Η Μοιραράκη για τη σύλληψή της στο Ιράν: «Με απαξίωσαν - Κάθισα στο κελί μέχρι το βράδυ»

Η φράντζα των μαλλιών της, που εξείχε εκείνη την ημέρα από την παραδοσιακή μαντίλα που φορούσε, προκάλεσε μία από τις μεγαλύτερες περιπέτειες που έζησε στο Ιράν. Η Δέσποινα Μοιραράκη περιγράφει στο «Live News» όλα όσα έγιναν εκείνη την ημέρα, αλλά και τις διαπιστώσεις της για το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα σε αυτήν τη χώρα της Μέσης Ανατολής.

«Με απαξίωσαν»

«Ο θρησκευτικός νόμος, το Κοράνι, αναφέρει ότι δεν θα πρέπει να είναι σε κοινή θέα η σάρκα της γυναίκας. Γι’ αυτό φοράμε κάλτσες και γι’ αυτό φορούν και γάντια και βασικά το μόνο που επιτρέπεται είναι μόνο μέσα από τη μαντίλα να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά».

Λίγα λεπτά μετά από αυτή τη φωτογραφία, η Δέσποινα Μοιραράκη συνελήφθη και οδηγήθηκε σε αστυνομικό τμήμα του Ιράν.

Κινδύνευε με ποινή φυλάκισης έως και ενός έτους για τα ακάλυπτα μαλλιά της. Τελικά, η επιχειρηματίας απέφυγε τα χειρότερα με αυστηρή επίπληξη και αφέθηκε ελεύθερη μετά από παρέμβαση στενών συνεργατών της και τοπικών αξιωματούχων.

Διαβάστε ακόμα: Ποιος είναι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ: Τα ακίνητα στο Λονδίνο, η βίλα στο Ντουμπάι και τα ξενοδοχεία σε Φρανκφούρτη και Μαγιόρκα

«Κάθισα μέχρι το βράδυ στο κελί και αν δεν ήμουν η Μοιραράκη επιχειρηματίας που έκανα εισαγωγές με πολύ μεγάλο τζίρο από το Ιράν, εγώ θα είχα μείνει εκεί».

Τα όσα έζησε εκείνη την ημέρα, την έκαναν να συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα στο Ιράν του 21ου αιώνα κατά τα άλλα.

«Η θέση της γυναίκας δεν υπάρχει. Είναι αντικείμενο, είναι πράγμα».

Οι γυναίκες οφείλουν να κυκλοφορούν πάντα με την παραδοσιακή χιτζάμπ στο κεφάλι και μάλιστα χρησιμοποιούνται ακόμα και κάμερες για τον εντοπισμό εκείνων που δεν συμμορφώνονται. Το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης έχει ρίξει την σκιά του στην καθημερινότητα και σε κάθε πτυχή της ζωής των Ιρανών. Τουρίστες και επιχειρηματίες διαπιστώνουν πως η χώρα οπισθοδρόμησε τις τελευταίες δεκαετίες.

Η Δέσποινα Μοιραράκη λέει πως όποτε επισκεπτόταν στο Ιράν, οι συνομιλητές της έδειχναν να απορούν με την επαγγελματική δραστηριότητα και τις επιτυχίες της.

«Μιλάμε για 35 χρόνια πριν. Ήμουνα μία νέα κοπέλα. Δεν μπορούσε να φανταστεί ο Πέρσης έμπορος ότι απέναντί του υπάρχει μία γυναίκα που είναι έμπορος χαλιών. Δεν μου έδιναν σημασία, με απαξίωσαν. Εγώ δεν υπήρχα, δεν ήμουνα ανθρώπινο ον».

Οι γυναίκες στερούνται ίσα δικαιώματα σε θέματα διαζυγίου, κληρονομιάς και επιμέλειας παιδιών. Η αγανάκτηση για το θεοκρατικό καθεστώς οδήγησε πολλές μακριά από το Ιράν.

«Είναι θρησκευτική δικτατορία».

Σε κάθε περίπτωση, η σχέση της Δέσποινας Μοιραράκη με το Ιράν είναι πολυετής και παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με την επαγγελματική της δραστηριότητα στα χειροποίητα περσικά χαλιά.

Η μαρτυρία της έρχεται να προστεθεί σε εκείνες δεκάδων άλλων γυναικών για τη ζωή στο Ιράν, μετά την άνοδο των μουλάδων στην εξουσία. Με την καταπίεση, όπως λένε, να γίνεται συστηματική και εκείνες που διαφωνούν να μπαίνουν στο στόχαστρο.