Αλίνα Κοτσοβούλου: «Είπα όχι σε σειρά του Παπακαλιάτη, γιατί ήθελα να κάνω μεταπτυχιακό»

Η Αλίνα Κοτσοβούλου ήταν καλεσμένη στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε στην Αθηναΐδα Νέγκα για την… αποφοίτησή της από την ψυχοθεραπεία, αλλά και το γεγονός πως αρνήθηκε να παίξει με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη επειδή είχε διάβασμα! «Δεν είμαι τόσο πειθαρχημένη. Έχω δυσκολία στη συγκέντρωση, στο να κάτσω, να μελετήσω, να γράψω, ενώ γράφω ή μπορώ να ψηφιοποιώ παλιές οπερέτες, κάνω τέτοια πράγματα, μου αρέσει, αλλά θέλω και τον άλλον μαζί. Δεν μπορώ μόνη μου πολύ καλά, θέλω να παίζω. Κάθε τόσο επιστρέφει αυτό στη ζωή μου. Θα μπορούσα να έχω ασχοληθεί πολύ εντατικά με την ψυχοθεραπεία, είναι κάτι που μου ταιριάζει.

Στην αρχή της καριέρας μου ήμασταν σε μια κοινή παρέα με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, ήμασταν φίλοι. Μου πρότεινε να παίξω σε σειρά του, αλλά ήθελα να κάνω μεταπτυχιακό! Ήταν πολύ γενναιόδωρος και εγώ δεν σκεφτόμουν ποτέ επαγγελματικά. Ενηλικιώνομαι τώρα, στα 52 μου, αλλά αισθάνομαι 24! Στο κομμάτι της επαγγελματικής σκέψης και στόχευσης ήμουν ερασιτέχνης και θέλω όλα να τα σπουδάζω, θέλω όλα να τα κάνω σε βάθος, αλλά δεν θα σκεφτόμουν ότι μπορεί να στεναχωρήσω κάποιον. Φυσικά δεν στεναχώρησα τον Χριστόφορο καθόλου. Αντιθέτως έχουμε πολύ καλές σχέσεις».

«Το θέμα είναι να στοχεύεις στο φως του τούνελ»

«Έκανα πολλά χρόνια ομαδική ψυχοθεραπεία, αναλυτική, ήμουνα σε ομάδα θεραπευτική, από την οποία αποφοίτησα πριν από 12 χρόνια. Μπαίνεις με ένα αίτημα που σε προβληματίζει ισχυρά -προφανώς για να απευθυνθείς σε κάποιο θεραπευτή και το συστήνω- και κάποια στιγμή, 10 χρόνια έκανα, δεν πήγα μια εβδομάδα να αποφοιτήσω. Ξεκινάς να σκάβεις και βγαίνουν με τα layers. Το κρεμμύδι που λένε, οι στρώσεις. Είμαι γελαστή, γιατί έτσι είμαι στην κοινωνική μου συνθήκη. Υπάρχουν και τα σκοτάδια και υπήρχαν πολύ ισχυρά σκοτάδια γιατί μπορεί κάποιος να γιατί γελάει αυτή;

Η ψυχοθεραπεία έχει κόπο, θέλει χρόνο, θέλει επένδυση και κάποιο κομμάτι ολοκληρώνεται σε ένα κύκλο. Αν όμως έρθουν ζητήματα, αν δεις την καθημερινότητά σου ότι πάλι δεν μπορείς να είσαι λειτουργικός, δεν μπορείς να είσαι όπως θες εσύ να είσαι, επιστρέφεις, ανακαλύπτεις και άλλους τρόπους και άλλους ανθρώπους και άλλα εργαλεία αυτογνωσίας. Δεν τελειώνει ποτέ η γνώση του εαυτού. Αν μπορούμε να σκεφτούμε και να δούμε ότι πάντα υπάρχει ένα φως στο τούνελ, ή να στοχεύουμε σε αυτό, εκεί είναι όλο το πράγμα».