Ανδρέας Κωνσταντίνου: «Προβληματίστηκα με τις ερωτικές σκηνές της σειράς «Μεγάλη Χίμαιρα»

Για την εξωτερική του εμφάνιση που γίνεται πολλές φορές αντικείμενο σχολιασμού, για την τηλεόραση και το θέατρο, την σχέση του με τα social media αλλά και για πολλά άλλα και ενδιαφέροντα, μίλησε ο Ανδρέας Κωνσταντίνου στο περιοδικό Vogue.

Πώς θυμάστε τα παιδικά σας χρόνια;

Μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι καλοκαίρια, φίλους, την Κρήτη, κατασκήνωση, ξαδέρφια, θείους και θείες, παππούδες και γιαγιάδες, περιπέτειες με την παρέα μου, ιστορίες μέχρι το πρωί, κρυφτό, κυνηγητό, τζαμί, μήλα, μακριά γαϊδούρα, σκαρφαλώματα σε δέντρα, άλματα σε γκρεμούς, κάστρα, σπηλιές μέσα σε θάμνους, μέλισσες, πεταλούδες, σκυλάκια και γατάκια, κότες, πέρδικες, κατσίκες, πορτοκάλια, μανταρίνια, λεμόνια, ελιές, το περιβόλι, την Αγία Αικατερίνη να κρατάει έναν δαίμονα από τα κέρατα, την προσευχή μου, τη φωνή της γιαγιάς μου, τα αστέρια, το Lion King, τον Michael Jackson, τους Prodigy, τον Jim Carrey, τον βυθό της θάλασσας, τον μπαμπά μου να σφυρίζει με τα δάχτυλα, τη μαμά μου να κάνει χειροτεχνίες, τις μπανάνες, το γάλα, τον τρόμο στο σκοτάδι, τα όνειρά μου, τα παιχνίδια μου, τα βιβλία μου, το τσίρκο.

Μεγάλη Χίμαιρα

Η σειρά συζητήθηκε έντονα για τις τολμηρές ερωτικές σκηνές. Πιστεύετε ότι ο θόρυβος οφείλεται στις ίδιες τις σκηνές ή στον τρόπο που ως κοινωνία εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τον έρωτα και το σώμα;

Για να είμαι ειλικρινής, προβληματίστηκα κι εγώ με τις ερωτικές σκηνές της σειράς. Όχι επειδή σοκάρομαι με την αποτύπωση ενός, εντέλει, βιολογικού γεγονότος· θεωρώ πως είμαστε πολύ εξοικειωμένοι με τέτοιες εικόνες, και αν είμαστε όλοι εδώ και λέμε τις απόψεις μας περί ερωτικών σκηνών, είναι επειδή κάποτε οι γονείς μας επιδόθηκαν σε παρόμοιες πράξεις. Αυτό δεν με σοκάρει. Ο προβληματισμός μου αφορά περισσότερο το πώς οι υπόλοιπες σκηνές συνδέονται μεταξύ τους και δημιουργούν τον συνολικό ρυθμό και την ένταση του έργου. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν η ροή, το βάθος και η ένταση των άλλων σκηνών επιτρέπουν στις ερωτικές σκηνές να ενσωματωθούν οργανικά συμβάλλοντας στην αίσθηση ενός συμπαγούς, πλούσιου, ζωντανού και αιχμηρού έργου – όπως είναι αυτό του Μ. Καραγάτση. Αυτό, βέβαια, είναι ένας εντελώς θεωρητικός στοχασμός όταν η μάχη έχει ήδη δοθεί και έχει κερδηθεί, κατά τη γνώμη μου πάντα, σε μεγάλο βαθμό. Δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω ότι το εγχείρημα αυτό αποτελεί εξαιρετικά δύσκολο έργο για έναν σκηνοθέτη και θεωρώ πως ο Βαρδής Μαρινάκης κατάφερε να το φέρει εις πέρας με αξιοσημείωτη δεξιοτεχνία.

Έχω αποδεχθεί σε μεγαλύτερο βαθμό την εικόνα μου

Γίνεται συχνά λόγος για την όμορφη εξωτερική σας εμφάνιση. Πώς το βιώνετε; Σαν πλεονέκτημα, σαν παρεξήγηση, σαν «τοίχο»; Ή είναι κάτι που δεν σας απασχολεί ιδιαίτερα;

Φυσικά και με ενδιαφέρει η εξωτερική μου εμφάνιση, όπως πιστεύω συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους. Μια όμορφη εικόνα μπορεί να προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις. Στην πραγματικότητα, όμως, συχνά αντανακλά περισσότερο αυτό που κουβαλάει μέσα του ο άλλος, παρά κάτι αντικειμενικό. Μπορεί να γεννήσει έλξη, θαυμασμό, καχυποψία, ζήλια, ανασφάλεια, αδιαφορία· ένα ολόκληρο φάσμα συναισθημάτων. Δεν ξέρω αν αυτό είναι πλεονέκτημα ή μειονέκτημα. Είναι απλώς κάτι που υπάρχει. Το ζήτημα είναι πώς το κουβαλάει κανείς, πώς στέκεται απέναντι σε αυτό που συμβαίνει γύρω από την εικόνα του. Παλαιότερα με απασχολούσε έντονα η σκέψη ότι κάποιος μπορεί να μείνει μόνο στην εξωτερική μου εμφάνιση και να μην μπορέσει να δει πιο μέσα. Ίσως γι’ αυτό έκανα παραστάσεις στις οποίες έκρυβα ή αλλοίωνα το πρόσωπό μου, με χρώματα, πηλό, μούσια, μαλλιά, μάσκες… Σαν μια προσπάθεια να μιλήσει μόνο η ψυχή που κινεί το σώμα. Πλέον, νομίζω πως έχω αποδεχθεί σε μεγαλύτερο βαθμό την εικόνα μου και προσπαθώ, όσο μπορώ, να είναι αρμονική η σχέση ανάμεσα στο μέσα και το έξω.