Γιώργος Ζαμπέτας: Από τις πίστες στη ραπ - Ο εγγονός του δεξιοτέχνη του μπουζουκιού, ξανασυστήνεται στον FLASH

Υπάρχουν άνθρωποι που μεγαλώνουν ακούγοντας ιστορίες για τη μουσική. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που γεννιούνται, γαλουχούνται, διαγράφουν την πορεία της ζωής τους μέσα από αυτήν. Ο Γιώργος Ζαμπέτας - εγγονός του δεξιοτέχνη του μπουζουκιού, Γιώργου Ζαμπέτα - που πραγματοποίησε την πρώτη του ζωντανή εμφάνιση στο Αιγάλεω, πλαισιωμένος από καλλιτέχνες και σχήματα που δραστηριοποιούνται στον ευρύτερο χώρο του ελληνικού underground, αφήνει πίσω του τις λαϊκές πίστες και τις… συγκρίσεις και ξανασυστήνεται στο κοινό του, αποκλειστικά μέσω του FLASH. Είναι ο Gzeus, ερμηνεύει ραπ κι ακολουθεί τη δική του πορεία 100%, μας λέει…

«Έχω μια ευαισθησία στις δονήσεις και στις νότες. Ακούω, αισθάνομαι κι έχω μια πολύ στενή σχέση με τον ήχο. Νομίζω ότι αυτό πρέπει να προέρχεται από το γονίδια, όμως δεν είμαι εγώ αυτός που θα πει αν μοιάζω ή όχι με τον Ζαμπέτα. Άλλωστε, δεν θέλω ν’ αντιγράψω καθόλου τον παππού μου, θέλω να χτίσω τη δική μου ταυτότητα. Το όνομά μου είναι Gzeus, είμαι ράπερ κι είμαι μουσικός παραγωγός. Κάνω ενορχηστρώσεις, συμφωνικές ορχήστρες με φυσικά όργανα, βιολιά και πολλά άλλα. Όμως είναι η πρώτη φορά που κάνω ραπ, καθώς ήμουν 20 χρόνια στο λαϊκό».

Η σύγκριση και το βάρος που τον έκανε ν’ απομακρυνθεί απ’ το λαϊκό τραγούδι

Εγγονός του μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή και βιρτουόζου του μπουζουκιού, κουβαλά ένα από τα πιο βαριά επίθετα στην ελληνική μουσική σκηνή. Μια ευλογία κι ένας βάρος, την ίδια στιγμή. Γι αυτό κι επέλεξε τελικά ν’ απομακρυνθεί από το λαϊκό τραγούδι που υπηρετούσε πιστά για δύο δεκαετίες και ν’ ακολουθήσει έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο. «Εκεί» τον συνάντησε κι ο συνάδελφος, Γιάννης Κέμμος, για να καταγράψει μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία με τον φακό του…

«Είναι πράγματι ένα βάρος και θα προσθέσω ότι αυτό το βάρος δυστυχώς το προσθέτουν οι άνθρωποι. Το έχω περάσει με πολύ ανταγωνισμό. Στο λαϊκό μπορώ να πω ότι ένιωθα πως δεν είχα τον χώρο να εκφραστώ 100%. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή δεν αλλοίωνα την προσωπικότητά μου».

Μήπως έμπαιναν όλοι σε σύγκριση; Περίμεναν ν’ «ακούσουν» τον παππού σου κατά κάποιον τρόπο;

«Μπαίνουν, μπαίνουν (σε σύγκριση.) Αλλά κοίτα, δεν το έχω βιώσει ως ακροατής. Αυτό που ξέρω είναι ότι το πρώτο πράγμα που θα έρθει στο μυαλό του άλλου είναι η σύγκριση. Γι' αυτό και εγώ διάλεξα να τα παρατήσω όλα κι είπα θα ασχοληθώ μόνο με τη ραπ, τέλος, τίποτε άλλο.

Ένιωσα δηλαδή ότι μπήκε σε μια παύση ο κύκλος μου ως λαϊκός τραγουδιστής και ήθελα να επαναπροσδιοριστώ. Έτσι, είπα ότι για το επόμενο διάστημα θα κάνω ραπ. Γιατί αυτό, μαζί με τη συμφωνική τραπ, με εκφράζουν καλύτερα αυτήν την περίοδο. Δεν υπάρχει τόσο μεγάλη λογοκρισία. Μου επιτρέπει να κάνω διαφορετικά πράγματα και να πειραματιστώ πάνω στη μουσική, όπως δεν μπορώ να κάνω με το λαϊκό, σε έναν βαθμό. Επίσης, αν δεν πάλευα τόσο χρόνια με το λαϊκό τραγούδι, τα είχα παρατήσει και ασχολούμουν με αυτό που κάνω τώρα, μπορεί να είχα πετύχει πιο σύντομα. Ίσως όμως να μην είχα και τη γνώση που έχω τώρα. Τώρα έχω και τη γνώση και την εμπειρία. Έχω βιώσει πολλά».

«Η διαδρομή μου ήταν δύσκολη - Δεν βρήκα πόρτες ανοιχτές»

Ο Γιώργος Ζαμπέτας – Gzeus, με αφοπλιστική ειλικρίνεια -όπως άλλωστε μιλούσε πάντοτε ο παππούς του και εμβληματικός λαϊκός συνθέτης- μας λέει πως η διαδρομή του ήταν πιο δύσκολη απ’ όσο φανταζόταν, τόσο ο ίδιος όσο κι ο κόσμος. Το «βαρύ» επίθετό του δεν του άνοιξε πόρτες. Το αντίθετο, θα έλεγε…

«Τα πράγματα δεν πήγαν όπως περίμενα, γιατί περίμενα πάρα πολλά χρόνια για να ακουστεί η μουσική μου. Αλλά δυστυχώς δεν πήγε όπως το περίμενα».

- Αυτό που λες απαιτεί δύναμη κι ειλικρίνεια. Θα περίμενε κανείς πως επειδή λέγεσαι Γιώργος Ζαμπέτας, θα βρήκες όλες τις πόρτες και τις «αγκαλιές» της μουσικής βιομηχανίας, ανοιχτές. Το έζησες κάπως έτσι;

«Όχι, έζησα ακριβώς το αντίθετο πράγμα. Η μουσική βιομηχανία έχει αλλάξει εντελώς. Δεν πουλάνε πια δίσκους, πουλάνε μια ψηφιακή διαχείριση, η οποία δυσκολεύει πάρα πολύ την κατάσταση για κάποιον καινούριο καλλιτέχνη. Και όσοι από εμάς δεν είμαστε κάτω από αυτή την αιγίδα, προσπαθούμε να επιβιώσουμε και να στήσουμε μια καρέκλα στον χώρο να υπάρχουμε κι εμείς. Γι αυτό και μου αρέσει που στη ραπ βρήκα πιο ανοιχτούς ανθρώπους και μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης».

«Έχω γεννηθεί πάνω στις πίστες»

Η σχέση του με τις νότες, ξεκινά πριν ακόμη γεννηθεί. Άλλωστε η μουσική δεν ήταν ποτέ απλώς επάγγελμα για την οικογένειά του. Ήταν τρόπος ζωής. Γι αυτό κι οι αναμνήσεις του είναι γεμάτες από πρόβες, καμαρίνια, καλλιτέχνες. «Όλοι είμαστε μουσικοί, τίποτε άλλο», μας λέει χαρακτηριστικά…

«Γεννήθηκα πάνω στις πίστες. Για να καταλάβετε, η μάνα μου, η Ελένη Νταράλα, ήταν έγκυος όταν έγινε η αποκόλληση του πλακούντα. Για την ακρίβεια, έφυγε από τα μπουζούκια για να πάει να με γεννήσει η γυναίκα. Έχω ζήσει μέσα σε αυτό, έχω ζήσει τις πρόβες των γονιών μου, έχω ζήσει τις πρόβες του Ζαμπέτα του παππού μου. Αλλά κι ο Νταλάρας, είναι θείος μου. Ο πατέρας του Νταλάρα είναι παππούς μου, δηλαδή. Είμαστε όλοι μουσικοί. Και ο πατέρας μου είναι μουσικός κι ο αδερφός μου. Όλοι είμαστε μουσικοί, τίποτα άλλο!»

Ξεχωριστή θέση ωστόσο στη ζωή του, είχε ο παππούς του. Ο παππούλης του, μας λέει. Ο Γιώργος Ζαμπέτας δεν ήταν για εκείνον απλώς ένας θρύλος του ελληνικού τραγουδιού. Ήταν ο άνθρωπος που τον πρόσεχε, τον κακομάθαινε και του μιλούσε για μουσική στο σαλόνι του σπιτιού τους, θυμάται. Και παρόλο που ήταν μικρός για να συγκρατήσει συγκεκριμένες συμβουλές, η παρουσία του Ζαμπέτα αποτυπώθηκε έντονα μέσα του. Όχι μόνο ως οικογενειακή φιγούρα αλλά και ως σύμβολο μιας εποχής. «Δεν υπάρχει ρεπερτόριο χωρίς Ζαμπέτα», τονίζει με νόημα…

-Θυμάσαι κάτι συγκεκριμένο από τον παππού σου;

«Με φρόντιζε πολύ, ήταν πολύ φανταστικός παππούλης. Με αγαπούσε, μου πρόσφερε ό,τι ήθελα, μου έκανε όλα τα χατίρια. Δεν ήταν όμως μόνον ο παππούς μου. Ήταν ο καλύτερος στο είδος του. Ο Ζαμπέτας έχει ακόμα κι αυτή τη στιγμή, ένα από τα δέκα καλύτερα ρεπερτόρια στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει πουθενά να πας και να μην ακούσεις Ζαμπέτα. Είτε είναι στο ταξί, είτε στην ταβέρνα, είτε στο κλαμπ. Όπου κι αν πας, Ζαμπέτα θ’ ακούσεις. Δεν υπάρχει ρεπερτόριο χωρίς Ζαμπέτα».

«Αυτά είναι τα αγαπημένα μου τραγούδια από το ρεπερτόριο του παππού μου - Πιστεύω πως η παγκόσμια αξία του ήταν ακόμα μεγαλύτερη απ’ όσο αποτυπώθηκε»

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως η μουσική του αείμνηστου Γιώργου Ζαμπέτα, έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της και στη δική του διαδρομή. Ο Gzeus , έχει ήδη διασκευάσει αγαπημένα ακυκλοφόρητα τραγούδια του Ζαμπέτα, με ιδιαίτερη αδυναμία στις «Ακρογιαλιές», ένα κομμάτι που ηχογράφησε πριν από περίπου έναν χρόνο, αλλά και το «Ήρθα», από το πολυαγαπημένο «Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου», για το οποίο είχε «κεντήσει» τις νότες ο δεξιοτέχνης του μπουζουκιού. Ένας άνθρωπος που έζησε για το ελληνικό τραγούδι και που -ωστόσο- θα έπρεπε να έχει λάβει ακόμα μεγαλύτερη αναγνώριση διεθνώς, σημειώνει ο εγγονός του στον FLASH…

«Δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένας να στηρίξει αυτά τα ονόματα. Κατάλαβες, και είναι όλοι ριγμένοι. Από τότε ήταν πολύ δύσκολα, ναι. Τότε υπήρχε μεροκάματο, αλλά και πάλι υπήρχε η πικρία του Ζαμπέτα γιατί πιστεύω πως η παγκόσμια αξία του ήταν ακόμα μεγαλύτερη απ’ όσο αποτυπώθηκε. Για παράδειγμα στον Ζορμπά. Υπήρχε πόνος, ας πούμε. Κατάλαβες; Έπρεπε να έχει αναγνωριστεί ο Ζαμπέτας παγκοσμίως. Ακόμα περισσότερο απ’ ότι έχει αναγνωριστεί τώρα».

Μάλιστα, μπορεί ο καλλιτέχνης να μην κρύβει την απογοήτευσή του για την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο, αφού όπως λέει δύσκολα βιοπορίζεται ένας μουσικός στην Ελλάδα, όμως το όνειρό του παραμένει ζωντανό. Λίγο πριν κλείσει τα 40, ο Γιώργος Ζαμπέτας δηλώνει πιο αποφασισμένος από ποτέ. Δεν μιλά για επιτυχία με όρους δημοσιότητας ή τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας. Μιλά για τη στιγμή που θα ακούσει τον κόσμο να τραγουδά τα δικά του κομμάτια…

«Οραματίζομαι την ώρα που θα τραγουδήσω μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους τα τραγούδια μου!»