Γιώργος Παράσχος: «Δυστυχώς η χημειοθεραπεία δεν πήγε τόσο καλά όσο θα θέλαμε»
Ο ηθοποιός παραδέχθηκε ότι ο αγώνας που δίνει για την υγεία του άλλαξε πολύ την φιλοσοφία ζωής του και πλέον προσπαθεί να κρατάει σε απόσταση ανθρώπους που τον γεμίζουν με άγχος.
Ο Γιώργος Παράσχος δίνει εδώ και πολλούς μήνες μάχη με τον καρκίνο και σε κάθε του συνέντευξη αναφέρει πόσο τυχερός νιώθει που έχει δίπλα του ανθρώπους που τον στηρίζουν. Στη συνέντευξη που έδωσε στην Τατιάνα Στεφανίδου εξομολογήθηκε:
«Είμαι από τους τυχερούς. Είχα δυο καρκίνους, αντιμετώπισα και τους δύο. Είχα ανθρώπους δίπλα μου να με βοηθήσουν να αντιμετωπίσω και τα δύο, την αδελφή μου πρώτη πρώτη, ήταν στρατηγός, η μητέρα μου, η πρώην γυναίκα μου, η σύντροφός μου… Φίλοι από το χωριό, γνωστοί μου εδώ στην Αθήνα, ήρθαν κοντά μου και με αγκάλιασαν σφικτά και κατάλαβα ότι όντως έχω ανθρώπους δίπλα μου.
Είμαστε έναν χρόνο μετά. Δυστυχώς η χημειοθεραπεία δεν πήγε τόσο καλά όσο θα θέλαμε ή όσο θα ονειρευόμασταν, αλλά δεν με απογοήτευσε αυτό. Ο γιατρός μου φρόντισε και μου είπε ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι θεραπείας και μου είπε «μην σε παίρνει από κάτω, να έχουμε καλή ψυχολογία, θα βρούμε τον ιδανικό τρόπο και θα το μηδενίσουμε όσο πιο πολύ μπορούμε». Μακάρι να πάει και εντελώς στο 0, να πούμε ότι το νικήσαμε και να βγούμε νικητές από όλο αυτό»
Και συμπλήρωσε: «Η τιμή του πολλαπλού μυελώματος, όταν μπήκα μέσα στο νοσοκομείο, ήταν μεγάλη και την φέραμε σε ένα σημείο ώστε να μπορώ να κάνω την μεταμόσχευση μυελού. Στο 3,8. Μετά την χημειοθεραπεία αυτό κατέληξε να φτάσει στο 1,5 ενώ εμείς θα το θέλαμε πιο χαμηλά. Τώρα, όμως, βάλαμε μια θεραπεία με ένα χάπι. Μπορεί σε δύο με τρία χρόνια αυτό να υποτροπιάσει, να επανέλθει, αλλά έχουμε το πιστεύω μας».
«Δεν θέλω να φανώ υπερβολικός, αλλά αυτή η ιστορία με άλλαξε κατά 99,9%. Μου έβγαλε κάποια γυαλιά που φορούσα, τράβηξε και ένα σεντόνι ταυτόχρονα, έδιωξε και την ομίχλη και είδα εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Είδα τι θα πει άγχος. Αναγνωρίζω το άγχος και το στρες, που παλιά το θεωρούσα φυσιολογικό και δεδομένο γιατί νόμιζα ότι έτσι είναι η ζωή. Τώρα πλέον το αναγνωρίζω και το κρατάω σε απόσταση.
Καταλαβαίνω ποιοι είναι οι άνθρωποι που θα μου το φορτώσουν και τους κρατάω σε απόσταση. Θέλω την αγάπη, θέλω να μου ζητήσεις βοήθεια και να μπορώ να την προσφέρω. Θέλω το χαμόγελο και την καλημέρα. Πρέπει να καταργήσουμε το «εγώ» μας και τον εγωκεντρισμό μας. Να σταματήσει το «εγώ» και να γίνει «εμείς». Προσπαθώ να βοηθήσω τον κόσμο δίπλα μου που τον βλέπω να περπατάει και να είναι αγχωμένος. Ήμουν εγωιστής και περήφανος ταυτόχρονα» παραδέχθηκε.
