικής αξιοπρέπειας και απόγνωσης.

Το «Τελειώσαμε» που πέρασε τα σύνορα

Αν το «Βρέχει Φωτιά» είναι η κλασική πλευρά του Στράτου, το «Τελειώσαμε (και μείναμε μονάχοι)» είναι ένα στοιχείο οικουμενικότητάς του Διονυσίου. Μια σύνθεση του Τάκη Σούκα σε στίχους του Νίκου Λουκά, το τραγούδι αυτό υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της δεκαετίας του '80, μιλώντας στην καρδιά όσων βίωσαν τον οριστικό χωρισμό (από το κανάλι GreekMusic&Video στο YouTube και την εκπομπή της ΕΡΤ Καλλιτεχνικό καφενείο).

Ωστόσο, η διαδρομή αυτού του κομματιού είχε μια απρόσμενη τροπή το 2005. Οι Metal Scent, ένα Power Metal συγκρότημα από το Ισραήλ, αποφάσισαν να διασκευάσουν το τραγούδι στη γλώσσα τους. Μετατρέποντάς το σε μια επική Heavy Metal μπαλάντα, (με τίτλο Φωνάζω το όνομά σου) απέδειξαν πως το λαϊκό αίσθημα του Διονυσίου δεν γνωρίζει σύνορα ούτε μουσικά είδη. Η μελωδία του Τάκη Σούκα «κούμπωσε» απόλυτα με τον σκληρό ήχο, επιβεβαιώνοντας πως η καλή μουσική είναι μία, αρκεί να έχει ψυχή.